ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απλώς θα χρησιμοποιώ πλέον το off…

Το ηλεκτρονικό μάτι μπαίνει ­ αλίμονο ­ και στην μπανιέρα μου. Τέλος στην
απόλαυση ενός ζεστού μπάνιου, εμπλουτισμένου με άλατα και αρωματικά βότανα και
απαραίτητη συντροφιά τον διά ασυρμάτου συνομιλητή μου.

Στο μέλλον για να σηκώσουμε το τηλέφωνο δεν θα πρέπει απλώς να μη μασάμε ή να
μην είμαστε βραχνιασμένοι από το αγουροξύπνημα. Θα πρέπει να είμαστε ντυμένες,
μακιγιαρισμένες, να φοράμε τα παπούτσια μας, τις κάλτσες και βέβαια να
βρισκόμαστε ­ όχι στην τουαλέτα ή στην κουζίνα ή ακόμη και στην κρεβατοκάμαρα
με ντεκόρ εσώρουχα και πιτζάμες ­ αλλά στο σαλόνι, ίσως μπροστά σε ένα
τραπέζι. Ή, καλύτερα, πίσω από το γραφείο. Φυσικά, στο χέρι μας θα είναι να
απομονώσουμε την μικροκάμερα, αλλά ένα λάθος ­ διόλου δύσκολο να συμβεί ­
μπορεί να μας εκθέσει ανεπανόρθωτα. Από την άλλη πλευρά, θα μπορώ να βλέπω τα
μάτια σου, το ζεστό σου χαμόγελο, τα δακρυάκια του μικρού, το τρεμάμενο
χειλάκι του, την απορία στο βλέμμα ή τον θυμό σου. Θα μπορώ να ελέγξω αν είσαι
στο γραφείο ή στο κρεβάτι, αφού θα απαιτώ να είναι ενεργοποιημένη η κάμερα.
Και δεν περνάει η άποψη του συναδέλφου Αντώνη πως δεν πρόκειται ποτέ να
αγοράσει ένα τηλέφωνο με κάμερα. Απλούστατα, γιατί η άρνησή του να ακολουθήσει
την εξέλιξη αυτής της τεχνολογίας κάτι ύποπτο κρύβει. Και αυτό, παρά το ότι
γνωρίζει το κόλπο με το σλιπ στην κλειδαρότρυπα. Εγώ, πάντως, θα σπεύσω να το
προμηθευτώ. Απλώς θα χρησιμοποιώ πλέον το off…