[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ένας αφανής γλωσσικός πόλεμος διεξάγεται εδώ και μερικούς μήνες στην Ευρωπαϊκή
Ένωση (Ε.Ε.) με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες. Ο πόλεμος ξεκίνησε με την
προσπάθεια της Γερμανίας να επιβάλει τη γερμανική γλώσσα ως «γλώσσα εργασίας»
στις άτυπες συναντήσεις των υπουργών της Ένωσης. Η επιδίωξη αυτή ανατρέπει το
καθεστώς που επικρατεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με το καθεστώς αυτό, μόνο η
αγγλική και η γαλλική αποτελούν γλώσσες εργασίας στις άτυπες συναντήσεις, ενώ
στις τυπικές συνόδους του Συμβουλίου κ.λπ. όλες οι ένδεκα επίσημες γλώσσες της
Ένωσης (ανάμεσά τους και η ελληνική) αποτελούν, σε πλήρη ισοτιμία, γλώσσες
εργασίας. Η προσπάθεια της Γερμανίας συνάντησε την αντίδραση όλων των χωρών –
μελών της Ε.Ε. με την αυτονόητη εξαίρεση της Αυστρίας. Η Φινλανδία, ως
προεδρία του Συμβουλίου της Ένωσης, αρνήθηκε να ικανοποιήσει το γερμανικό
αίτημα, με αποτέλεσμα το Βερολίνο να ακυρώσει τη συμμετοχή του σε ορισμένες
άτυπες συναντήσεις υπουργών.

Το θέμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα
της Ευρώπης. Δεν μπορεί να υπάρχει καμιά απολύτως αντίρρηση ότι όλες οι
γλώσσες των χωρών-μελών θα πρέπει να έχουν απόλυτα ισότιμη παρουσία στην
Ένωση. Τούτο συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής
ποικιλομορφίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και της ιδιαίτερης πολιτιστικής
ταυτότητας κάθε χώρας-μέλους. Εάν για εντελώς πρακτικούς λόγους έγινε κάποια
παραχώρηση υπέρ της γαλλικής και αγγλικής γλώσσας για τις άτυπες υπουργικές
συναντήσεις, αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο για την προνομιακή
μεταχείριση κάποιας άλλης γλώσσας. Όλες οι γλώσσες είναι ισότιμες.

Η επιδίωξη ωστόσο της Γερμανίας αποτελεί σύμπτωμα τής (μέχρι στιγμής υπόγειας)
διαμάχης που διεξάγεται στο πλαίσιο της Ένωσης, κυρίως ανάμεσα σε Γαλλία και
Γερμανία, για την πολιτική υπεροχή στο χώρο της διευρυνόμενης Ε.Ε., αλλά και
για τη διαμόρφωση του μελλοντικού προτύπου οργάνωσης της Ε.Ε. Οι παλαιές
πολιτικές σχέσεις και ισορροπίες στην Ένωση (π.χ. άξονας Βόννης – Παρισίων,
κ.λπ.) φαίνεται να βρίσκονται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού. Και τούτο
απαιτεί και τη δική μας προσοχή…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.