Στην ανακρίτρια για την πολυκατοικία-φέρετρο της Μεταμόρφωσης

Στα δικαστήρια. Την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων ζήτησαν χθες οι συγγενείς των θυμάτων που μετά τον καταστροφικό σεισμό θάφτηκαν στα ερείπια της πολυκατοικίας στην οδό Ψυχάρη 21, στη Μεταμόρφωση

Στη σκιά του θανάτου ζουν για περισσότερο από ένα μήνα οι συγγενείς των
δεκαέξι ανθρώπων που θάφτηκαν στα συντρίμμια της πολυκατοικίας της οδού Ψυχάρη
21, στη Μεταμόρφωση, που κατέρρευσε σαν… χάρτινος πύργος μετά τον
καταστροφικό σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου 1999. Ο πόνος, η θλίψη, ο θρήνος για
το χαμό των δικών τους ανθρώπων, αλλά και η οργή και η αγανάκτηση για όλους
όσοι ευθύνονται για το ανεπανόρθωτο κακό, δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν. Κάθε
βράδυ ξαναζούν τον ίδιο εφιάλτη. Και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η
παραδειγματική και αυστηρή τιμωρία των ενόχων.

Για τον λόγο αυτό χθες οι οικογένειες των θυμάτων πέρασαν την πόρτα του
γραφείου της 16ης τακτικής ανακρίτριας κ. Βρισηίδος Θωμάτου, η οποία
χειρίζεται την υπόθεση, προκειμένου να δηλώσουν παράσταση πολιτικής αγωγής
κατά όλων των υπευθύνων που θα εντοπίσει η Δικαιοσύνη.

Άνδρες και γυναίκες μαυροφορεμένες έφτασαν στα δικαστήρια. Όλοι τους έχασαν
έναν δικό τους άνθρωπο, εκεί κάτω από τα χαλάσματα της πολυκατοικίας. Η
αποζημίωση και η αποκατάσταση των υλικών ζημιών δεν τους κάνει να πονούν
λιγότερο. Γνωρίζουν πολύ καλά πως οι δικοί τους άνθρωποι χάθηκαν για πάντα.
Χάθηκαν άδικα. Και για τη δική τους μνήμη παλεύουν τώρα με όλες τους τις δυνάμεις.

«Μακάρι να είχα τους δικούς μου ανθρώπους και ας έμενα όχι σε λυόμενο ή σε
σκηνή, αλλά σε χαρτόκουτα στην Ομόνοια», λέει μία γυναίκα που έχασε τους
γονείς, τον σύζυγο και το ένα της παιδί μετά τον σεισμό. «Αυτά που υπογράψαμε
εμείς δεν ήταν συμβόλαια κατοικίας, αλλά συμβόλαια θανάτου. Οι μηχανικοί δεν
μας παρέδωσαν διαμερίσματα, αλλά φέρετρα», προσθέτει μία άλλη γυναίκα, που
έχασε τον άνδρα της.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό όλοι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν κάτω από την ίδια
στέγη. Τώρα έχουν σκορπίσει. Άλλοι ζουν σε λυόμενα και άλλοι πάλι
φιλοξενούνται σε σπίτι συγγενών ή φίλων. «Έπρεπε να χάσουμε τους δικούς μας
για να μάθουμε πως κτίζονται τα σπίτια», λένε αναφερόμενοι στις εγκληματικές
παραλείψεις αυτών που έκτισαν την πολυκατοικία τους.

Θυμούνται ότι λίγες ημέρες πριν τους βρει το μεγάλο κακό κάθονταν στα σαλόνια
των διαμερισμάτων τους και συζητούσαν για τον σεισμό στην Τουρκία. «Άλλο να το
βλέπεις στην τηλεόραση και άλλο να το ζεις…», λένε τώρα.

Τις επόμενες ημέρες θα καταθέσουν μήνυση για απάτη, αλλά και αγωγή
διεκδικώντας αποζημίωση για τις κακοτεχνίες των εργολάβων.