Με σκοτώνει η αμφισβήτηση

Το «δέκα το καλό», ο Βασίλης Τσάρτας μίλησε στο φινάλε της Εθνικής

ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΜΑ του 20ού αιώνα έπρεπε δυστυχώς να «βασιλεύσουν» όλα τα όνειρα και
οι ελπίδες του εθνικού ποδοσφαιρικού συγκροτήματος, για να… ενθρονιστεί,
μετά πολλών διατριβών, αμφισβητήσεων και κυρίως μεγάλων παρεξηγήσεων, στη
γαλάζια ομάδα, ο Βασίλης Τσάρτας.

Πολυτάραχη η ζωή του «Ισπανού κουρσάρου» στην Εθνική, τα τελευταία πέντε
χρόνια. Μπες, βγες, έλα, φύγε, μη μιλάς, μη γελάς, μίλα, γέλα, πάρε την ομάδα
πάνω σου, «ποιος μωρέ, αυτός κάνει τα 1ΟΟ μ. σε τρεις ώρες, είναι χελώνα», τι
δεν είδε, τι δεν άκουσε, τι δεν διάβασε μέχρι σήμερα.

Αίφνης, τον ανακαλύψαμε όλοι. Και ειδικότερα: Οι προπονητές που τον πήγαιναν
«σούρτα-φέρτα». Οι παράγοντες που τον ήθελαν να… κομματιάζεται από τους
ταύρους στις αρένες. Και αρκετοί από τους διεθνείς ποδοσφαιριστές, που οι…..
στα «οφ δη ρέκορντ», άνοιγαν τεράστιους τάφους για τον «ψηλομύτη» συνάδελφό τους.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ

Βεβαίως όλα αυτά, επειδή κάποια μέρα (και… όλως τυχαίως), ξύπνησε ο Βασίλης
και είπε: «Κύριοι, μην ανησυχείτε, εγώ θα βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά». Και
ήρθε στην Ελλάδα, αφού επί ένα ολόκληρο χρόνο «μούλιασε» για τα καλά στον
ποταμό Γκουαλδαγκιβίρ, για ν’ αποδείξει τα αυταπόδεικτα. Δηλαδη τι. Ότι είναι
καλός ποδοσφαιριστής. Ότι είναι ηγέτης. Και το σπουδαιότερο; Ότι είναι
ανώτερος άνθρωπος και έχει μάθει να ξεχνά. «Αν η ζωή ήταν μόνο παρελθόν, τότε
ο κόσμος θα είχε “σβήσει” από τον πλανήτη Γη. Το σήμερα και το αύριο σου
δίνουν τη δύναμη, για να ξεχάσεις, να ονειρευτείς, να αγαπήσεις όλες τις
ομορφιές που βλέπεις γύρω σου» υποστηρίζει ο Βασίλης. «Αρκεί να καταλάβεις το
νόημα. Να θάψεις τα άσχημα και να κρατήσεις όλα τα ωραία του κόσμου, για σένα
και τον συνάνθρωπο σου. Αυτά μ’ ενδιαφέρουν και φυσικά οι όποιες πίκρες μου ή
οτιδήποτε ειπώθηκε για μένα, (επειδή ίσως και εγώ μπορεί να πίκρανα κάποιους)
τα θεωρώ «περασμένα, ξεχασμένα». Πονάω για την Εθνική. Πονάω για την Ελλαδα
και δεν ανέχομαι από κανέναν να θεωρεί του Ελληνες κατώτερο λαό».

Δυο γκολ, ισάριθμες εντυπωσιακές εμφανίσεις και πολλά, παρά πολλά εύσημα, ήταν
τα προϊόντα της τετραήμερης παρουσίας του στο εθνικό συγκρότημα. Δυο νίκες για
την ταλαιπωρημένη ομάδα μας με οδηγό τον Βασίλη, έστω κι αν επιτεύχθηκαν
κατόπιν εορτής, μετρίασαν τις άσχημες εντυπώσεις. Στην Αθήνα με την Αλβανία
και προχθές στο Μάριμπορ με την Σλοβενία, τα κουρασμένα βλέφαρα της ομάδας,
τουλάχιστον έκλεισαν απαλά στη χιλιετία που φεύγει. Κάτι είναι αυτό, κάτι
καλό, ίσως, ξημερώσει. Ο Τσάρτας αναχώρησε για την πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας
ευτυχής, καθώς εξετέλεσε στο ακέραιο την αποστολή του, εξασφαλίζοντας
παράλληλα εισιτήριο ματ’ επιστροφής, για τη νέα προσπάθεια της Εθνικής στην
προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2ΟΟ2. Αυτή τη φορά δεν απομακρύνεται
σαν αποδιοπομπαίος τράγος, για να επιστρέψει σαν άσωτος υιός.

«Ακούστε, τίποτα πολυτιμότερο δεν υπάρχει από την υγεία του ανθρώπου» λέει ο
Ναουσαίος ποδοσφαιριστής. «Προσωπικά εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και
σιγά-σιγά θα τα βρούμε. Δεν θέλω, ούτε είναι στον χαρακτήρα μου, να σκέφτομαι
έτσι. Το ποδόσφαιρο έχει πολλές πίκρες, έχει, όμως και πολλές χαρές. Τι θέλετε
και τι θέλει ο κόσμος, να μείνουμε στις στενοχώριες; Να μείνουμε πίσω; Αυτά
δεν γίνονται και δεν είναι δυνατόν να γίνουν. Όλα γύρω μας έχουν αλλάξει, πάνε
μπροστά, τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εμείς, τουλάχιστον ως ομάδα, πρέπει
να αντιμετωπίσουμε με θάρρος και ειλικρίνεια τη σκληρή πραγματικότητα. Ίσως η
εικόνα μας και η δική μου, αν θέλετε, εικόνα, δεν ήταν η πρέπουσα, σ’ αυτή τη
διοργάνωση. Δεν ήταν καλή ομολογουμένως. Πικράναμε τον κόσμο μας, αρκετά τον
πονέσαμε, δικαιολογημένα τα παράπονα του, αλλά τον θέλουμε κοντά μας και στις
δύσκολες στιγμές. Διότι δεν έχει καμία σημασία (σας το λέω με όλη τη δύναμη
της ψυχής μου), αν στα παιχνίδια και τις μάχες της Εθνικής παίζει ο Τσάρτας, ο
Α ή ο Β ποδοσφαιριστής, αλλά η Εθνική. Για την Ελλάδα οι… πολυτέλειες
περιττεύουν και οι εγωισμοί μας οδηγούν στην απομόνωση».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΘΙ

Η θέση του σωστή, αλλά οι εντυπώσεις από την πορεία και τ’ αποτελέσματα της
Εθνικής στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος δεν αποτελούν
ισχυρό άλλοθι για τους Έλληνες φιλάθλους. Απο τη γενική εικόνα της ομάδας
δεν… απαλλάσσονται ούτε το μεγάλο ταλέντο των διεθνών, ούτε η ποιότητά τους,
ούτε το γεγονός ότι η Ευρώπη μπήκε δυνατά στην ελληνική αγορά και… διεκδικεί
σχεδόν όλους τους άσους του εθνικού συγκροτήματος. «Έχουμε καλούς
ποδοσφαιριστές, αλλά Βασίλη δεν έχουμε καλή ομάδα» τον ρωτήσαμε. Η απάντησή
του;

ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ

«Εγω πιστεύω ότι έχουμε και τα δυο. Κι’ αυτή η αμφισβήτηση με έχει σκοτώσει
και έχει σκοτώσει όλα τα παιδιά. Δεν είναι της αρμοδιότητάς μου, αφού δεν
γνωρίζω να πω οτιδήποτε συμβαίνει έξω από τα γήπεδα, αλλά αυτά που βλέπουμε
όλοι και γνωρίζουμε όλοι, μέσα στα γήπεδα. Μήπως έχετε την εντύπωση πως μετά
κάθε αποτυχία της ομάδας πανηγυρίζουμε; Πως χοροπηδάμε, γελάμε,
καλαμπουρίζουμε, λέμε έλα μωρέ τι έγινε; Όχι, όλα είναι εις βάρος μας, όλα…
Και από επαγγελματικής πλευράς και κοινωνικής καταξίωσης. Η ομάδα αυτή είναι
αδικημένη από τα αποτελέσματα. Δεν της πήγε τίποτα καλά από την αρχή. Ατύχησε
σε πολλά παιχνίδια, φορτώθηκε με άγχος και κυνηγώντας τη δικαίωσή της
στραπατσαρίστηκε, τελικά από την αναποτελεσματικότητά της. Εδω επικεντρώνω το
πρόβλημα. Διότι αν η τύχη δεν είχε γυρίσει την πλάτη της σε πολλά παιχνίδια
(και δεν αναφέρομαι μόνο στα δοκάρια και στις ευκαιρίες που χάθηκαν), τα
μαντάτα θα ήταν χαρμόσυνα, η ψυχολογία της ομάδας στα ύψη και φυσικά δεν
υπήρχε περίπτωση να μας ξεφύγει η πρόκριση.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Όσο για το μέλλον; «Υπάρχει πρώτα το παρόν και βεβαίως πάντα υπάρχει και το
μέλλον» δηλώνει το «καλό δεκάρι» της Εθνικής. Πρώτα απ’ όλα η ομάδα πρέπει να
ηρεμήσει, να βελτιώσει το παιχνίδι της και να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή της.
Έμπειρους ποδοσφαιριστές έχει, την εικόνα της μπορεί να την βελτιώσει και
βεβαίως χρειάζεται τη συμπαράσταση του κόσμου, για να αισθανθεί ότι κάποιοι
την αγαπάνε. Αλήθεια γνωρίζετε έναν, έστω έναν Έλληνα, που δεν θέλει, που δεν
φιλοδοξεί να δει την ομάδα μας σε τελικούς μεγάλης διοργάνωσης; Ας
σοβαρευτούμε, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε πιο ψύχραιμα την κατάσταση, να
μονοιάσουμε, επειδή δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε και όλα θα πάνε καλά. Όλα
όμως και το λέω με υψηλό αίσθημα ευθύνης, θα εξαρτηθούν από τη δική μας
προσφορά, τη δική μας συμπεριφορά και την τύχη. Αυτα μας κρίνουν…».

ΕΘΝΙΚΗ

Πριμ – ντροπή για μια αποτυχημένη

Αυτή η Εθνική δεν δικαιούται να πανηγυρίζει…

Κι όμως, αυτή η ομάδα έδειξε ότι δεν είναι για το καλάθι των αχρήστων

Άρχισαν πάλι να κουρδίζονται τα όργανα, για να παίξουν τους γνωστούς
κουραστικούς και μελαγχολικούς (έτσι καταλήγουν) σκοπούς, για το λαμπρό παρόν
και το λαμπρότερο μέλλον της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, επειδή η γαλάζια
ομάδα «σκόρπισε» προχθές στο Μάριμπορ τη Σλοβενία (3-0). Νικήσαμε, ωραία…
Και νικήσαμε σε ρυθμό προπόνησης. Και θα μπορούσαμε να νικήσουμε με διπλάσιο
σκορ, αφού μονοπωλήσαμε τα πάντα. Η Σλοβενία είτε υπήρχε είτε δεν υπήρχε στο
γήπεδο, φάνηκε «πολύ μικρή» για μας, αλλά το καλό φινάλε δεν μας δικαιώνει.
Διότι, ενώ η ομάδα μας απήλαυσε όλη τη γλύκα της μεγάλης, ομολογουμένως, νίκης
της, ωστόσο αυτή που πιθανότατα θα γευθεί (αν τελικά προκριθεί σε αγώνα
διαβάθμισης) το νέκταρ της συμμετοχής της, στα γήπεδα της Ολλανδίας και του
Βελγίου, είναι η παρέα του Ζλάτκο Ζάχοβιτς.

Ομάδα που αποκλείεται από την τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, και
μάλιστα από υποδεέστερους (στα χαρτιά) αντιπάλους, δεν δικαιούται να
πανηγυρίζει. Ούτε να εισπράττει 100 εκατ. δρχ. πριμ για την κατάκτηση της 3ης
θέσης. Μόνο να προβληματίζεται έντονα και να παραδειγματίζεται συνεχώς από το
κακό παρελθόν της και τα απαράδεκτα λάθη της μπορεί για να ελπίζει.

ΗΤΑΝ ΟΜΑΔΑ

Προχθές στο Μάριμπορ, η Εθνική είχε εξαιρετική απόδοση. Έπαιξε καλό
ποδόσφαιρο. Εδειξε ότι δεν είναι για τον… κάλαθο των αχρήστων. Ήταν Ομάδα.
Όταν έπρεπε, όμως, τότε δηλαδή που το κοντέρ κατέγραφε την βαθμολογική
ταχύτητά της, το μόνο που παρουσίαζε ήταν μια άθλια εικόνα. Τα αποτελέσματα
και οι περισσότερες εμφανίσεις της είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της μίζερης
πορείας της. Στη Σλοβενία το μόνο που αποδείχθηκε… ιατρικώς ήταν: «Η
εγχείριση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε».

Η ομάδα αυτή, θεωρητικά βεβαίως, και έχει μέλλον, όπως όλες όσες προηγήθηκαν,
και θα έχει παρόν, αν:

­ Σταματήσει η βεντέτα, το σαράκι του εγωισμού.

­ Χαμηλώσει η μύτη όλων όσοι παραψήλωσαν από το χρήμα και τη διασημότητα.

­ Βρεθούν, επιτέλους, κώδικες επικοινωνίας και οικογενειακής θαλπωρής.

­ Άνθρωποι που να εμπνέουν σεβασμό.

­ Αρχηγός που να βάζει στη θέση του κάποια πράγματα.

­ Επικρατήσει σύμπνοια και απόλυτος σεβασμός στην ιεραρχία.

Αν γίνουν όλα αυτά (και πρέπει να γίνουν), τότε μπορούμε να ελπίζουμε και να
χαιρόμαστε, όπως προχθές, και την ομάδα μας και τον Τσάρτα και τον Νικολαΐδη,
και τον Λυμπερόπουλο, και τον Ατματζίδη ­ όλα τα παιδιά. Να πανηγυρίζουμε τα
γκολ του Τσάρτα (39′), του Γεωργιάδη (42′), του Νικολαΐδη (80′), γενικώς όλα
τα καλά που είδαμε σ’ αυτό το παιχνίδι. Όσοι αγωνίστηκαν, έπαιξαν καλά τους
ρόλους τους, παρά το γεγονός ότι η Εθνική ήταν ελλιπής.

Για την ιστορία, η σύνθεση της Εθνικής: Ατματζίδης, Αμανατίδης, Ζήκος,
Νταμπίζας, Άντζας (71′ Ζαγοράκης), Πουρσανίδης, Γεωργιάδης, Κωνσταντινίδης,
Λυμπερόπουλος, Τσάρτας (68′ Νινιάδης), Νικολαΐδης (81′ Μαχλάς). Η Εθνική
συμπλήρωσε 15 βαθμούς και κατετάγη τρίτη στον όμιλό της.