ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άτομο ανασφαλές, με… πιπίλα

Ταπεινά ομολογώ πως είμαι ένα κακό παράδειγμα στο σπίτι μου ­ καπνίζω. Σοβαρές
προσπάθειες να κόψω το τσιγάρο δεν έχω κάνει, μονάχα στις δύο εγκυμοσύνες μου
το έκοψα μαχαίρι ­ ίσως από τον φόβο πως θα βλάψω τα κυοφορούμενα και πάντως
δίχως να νιώσω στέρηση. Το ευτύχημα είναι ότι το κακό μου παράδειγμα
αποκρούεται… μετά βδελυγμίας από τα βλαστάρια μου, σε μικρότερη ηλικία
φώναζαν ­ αδίκως; ­ πως τα υποχρεώνω να εισπνέουν τις αναθυμιάσεις του
τσιγάρου μου, τώρα που… ξεγαϊδούρεψαν βγάζουν λόγους πλήρους απαξίωσής μου,
καθότι είμαι ­ όπως λένε ­ άτομο ανασφαλές που χρειάζεται… πιπίλα!
Τελοσπάντων, και ως «μαύρο πρόβατο» της οικίας μου έδωσα ­ πόσο περίεργα,
καμιά φορά, αντιστρέφονται τα κακά παραδείγματα… ­ τη δυνατότητα στα παιδιά
μου ν’ απορρίψουν την «πιπίλα του τσιγάρου». Από την γκρίνια τους δεν φαίνεται
πως θα απαλλαγώ, γι’ αυτό και προσέχω ­ όσο γίνεται βέβαια ­ να μην καπνίζω
μπροστά τους.

Τώρα διαβάζω πως σ’ ένα πολύ υψηλό ποσοστό δάσκαλοι και καθηγητές καπνίζουν
μπροστά στα παιδιά. Δεν θα πω πως αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά αρχίζουν
το κάπνισμα από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας… Αλλά, βρε αδελφέ, υπάρχουν και
τα γραφεία-αναπαυτήρια των καθηγητών, είναι ανάγκη η «πιπίλα» να περιφέρεται
στις αίθουσες διδασκαλίας και στους διαδρόμους; Λίγο κράτει, καλοί μου
δάσκαλοι, δεν σας ζήτησε κανείς να βγάλετε και λόγο για τις βλαβερές συνέπειες
του καπνού, λίγο κράτει μόνον.