Δέκα ασκήσεις κορυφής

Η Μορφούλα Ντώνα αποτελεί χρυσή ελπίδα της ελληνικής γυμναστικής για πολλές διακρίσεις στο μέλλον

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ της Εθνικής ομάδας ρυθμικής εντυπωσίασαν το μεγάλο φίλαθλο κοινό
της Ελλάδας με την επιτυχία τους να κατακτήσουν δύο χρυσά μετάλλια και ένα
ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που έγινε στην Οζάκα της Ιαπωνίας.

Όμως, επειδή στον αθλητισμό τίποτε δεν γίνεται τυχαία, αλλά χρειάζεται σκληρή
και προγραμματισμένη δουλειά για επιτυχίες παγκοσμίου επιπέδου, θα
επιχειρήσουμε να δώσουμε σε δέκα ερωτήσεις – απαντήσεις τη διάσταση και τους
λόγους ενός θριάμβου της θέλησης και όχι μόνον.

Ερώτηση 1: Είναι η Εθνική μας ομάδα ανσάμπλ η κορυφαία στον κόσμο και άξιζε
χρυσό και στο σύνθετο;

Το σύνολο των αποτελεσμάτων δείχνει ότι η ομάδα μας είναι η καλύτερη. Από την
αρχή της σεζόν έχασε το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο μόνο στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα της Οζάκα. Εκτός από τα δύο χρυσά μετάλλια και το ένα ασημένιο στην
Οζάκα, η ελληνική ομάδα ήταν τριπλά χρυσή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ’99 στη
Βουδαπέστη στα τέλη του περασμένου Μαΐου (με δεύτερη στο σύνθετο την ομάδα της
Ρωσίας) και επίσης πρώτη σε όλα τα μίτινγκ που πήρε μέρος και με αντίπαλο την
ομάδα της Ρωσίας.

Ερώτηση 2: Γιατί χάθηκε το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο που είναι και το
σημαντικότερο αφού βγαίνει από το άθροισμα των δύο αγωνισμάτων (2 στεφάνια + 3
κορδέλες και 10 κορύνες) και προς το παρόν είναι το μοναδικό για το ανσάμπλ
στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων;

Πρώτα απ’ όλα, ήταν ένας μεγάλος αγώνας. Δεν κερδίζουν πάντα τα φαβορί και
στην προκειμένη περίπτωση έπαιξε ρόλο το τεράστιο βάρος του ονόματος της
Ρωσίας που αποτελεί (ως συνέχεια της τέως ΕΣΣΔ, αλλά και με όσα έχει δείξει ως
Ρωσία από το 1992 και ύστερα) «ταμπού» για κάθε κριτή που τη βαθμολογεί. Ίσως
μέτρησε αρνητικά για την Ελλάδα και το ότι της αφαίρεσαν περισσότερο απ’ όσο
έπρεπε σε ασήμαντα λάθη στο αγώνισμα με τις 10 κορύνες τη δεύτερη ημέρα του
συνθέτου οι «εκτός ευρωπαϊκής λογικής» κριτές από Κίνα και Κορέα. Έτσι, ενώ
ήταν ισόβαθμη με τη Ρωσία στη 2η θέση με 19,700 (προηγείτο η Λευκορωσία με
19,733), η Ελλάδα βαθμολογήθηκε με 19,766 ξεπερνώντας τη Λευκορωσία που πήρε
19,700, αλλά ήλθε η Ρωσία με 19,800 σε πρόγραμμα όχι καλύτερο από το ελληνικό
και άρπαξε το χρυσό μετάλλιο.

Σκληρή δουλειά. Δεν υπάρχει άλλο μυστικό για να φθάσει κανείς στην κορυφή, και τα κορίτσια της Μαρίνα Φατέεβα το ξέρουν καλά

Ερώτηση 3: Ποια είναι τα βασικά δυνατά στοιχεία στην παρουσία της Εθνικής
μας ομάδας ανσάμπλ;

Όλες οι αθλήτριες είναι υψηλών προδιαγραφών και μπορούν να χειρίζονται άριστα
όλα τα όργανα, και στην προκειμένη περίπτωση με όσα ισχύουν (δεν είναι πάντα
τα ίδια) διαθέτουν ευχέρεια στις κορύνες που γλιστρούν εύκολα και πέφτουν από
τα χέρια, καθώς στα στεφάνια και τις κορδέλες. Επιπλέον, με την τεχνική
πρόοδο, την απόκτηση εμπειρίας και την καλή ψυχολογία που έχει αναπτυχθεί,
έχουν αποκτήσει μεγάλη σταθερότητα στις εκτελέσεις.

Ερώτηση 4: Ποιο είναι το επίπεδο της Εθνικής ομάδας ανσάμπλ σε τομείς που
υστερούσε, όπως ο βαθμός δυσκολίας των ασκήσεων και η ποιότητα της χορογραφίας;

Πολύ υψηλό, γεγονός που υποχρεώνει τους κριτές να ξεκινούν τη βαθμολογία από
το υψηλότερο προβλεπόμενο επίπεδο.

Ερώτηση 5: Πώς η ελληνική ρυθμική γυμναστική έφθασε μέσα σε δώδεκα χρόνια
από την πρώτη συγκρότηση Εθνικής ομάδας ανσάμπλ να γίνει παγκόσμια δύναμη;

Στην αρχή έμοιαζε με ουτοπία οποιαδήποτε σκέψη για διάκριση, αλλά από πολύ
νωρίς αποδείχθηκε ότι ένα άθλημα που όλοι θεωρούσαν αποκλειστικότητα των τότε
Ανατολικών Χωρών και κυρίως ΕΣΣΔ και Βουλγαρίας, ταίριαζε στην Ελληνίδα. Το
1989 κιόλας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Σαράγεβο η Ελλάδα ήταν 5η, ενώ στην
Αθήνα το 1991 ανέβηκε στην 4η θέση του κόσμου. Στα πρώτα αξιόλογα βήματα στο
πλαίσιο της Επιτροπής Γυμναστικής του ΣΕΓΑΣ που κρατούσε τα ηνία ενός
αθλήματος ιδιαίτερα δημοφιλούς και ανεπτυγμένου σε πολλές χώρες του κόσμου,
βοήθησε σημαντικά η παρουσία της Βουλγάρας προπονήτριας Ιρίνα Ιλίεβα που ήταν
η Ομοσπονδιακή προπονήτρια μέχρι την ανεπιτυχή προσπάθεια πρόκρισης στην
Ολυμπιάδα ’96 (11η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα).

Απόλυτη αρμονία κινήσεων. Αποτέλεσμα των κοπιαστικών προπονήσεων

Ερώτηση 6: Πώς δεν ανακόπηκε η ανοδική πορεία του αθλήματος στο κρίσιμο
περίπου διετές διάστημα διοικητικής αβεβαιότητας μέχρι την οριστική επικράτηση
της νέας Ομοσπονδίας στους δικαστικούς αγώνες με τον (διοικούμενο από τον
Στράτο Μολυβά) ΣΕΓΑΣ;

Καθοριστικό το ότι ο πρώτος (και νυν) πρόεδρος της Ελληνικής Γυμναστικής
Ομοσπονδίας Δημήτρης Δημητρόπουλος υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής Γυμναστικής
του ΣΕΓΑΣ και γνώριζε ήδη πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει. Προχώρησε από τον
χειμώνα του 1996 σε πρόσληψη ως ομοσπονδιακής της Ρωσίδας Μαρίνα Φατέεβα,
προπονήτριας της Εθνικής ομάδας της χώρας της που είχε κατακτήσει το χάλκινο
μετάλλιο στην Ατλάντα. Δίπλα της τοποθετήθηκε μια έμπειρη Ελληνίδα
προπονήτρια, η Ελένη Πολυχρονίδου.

Ερώτηση 7: Πώς επιτυγχάνεται η υψηλού βαθμού λειτουργία που απαιτείται
προκειμένου μία ομάδα ανεξαρτήτως αθλήματος να είναι σταθερά μέσα στις
κορυφαίες του κόσμου;

Έχει επιτευχθεί μια συλλογική προσπάθεια (αθλήτριες – προπονήτριες – Διοίκηση
ΕΓΟ με επικεφαλής τον πρόεδρο Δημήτρη Δημητρόπουλο που ήταν συνεχώς κοντά) με
την οποία καλύπτονται όλες οι ανάγκες και λύνονται όλα τα προβλήματα που
παρουσιάζονται, τα οποία δεν είναι λίγα ούτε εύκολα. Πιο μεγάλα στην πορεία
αυτής της ομάδας προς την κορυφή του κόσμου και την πανηγυρική πρόκριση στους
Ολυμπιακούς Αγώνες 2000, ο φόρτος μαθημάτων στο σχολείο (ειδικά στη Β’
Λυκείου, με την Ειρήνη Αινδηλή να περνά την τάξη λόγω σεισμού…) και ο
σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου που ήταν φυσικό να πανικοβάλει και τα νεαρά
κορίτσια της Εθνικής ανσάμπλ.

Ερώτηση 8: Πώς η Ελλάδα κατάφερε να καλύψει μέσα σε λίγα χρόνια το τεράστιο
άνοιγμα της ψαλίδας με τις πιο προηγμένες χώρες στον τομέα της τεχνικής;

Η παρουσία στην Εθνική ομάδα ανσάμπλ αλληλοδιαδόχως των Ιρίνα Ιλίεβα, Μαρίνα
Φατέεβα, εκπροσώπων των δύο κορυφαίων «σχολών» της ρυθμικής γυμναστικής, έχει
επιταχύνει τη μείωση της διαφοράς. Παράλληλα, η ανάδειξη μιας σειράς
προπονητριών με αγάπη για το άθλημα και η απόκτηση σιγά σιγά της εμπειρίας
μαζί με τη γνώση (μέσα από παρουσία σε μεγάλους διεθνείς αγώνες και σεμινάρια)
σχετικά με το επίπεδο ασκήσεων και χορογραφίας που απαιτεί η κορυφή, έχουν
κάνει την Ελλάδα να μην υστερεί πλέον τεχνικά.

Ερώτηση 9: Πόσο ισχυρή είναι η ελληνική γυμναστική στον τομέα της
διπλωματίας που δεν είναι αμέτοχος στις βαθμολογίες όσο και αν στηρίζονται τα
τελευταία χρόνια σε όλο και πιο σαφή τεχνικά δεδομένα;

Στον τομέα της διπλωματίας έχουν γίνει επίσης μεγάλα βήματα, αφού η ΕΓΟ
θεωρείται από τις πιο εύρωστες οικονομικά και οργανωτικά Ομοσπονδίες
γυμναστικής στον κόσμο, και σ’ αυτό αρωγός είναι και η αθλητική ηγεσία που
επενδύει στη γυμναστική όσο σε λίγα αθλήματα.

Ερώτηση 10: Ο ρόλος της ανεξάρτητης Ομοσπονδίας;

Νευραλγικής σημασίας και μόνο επειδή υπάρχει μια ολόκληρη Ομοσπονδία στη θέση
μιας επιτροπής που υπολειτουργούσε στον ΣΕΓΑΣ καθώς ήταν αδύνατο να
αντιμετωπιστεί το άθλημα ισάξια με τον στίβο στους κόλπους της αρχαιότερης Ομοσπονδίας.

ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

Καθολική κυριαρχία της Ανατολικής Ευρώπης

Τα κορίτσια της Ρωσίας εκτός από τη μεγάλη αξία τους είχαν σύμμαχο και την παράδοση

Η ΡΥΘΜΙΚΗ γυμναστική είναι ένα άθλημα νεώτερο της γυμναστικής, σε σχέση με την
ενόργανη που είχε αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από τα μέσα του
περασμένου αιώνα και ήταν από τα βασικά αθλήματα στο πρόγραμμα των 1ων
Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το 1896.

Η ρυθμική γυμναστική, που είναι αποκλειστικά γυναικείο άθλημα, μπήκε στην
παγκόσμια σκηνή του πρωταθλητισμού το 1963, με το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της
Βουδαπέστης, το οποίο περιελάμβανε μόνο ατομικό και η πρώτη παγκόσμια
πρωταθλήτρια ήταν η Σαβίνκοβα από τη Σοβιετική Ένωση.

Το ανσάμπλ μπήκε στο πρόγραμμα από το 1967 στο 3ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που
έγινε στην Κοπεγχάγη, με νικήτρια στο ατομικό τη Σοβιετική Καρπούχινα και με
πρώτη παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σύνθετο τη Σοβιετική Ένωση.

Ακολούθησε τριετής κυριαρχία της Βουλγαρίας στο ατομικό και διετής στο
ανσάμπλ, για να επανέλθει πιο δυνατή η ΕΣΣΔ, που ανέδειξε μια από τις σούπερ
σταρ στην ιστορία του αθλήματος, την Ιρίνα Ντεριούγκινα.

Η μετέπειτα σύζυγος τού επίσης σούπερ σταρ του σοβιετικού ποδοσφαίρου Όλεγκ
Μπλαχίν αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1977 στη Βασιλεία της Ελβετίας
και το 1979 στο Λονδίνο, με αντίστοιχες πρωτιές της Σοβιετικής Ένωσης και στο ανσάμπλ.

Στο Μόναχο, όμως, το 1981, ξαναγύρισε πιο αποφασιστική η Βουλγαρία που με
επικεφαλής την προπονήτρια-θρύλο Νέσκα Ρόμπεβα επικράτησε σχεδόν ολοκληρωτικά
μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Στο ατομικό, η Βουλγαρία παρουσίασε μια σειρά
από ανίκητες πρωταθλήτριες, όπως οι Ανέλια Ραλένκοβα, Ντιλιάνα Γκεοργκίεβα και
Μπιάνκα Πανόβα, ενώ στο ανσάμπλ είχε μια συνεχόμενη κυριαρχία ­ ρεκόρ με πέντε
αλλεπάλληλους παγκόσμιους τίτλους στο σύνθετο.

Επίσης δυνατή η Βουλγαρία στη δεκαετία του ’90, ανέδειξε τη Μαρία Πέτροβα
(τρεις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια) σε… απάντηση των Αλεξάντρα Τιμοσένκο,
Οξάνα Σκάλντινα και Ταμάρα Σκάλντινα από την ΕΣΣΔ (1989-92), ενώ είχε τριπλή
συνέχεια στο ανσάμπλ (1994-96), που ήταν και το «κύκνειο άσμα» της).

Η Ρωσία είχε την πρώτη επιτυχία της στο ανσάμπλ αμέσως με την πρώτη παρουσία
της ως ξεχωριστή χώρα το 1992, ενώ η Ισπανία, που από το 1991 στην Αθήνα έγινε
η πρώτη δυτική χώρα με παγκόσμιο τίτλο στο ανσάμπλ μετά το 1975 (Ιταλία),
έδειξε υπολογίσιμη με αποκορύφωμα το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες
της Ατλάντας.

Στο ατομικό μετά το 1995 και στο ανσάμπλ μετά το 1996 έχουν εδραιωθεί πλέον
τρεις παγκόσμιες δυνάμεις στη θέση της μίας, καθώς Ρωσία, Ουκρανία και
Λευκορωσία απέδειξαν γρήγορα και συνεχίζουν το ίδιο δυναμικά ότι η Σοβιετική
Ένωση διέθετε τεράστιο βάθος στη ρυθμική γυμναστική, σε προπονητικό και
αθλητικό επίπεδο. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός προπονητριών
αλλά και ταλαντούχων αθλητριών αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς
προς αναζήτηση οικονομικών πόρων.