ΔΡΟΜΟΙ

Ο ΝΑΤΟϊκός Σι…

… φαίνεται πως έκανε σχολή. Ένθερμος ζηλωτής του είναι σήμερα ο Ανατόλι
Κορνούκοβ, διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Τον
βλέπει κανείς στο βήμα να δείχνει στους δημοσιογράφους τις δορυφορικές
φωτογραφίες των θέσεων των Τσετσένων ανταρτών και αναπόφευκτα θυμάται τον
επαγγελματία επιδειξία της φονικής τεχνολογίας του ΝΑΤΟ. Πράγματι, η ρωσική
κυβέρνηση μοιάζει να υιοθετεί την τακτική που ακολούθησε η Ατλαντική Συμμαχία
στο Βελιγράδι. «Θα τους χτυπήσουμε όπου και αν βρίσκονται», είχε πει ο
Βλαντιμίρ Πούτιν και κάποιοι σκέφτηκαν πως ίσως επίκειται ρωσική εισβολή στην Τσετσενία.

Κάθε άλλο…

… Αυτή τη φορά ­ αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί στον πόλεμο του 1994-1996 ­ η
Μόσχα δεν φαίνεται διατεθειμένη να στείλει τους στρατιώτες της σε ένα νέο
μακελειό. Θα εφαρμόσει τον «υψομετρικό κανόνα των 5.000 μέτρων». Δηλαδή θα
βομβαρδίζει τους αντάρτες από αυτό το ύψος. Μπορεί όχι με «χειρουργική
ακρίβεια», όπως έλεγε αυτάρεσκα ο Τζέιμι Σι, αλλά ακόμη και γι’ αυτό, ο
Κορνούκοβ έχει έτοιμη τη απάντηση: Αν υπάρξουν νεκροί και τραυματίες ­
παράπλευρες απώλειες ­ θα πει πως την κατάλληλη στιγμή «δεν βρίσκονταν στην
κατάλληλη θέση».

Το πρώτο σχέδιο…

… που είχε εξετάσει η Μόσχα μετά την εισβολή του Σαμίλ Μπασάγιεφ στο
Νταγκεστάν προέβλεπε τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» στα σύνορα με την
Τσετσενία. Μα γρήγορα το Κρεμλίνο κατάλαβε πως η Ρωσία δεν είναι Ισραήλ και
πως η Τσετσενία δεν είναι Λίβανος. Η διατήρηση μιας ζώνης μήκους εκατό
χιλιομέτρων θα υποχρέωνε τουλάχιστον είκοσι χιλιάδες Ρώσους στρατιώτες να
αμύνονται συνεχώς σε εχθρικό έδαφος. Έτσι, αντί για το Ισραήλ, η Μόσχα
αποφάσισε να μιμηθεί το ΝΑΤΟ. Πόσο μπόρεσε να αντισταθεί το Βελιγράδι; Πάνω
κάτω δυόμισι μήνες. Το Γκρόζνι, λένε οι Ρώσοι στρατιωτικοί, δεν θα μπορέσει να
αντέξει παραπάνω. Αλλωστε, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ρωσική κοινή γνώμη
θέλει να πληγεί η Τσετσενία χωρίς να χυθεί πολύ ρωσικό αίμα. Η ΝΑΤΟϊκή τακτική
μοιάζει λοιπόν να έχει μόνο πλεονεκτήματα για το Κρεμλίνο ­ αν εξαιρέσει
κανείς το οικονομικό κόστος.

Ο παραλληλισμός…

… με τη Γιουγκοσλαβία τελειώνει όμως εδώ, γράφει η «Στάμπα». Το ΝΑΤΟ
βομβάρδισε μια ξένη χώρα. Η Ρωσία ­ που δεν παραδέχεται ότι έχει χάσει για
πάντα την Τσετσενία ­ βομβαρδίζει ένα κομμάτι από τον εαυτό της. Τα πλήγματα
είναι πλήγματα στην ίδια της τη σάρκα. Υστερα, υπάρχει άλλο ένα ρίσκο: μια
αιματηρή τρομοκρατική βεντέτα των ισλαμιστών ανταρτών στην καρδιά των ρωσικών
μητροπόλεων με στόχο τους αμάχους. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ανατρέψει τις
εύθραυστες πολιτικές ισορροπίες στη Μόσχα. Γι’ αυτό δεν είναι λίγοι εκείνοι
που πιστεύουν ότι η νέα «τσετσενική κρίση» υποκινήθηκε από «σκοτεινούς
κύκλους» της Μόσχας που απεργάζονται την υπονόμευση των προσεχών εκλογών στη
Ρωσία: των βουλευτικών τον Δεκέμβριο και των προεδρικών τον Ιούνιο του 2000.
Ετσι, ακόμη και αν ισοπεδωθεί το Γκρόζνι, μια ρωσική νίκη δεν μπορεί παρά να
είναι «πύρρεια». Αυτό βέβαια δεν θα εμποδίσει τον Κορνούκοβ να την αναγγείλει
σαν «θρίαμβο», όπως έκανε το ίνδαλμά του, ο Τζέιμι Σι, με τη «νίκη» του ΝΑΤΟ
στο Βελιγράδι.