Μια ζωή με τα «κουνελάκια»!

Ο Βίκτορ Λόουνες (ένθετη φωτογραφία), πριν από πολλά χρόνια. «Ήταν χόμπι το να κοιμάμαι με τα κουνελάκια»,λέει σήμερα

Πηγαίνετε σήμερα στο Παρκ Λέιν, στο Λονδίνο, και κοιτάξτε στον αριθμό 45.
Κάποτε ήταν το «Κλαμπ Πλέιμποϊ», κέντρο ζωής. Κάθε πάτωμα στο κτίριο ήταν
κατάφωτο, τα ταξί συνωστίζονταν, οι πορτιέρηδες παρκάρανε λιμουζίνες, έφταναν
διασημότητες. Σήμερα, στον αριθμό 45 του Παρκ Λέιν επικρατεί νέκρα. Η ζωή ήταν
ένα υπέροχο πάρτι, όταν ανοίξαμε το «Κλαμπ Πλέιμποϊ» κατά τη δεκαετία του ’60.
Ήμουν ο Βίκτορ Λόουνες, το μοναδικό αφεντικό. Είχα ήδη κάνει έναν γάμο (τώρα
έχω έναν εγγονό 25 ετών) και περνούσα πολύ καλά. Δεν ήθελα να ξαναπαντρευτώ,
γιατί ήξερα ότι δεν μπορούσα να είμαι μονογαμικός. Αν και μου άρεσαν πολλά
κορίτσια, προσπαθούσα να αποφεύγω το «σ’ αγαπώ». Δεν ήθελα κανείς να τρέφει
ψευδαισθήσεις. Τα «Πλέιμποϊ Κλαμπ» ­ τα οποία έστησα μαζί με τον Χιου Χέφνερ ­
ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή, εξαιτίας της άποψης του «Πλέιμποϊ» με τα πολλά όμορφα
κορίτσια, τα κουνελάκια με τα μεταξωτά αυτιά και τις βαμβακερές ουρίτσες. Τα
κουνελάκια μπορούσαν να γίνουν πλέιμεϊτ, οι γυναίκες δηλαδή που εμφανίζονταν
γυμνές στις αφίσες, στη μέση του περιοδικού, ως ένθετο. Κλαμπ που διέθεταν
πόρνες υπήρχαν σε όλο το Λονδίνο, όμως το «Πλέιμποϊ Κλαμπ» δεν ήταν κάτι
τέτοιο.

Προσελκύαμε τον τύπο του κοριτσιού που δεν ήθελε να γίνει πόρνη, αλλά
φιλοδοξούσε να αμειφθεί καλά είτε ως σερβιτόρα είτε ως κρουπιέρισσα.
Πληρώνονταν 35 δολάρια την εβδομάδα, μια περιουσία για το 1969 ­ σημερινά
λεφτά 400 δολάρια.

Και ο Πολάνσκι

Όλοι έρχονταν στο κλαμπ: Τέρενς Σταμπ, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Ρομάν Πολάνσκι,
Σάμι Ντέιβις, Μπιλ Κόσμπι, Γουόρεν Μπίτι. Ο Πολάνσκι ήταν πολύ καλός φίλος,
όπως και ο Μπίτι και ο Ντέιβις. Είχα ένα μεγάλο σπίτι στο Χέρτφορντσαϊρ που το
ονόμαζα Στοκς και εκεί κάναμε τεράστια πάρτι. Ένα κουνελάκι ισχυρίζεται σήμερα
ότι μια μέρα άνοιξε την πόρτα μου σε ένα από αυτά τα πάρτι και είδε μια γυμνή
Μις Κόσμος. Νομίζω ότι ήταν από τη Νότια Αμερική, αλλά οι λεπτομέρειες είναι μπερδεμένες.

Στο «Κλαμπ Πλέιμποϊ» κωδικοποιήσαμε τη σεξουαλική παρενόχληση. Κοιμόμουν με
πολλές κουνελίτσες ­ καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όμως δεν θέλαμε να νιώθουν ότι
διακινδύνευαν τη δουλειά τους, αν δεν ήθελαν να βγουν έξω μαζί μου. Έτσι
θεσπίσαμε κανόνες για να μην αισθάνεται καμιά πιεσμένη. Δεν ζητούσα ποτέ να
βγουν έξω μαζί μου την ώρα της δουλειάς, γιατί αυτό δεν θα ήταν δίκαιο.
Αντίθετα, πρότεινα να τις συναντώ εκτός χώρου εργασίας. Θέσαμε αυτούς τους
κανόνες για να μην έχουν οι γυναίκες προβλήματα. Όμως πρέπει να είμαι
ειλικρινής: Αν μη τι άλλο, ο κώδικας αυτός λειτουργούσε υπέρ μου. Ήμουν
πλούσιος. Επίσης, το αφεντικό τους. Η εξουσία είναι αφροδισιακό. Στον κόσμο
των… κουνελιών ήμουν το Νο 1. Ήταν καμάρι τους να βγω έξω μαζί τους.

Τα κουνελάκια ήταν πολύ όμορφα κορίτσια. Το να είσαι όμορφος είναι ένα καλό
θέμα για κοινωνιολογική μελέτη. Από τα παιδικά τους χρόνια τούς
συμπεριφέρονταν σαν να ήταν κάτι ιδιαίτερο. Έτσι η ζωή κυλούσε εύκολα.

Το να είσαι κουνελάκι ήταν όμως δύσκολο. Μερικές φορές δεν τα κατάφερναν να
παραμείνουν για πολύ.

Μερικές φεμινίστριες αντιδρούσαν για τα κοστούμια, όμως αυτό ήταν ηλίθιο. Στα
κορίτσια άρεσαν, γιατί αποκάλυπταν τα κορμιά τους. Μου αρέσει εκείνη η ιστορία
με τη σύζυγο ενός μεγαλοεπιχειρηματία των σιδηροδρόμων που δέχτηκε επικρίσεις
από μια πιο πνευματώδη φίλη της, επειδή φορούσε κοσμήματα με διαμάντια στη
διάρκεια της ημέρας. «Όποιος τα έχει, τα δείχνει», της απάντησε. Αυτό ένιωθα
για τα κουνελάκια.

Μια Κυριακή είχαν έρθει για να φάμε μαζί κάποιοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ.
Ανάμεσα σ’ αυτούς ο Μπίτι, ο Κέιν, ο Σταμπ. Νομίζω ότι με συμπαθούσαν, γιατί
είχα τα κορίτσια συνέχεια γύρω μου. Παρ’ όλ’ αυτά, αφού φάγαμε και τα κορίτσια
πήγαν να παίξουν τένις, θυμάμαι που έλαβα μια λίστα με ονόματα και αριθμούς
κοριτσιών από μια εταιρεία που οργανώνει ραντεβού. Είπα: «Βάζω στοίχημα ότι
δεν θα καταφέρετε να κλείσετε ραντεβού με κάποια από αυτές στον κατάλογο
χρησιμοποιώντας το όνομά σας». Όλοι έτρεξαν στο τηλέφωνο. «Γεια, είμαι ο
Γουόρεν Μπίτι, θα ήθελες να βγεις μαζί μου;». Η κοπέλα το έκλεισε. Δεν τον
πίστευε. Το ίδιο έγινε και με τον Σταμπ. Κανείς από αυτούς δεν κατάφερε να
κλείσει ραντεβού. Ήταν ξεκαρδιστικό.

«Ήταν χόμπι μου»

Το να κοιμάμαι με όμορφες γυναίκες δεν ήταν η κύρια δραστηριότητά μου. Ήταν το
χόμπι μου, ένα σπορ. Είχα και κορίτσια που κυριάρχησαν στη ζωή μου. Παράλληλα,
και άλλες κοπέλες, ανάλογα με την περίπτωση. Η Μέριλιν, η σημερινή μου
σύζυγος, ήταν κουνελάκι, όταν τη γνώρισα. Είχε καταπληκτικό σώμα και γι’ αυτό
την προέτρεψα να πάρει μέρος στον διαγωνισμό πλέιμεϊτ. Την έστειλα στην
Αμερική, όπου και αναδείχθηκε πλέιμεϊτ της χρονιάς. Είχαμε σχέση, όμως μετά
χωρίσαμε για περίπου πέντε χρόνια, γιατί δεν της άρεσε ο ανταγωνισμός.

Διοικούσα το «Πλέιμποϊ Κλαμπ» και πληρωνόμουν πολύ καλά, κέρδιζα ένα
εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο. Ζούσα σε μιαν έπαυλη, πίσω από το κλαμπ. Ήμουν
ο καλύτερα αμειβόμενος διευθυντής της Βρετανίας και το όνομά μου ήταν στο
Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. Το άξιζα; Το αξίζει κανείς; Διασκέδαζα τη ζωή μου,
όμως το 1981 είχα ένα ατύχημα ενώ έκανα ιππασία. Η Μέριλιν με επισκέφτηκε στο
νοσοκομείο. Όταν βγήκα έξω, ο Χέφνερ με απέλυσε από το «Πλέιμποϊ Κλαμπ». Ως
σήμερα, όλοι πιστεύουν ότι ήταν άδικο.

Καταβλήθηκα ψυχολογικά, όμως ποτέ δεν έπαθα τίποτα άλλο, όπως νευρικό
κλονισμό. Η Μέριλιν κι εγώ αρχίσαμε να βλεπόμαστε ξανά. Συνειδητοποίησα ότι οι
μέρες μου στον κόσμο του «Πλέιμποϊ» είχαν τελειώσει και θα ήταν καλό να
βρίσκομαι με κάποιον ο οποίος πραγματικά μου αρέσει. Ήμουν 53 ετών και είπα
ότι δεν θα ξαναγύριζα στα παλιά. Παντρευτήκαμε και αυτό συνέβη πριν από 18 χρόνια.

Ένα δείπνο, 10 χρόνια μετά

Σήμερα βλέπω τον Χέφνερ που βγαίνει έξω κάθε νύχτα ­ είναι 73 ετών ­ και
ταξιδεύει στον κόσμο παρέα με τρία κορίτσια. Δύο 20χρονες δίδυμες και μία
24χρονη. Ονομάζονται Μάντι, Σάντι και Μπράντι. Η πρώην γυναίκα του τις
αποκαλεί «Οι Άντις». Είναι φοβερό. Δεν θα μπορούσα να κάνω ό,τι κάνει αυτός
και είμαι δύο χρόνια νεώτερός του. Είναι καλό παράδειγμα τού τι μπορεί να
καταφέρει ο συνδυασμός εξουσίας – χρήματος, γιατί στα μάτια αυτών των
κοριτσιών είναι ελκυστικός. Βάζω στοίχημα, δεν θα θέλει να μείνει μόνος μαζί
τους… Ανταποκρίνεται στο πρότυπο του χαρεμιού. Ο Χέφνερ είναι ένας από τους
εκπροσώπους των χαπιών Βιάγκρα, της παρασκευάστριας εταιρείας. Εγώ; Αυτό δεν
σας αφορά. Δέκα χρόνια αφού με απέλυσε, μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Μπορούμε
να είμαστε φίλοι;». Όμως η φιλία μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Τον
επισκεφθήκαμε στην Καλιφόρνια και πρόσφατα ήρθε κι αυτός μαζί με τις «Άντις»
και βγήκαμε έξω για να δειπνήσουμε. Καθόμασταν εμείς σε ένα τραπέζι και δίπλα
το προσωπικό του των οκτώ ανδρών, μεταξύ των οποίων, οι άνδρες της ασφάλειάς
του και ο γιατρός του. Τώρα έχω σπίτια στην Ισπανία, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη
και το Άσπεν. Ταξιδεύουμε με τη Μέριλιν και συγκεντρώνω κουπόνια από τους
«Τάιμς» για να πάμε στη Ρώμη τον Ιανουάριο.

Όμως δεν θα παρακολουθήσω το Secret History: The Bunny Girl (Μυστική Ιστορία –
Το κουνελάκι) στο Κανάλι-4. Θα είμαι στο θέατρο και θα παρακολουθώ ένα έργο με
τον Σάμιουελ Μπέκετ.