Σαλόνια και αλώνια

* Αν το πρωτάθλημα, που άρχισε επιτέλους αυτό το
Σαββατο-κυριακο-δεύτερο, ήταν Ευρώπη, τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε; Οι
φίλαθλοι, χωρίς ψευδαισθήσεις εδώ και καιρό, θα απαντούσαν: επικράτηση των
μεγάλων επί των μικρών, των πλούσιων επί των φτωχών, της εμπορίας επί του
θεάματος. Τα πράγματα, ευτυχώς, δεν είναι τόσο απλά.

* Κατ’ αρχήν, δεν πρόκειται για ευρωπαϊκά, αλλά για ελληνικά παιχνίδια.
Η κατά διαστήματα λάμψη του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ, λάμψη που δεν πρέπει πάντως
να εξαφανίσει τις εμφανείς ­ και νέες ­ αδυναμίες (μια ομάδα λιγότερο δεμένη,
πιο αργή, με λιγότερο ισχυρά άκρα), δεν είναι δυνατό να επαναληφθεί με την
Προοδευτική ­ την κάθε Προοδευτική. Όχι γιατί δεν θα αγωνίζονται οι ίδιοι
παίκτες. Αλλά γιατί το Άγιο Δισκοπότηρο πλέον ονομάζεται μόνο Τσάμπιονς Λιγκ ­
όλα τα άλλα παιχνίδια είναι αγώνες προετοιμασίας.

* Ο γιγαντισμός, η εμπορική επιτυχία και η αλαζονεία της ΦΙΦΑ
(Τσάμπιονς με τη Βάλεμ και τη Μόλντε αποτελεί εγγενή αντίφαση) έχουν
δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια ­ και ιδίως φέτος ­ μια πλήρη αλλαγή, κυρίως
ψυχολογική, του τοπίου των εθνικών πρωταθλημάτων. Εκ των πραγμάτων, επειδή
όμως το θέλουν οι παράγοντες, όχι επειδή το ζητά ο κόσμος, βαδίζουμε προς έναν
πανευρωπαϊκού τύπου μαραθώνιο, διανθιζόμενο και με μερικά ματσάκια των
δεύτερων ομάδων στο εσωτερικό μέτωπο.

* Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη τις επιπτώσεις της στο ελληνικό πρωτάθλημα ­
αλλά μπορείς, ίσως, να του προσδώσει κάποιο ειδικό ενδιαφέρον. Οι «μεγάλες»
ομάδες είτε αντιδρούν α λα Ολυμπιακός (παρατάσσοντας, ουσιαστικά, δύο
ενδεκάδες σε διεθνή και ελληνικά παιχνίδια) είτε α λα ΑΕΚ (μην αλλάζοντας
τίποτα αλλά και μην ελπίζοντας τίποτα ­ τουλάχιστον στην Ευρώπη). Οι δε
«μικρές» χωρίζονται σ’ εκείνες που αποφάσισαν να κάνουν το άλμα προς τα πάνω
(Πανηλειακός) και σ’ εκείνες (σχεδόν όλες τις υπόλοιπες) που αντικειμενικά δεν
είναι ικανές ούτε για βαθιά καθίσματα.

* Η πρώτη αγωνιστική δεν έδειξε τίποτα νέο εκτός από την ημιαναμενόμενη
επιβεβαίωση των φιλοδοξιών της ομάδας του Πύργου. Το μυστικό μοιάζει απλό:
επενδύω σε παίκτες που μπορούν να δώσουν ποιότητα. Το ποιοι είναι αυτοί
(Έλληνες και ξένοι) δεν χρειάζεται κανείς να είναι μάγος (ούτε καν Γιάτσεκ)
για να το καταλάβει. Σε άλλο επίπεδο, ο Ολυμπιακός το πραγματώνει εδώ και
χρόνια, αλλά φέτος σχεδόν κινδυνεύει να το πληρώσει ­ τόσο οι προβολείς είναι
στραμμένοι στον μόνο Τζιοβάνι.

* Και κάτι τελευταίο: η σαλαμοποίηση της αγωνιστικής σε τρεις φέτες
εξυπηρετεί βέβαια τηλεοπτικούς σκοπούς. Για ποια τηλεόραση όμως μιλάμε στην
Ελλάδα; Και αν αυτό γίνεται στην Ιταλία, οι της ΕΠΑΕ έμαθαν πού ­ και πώς ­
παίζει φέτος ο Γεωργάτος;