Δεν πείθει ο Σρέντερ

Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο καγκελάριος είναι σκεπτικός. Ξέρει ότι ο χρόνος του είναι μετρημένος αν δεν καταφέρει να αναστρέψει το πολιτικό κλίμα

Αρχίζει πλέον να γίνεται συνήθεια. Ο χριστιανοδημοκράτης που ακτινοβολεί, ενώ
ο υποψήφιος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) αναγνωρίζει με πικρία τη
συντριβή του. Σκηνές από το γερμανικό πολιτικό φθινόπωρο 1999, το «φθινόπωρο
του SPD».

Το σκηνικό θα επαναληφθεί την Κυριακή στις εκλογές της Σαξονίας. Όχι μόνον
γιατί το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα (CDU) ξεκινάει από την εκλογική βάση του
58%. Ούτε γιατί ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Κουρτ Μπίντενκοπφ είναι η πιο
σημαντική πολιτική φυσιογνωμία που διαθέτει το CDU στα νέα κρατίδια ­ κατάφερε
να επιζήσει πολιτικά ως εσωκομματικός αντίπαλος του Κολ, αυτό τα λέει όλα ­
αλλά κυρίως γιατί οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του SPD δεν πείθονται πλέον από
τον καγκελάριό τους. Το μόνο που ελπίζει το SPD είναι να μην εξευτελιστεί όπως
στη Θουριγγία, πέφτοντας στην τρίτη θέση πίσω από τους σοσιαλιστές (PDS), αλλά
είναι μάλλον αδύνατο να το αποφύγει.

Η επιστροφή στο Ράιχσταγκ δεν ωφέλησε το άλλοτε κραταιό κόμμα: Την περασμένη
Κυριακή είδε με τρόμο τα ιστορικά προπύργιά του, τις εργατουπόλεις της Βόρειας
Ρηνανίας-Βεστφαλίας, να σαρώνονται από τους «Μαύρους». Μόνο στο Ντούισμπουργκ
κατάφεραν να διατηρήσουν την πρωτιά οι σοσιαλδημοκράτες. Στις πόλεις
Μπίλεφελντ, Ντόρτμουντ, Ντίσελντορφ, Έσσεν, Γκελζενκίρχεν, Κολωνία,
Λεβερκούζεν, Βούπερταλ και Μενχενγκλάντμπαχ η πλειοψηφία πέρασε στο CDU. Το
σοκ ήταν φοβερό. Εκατοντάδες καριέρες τοπικών στελεχών καταστράφηκαν. Διά μιας
οι «σύντροφοι» συνειδητοποίησαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο του
πολυπληθέστερου γερμανικού κρατιδίου, όπου κυβερνούν τα τελευταία 30 χρόνια.
Στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία οι τοπικές βουλευτικές εκλογές διεξάγονται τον
Μάιο του 2000.

Ο καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ γέρασε απότομα τις τελευταίες εβδομάδες. Η
αγωνία και ο προβληματισμός αποτυπώνονται στο πρόσωπό του όποτε εμφανίζεται
δημόσια. Η Σαξονία είναι ξεγραμμένη, όπως και το Βερολίνο, στις 10 Οκτωβρίου.
Οι εκλογές στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν, τον Φεβρουάριο του 2000, είναι οι τελευταίες
που μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να χάσει. Γνωρίζει ότι, αν χάσει τη
Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, μπορεί να αρχίσει να πακετάρει τα πράγματά του.
Ξαφνικά, ο χρόνος φαίνεται να πιέζει ασφυκτικά.

Ο Σρέντερ δεν έχει πολλές επιλογές. Η προσπάθειά του να επιδείξει πυγμή,
προωθώντας αντιλαϊκά μέτρα, που η πλειοψηφία των Γερμανών πιστεύει ότι είναι
απαραίτητα, σκοντάφτει στην έλλειψη αποδοχής τους από την εκλογική βάση του
SPD, που τα θεωρεί κοινωνικά άδικα. Οι τελευταίες ήττες τον έπεισαν ότι
χρειάζεται την υποστήριξη των στελεχών του SPD, που κατά βάση περιφρονεί. Ήδη
δρομολόγησε την προσέγγιση με την αριστερή πτέρυγα, που, παρά την απέχθειά της
για τον καγκελάριο, δεν διαθέτει εναλλακτική λύση σε επίπεδο ηγεσίας. Προς το
παρόν, οι δύο πλευρές είναι υποχρεωμένες να συμβιώσουν. Η συμπεριφορά τους,
δείχνει ότι η προοπτική μιας κοινοβουλευτικής ανταρσίας απομακρύνεται.

Όσο παράξενο και αν ακούγεται, ο κίνδυνος για τον Σρέντερ βρίσκεται στη δεξιά
του πτέρυγα. Ο γερμανικός Τύπος υποστηρίζει ότι υπάρχει άτυπη συμφωνία
στήριξης του Σρέντερ μέχρι τις εκλογές του Μαΐου. Τότε, όμως, μόνον οι
«ρεαλιστές» είναι σε θέση να τον αμφισβητήσουν. Μόνον αυτοί διαθέτουν
εναλλακτική ηγετική λύση: τον υπουργό Αμύνης Ρούντολφ Σάρπιγκ, που ξεπέρασε
τον Σρέντερ σε δημοτικότητα. Δεν είναι χωρίς βάση η υποψία που εκφράζουν οι
χριστιανοδημοκράτες, ότι οι μεγάλες οικονομίες που επιβάλλει στο στράτευμα ο
Σρέντερ στοχεύουν στο να εξαναγκάσουν τον Σάρπινγκ, που τις αρνείται, σε
παραίτηση. Ο καγκελάριος γνωρίζει ότι οι χριστιανοδημοκράτες θα προτιμούσαν
τον Σάρπιγκ ως εταίρο σε μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Άτυπα, όμως, το
CDU ήδη συγκυβερνά. Οι συνεχόμενες εκλογικές πανωλεθρίες έχουν αλλάξει ριζικά
τις σχέσεις εξουσίας στην Άνω Βουλή (Μπούντεσρατ). Το CDU δεν θα μπλοκάρει τις
μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης, όπως ξεκαθάρισε ο ηγέτης του Βόλφγκανγκ
Σόιμπλε. Κατέστησε όμως σαφές ότι συναίνεση υπάρχει μόνον αν οι επιθυμίες του
κόμματός του γίνουν σεβαστές.

Πράσινοι και Φιλελεύθεροι κινδυνεύουν να εξαφανισθούν

Από την άλλη, οι Πράσινοι κλονίζονται επικίνδυνα. Η δημοτικότητα του Γιόσκα
Φίσερ δεν μεταφράζεται σε ψήφους. Ο Σρέντερ αγνοεί επιδεικτικά το πρόγραμμά
τους, γιατί ενοχλεί τη Βιομηχανία. Ο πόλεμος δυσαρέστησε τους ψηφοφόρους τους.
Οι Πράσινοι δεν διαθέτουν προφίλ. Αν δεν σκληρύνουν τη στάση τους απειλούνται
με εξαφάνιση. Μεσοπρόθεσμα, η επιλογή τους είναι η ρήξη.

Με εξαφάνιση απειλείται επίσης το μικρό αλλά ιστορικό κόμμα των Φιλελευθέρων,
που, όπως οι Πράσινοι, αντιμετωπίζει μια τρομακτική κρίση ταυτότητας. Το
πολιτικό σκηνικό δείχνει να αλλάζει προς την κατεύθυνση του δικομματισμού, με
έντονη παρουσία των σοσιαλιστών στα νέα κρατίδια και καλές προοπτικές για την
άκρα δεξιά.