ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις»

Έως πότε θα ζούμε με την αγωνία και τον φόβο μιας επικείμενης καταστροφής;
Ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της έντασης και πότε θα εμφανισθούν άραγε;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Και βέβαια τα ερωτήματα δίνουν και παίρνουν
μπροστά σε ένα καλοστρωμένο τραπέζι, σε μία αναπαυτική πολυθρόνα, σε μία
καθαρή βεράντα, στο σαλόνι μας, στον κήπο μας, σ΄ ένα πανάκριβο κεντρικό
εστιατόριο της πόλης. Το φαγητό είναι ζεστό, ελεγμένο και το κρασί με την
κατάλληλη θερμοκρασία. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω σκόνη, σάντουιτς, γάλα, το
πόσιμο νερό ζεστό. Εκεί δεν υπάρχει πια αγωνία για τον επικείμενο σεισμό. Τα
δοκάρια και οι πλάκες έχουν ήδη πέσει και κανείς δεν απειλείται από το νάιλον
μιας σκηνής.

Παράδειγμα για όλους μας. Μικρές καθημερινές απολαύσεις, ποιος γνωρίζει τελικά
αν αύριο θα τις έχουμε. Το ζεστό μπάνιο, το καθαρό πουκάμισο, το σερβίτσιο στο
τραπέζι. Καθένας μας έχει και τη δική του πρόταση. Να φύγουμε, να κρυφτούμε.
Πότε και πού να πάμε; Κι όσοι δεν θα έχουν την ίδια ιδέα με εμάς, τι θα τους
συμβεί; Θα αναζητάμε στα συντρίμμια τους φίλους μας, τους οικείους μας, τους
δικούς μας ανθρώπους. Αυτό μας επιφυλάσσει η τύχη άραγε; Ακόμη και οι
σύγχρονες Πυθίες, που ήρθαν από το πουθενά, συνάντησαν την πολιτική και τους
εκφραστές της και μας μπέρδεψαν. Ένας καινούργιος χρησμός του τύπου «ήξεις
αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις» μπήκε στη ζωή μας. Και μπήκε όπως τον έχει
καταγράψει η ιστορία μας χωρίς κόμμα…