Πρόσωπα ανέκφραστα από τη θλίψη

Στον ιερό ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη, στο Κολωνάκι, ήταν όλοι εκεί.
Για να τους αποχαιρετήσουν. Και να τους κλάψουν. Από τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό, την κυπριακή πολιτική ηγεσία, τους
συναδέλφους του Υπουργικού Συμβουλίου, τους συντρόφους, τους άλλους φίλους της
καθημερινής ζωής, τους συνεργάτες από το πόστο μάχης, το υπουργείο των Εξωτερικών.

Και μαζί οι φίλοι του Νικόλα. Συμμαθητές από το σχολείο, συμφοιτητές από το
Πανεπιστήμιο. Φίλοι που θα τους έβλεπε μετά το μοιραίο ταξίδι προς το
Βουκουρέστι, φίλοι που ποτέ δεν θα ξαναδεί, αλλά εκείνοι θα τον θυμούνται. Η
οδός Σκουφά, μπροστά από τον ιερό ναό, δεν χωρούσε άλλον κόσμο. Έφθαναν εκεί
συνεχώς, από κάθε μεριά της Αθήνας, της Ελλάδας, της Κύπρου. Ανέβαιναν με αργά
βήματα τα σκαλιά, με πρόσωπα ανέκφραστα από τη θλίψη. Ήταν και διπλωμάτες
ανάμεσά τους, πρέσβεις δεκάδων χωρών στην Ελλάδα, που όλοι τους είχαν
συνεργαστεί και εκτιμήσει τον Γιάννο Κρανιδιώτη.

Λόγια συγκινητικά

Ήταν όλοι εκεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αεροπαγίτη για να αποχαιρετήσουν τον Γιάννο και το Νικόλα Κρανιδιώτη

Ήταν και κόσμος «ανώνυμος», άνθρωποι που έτρεφαν αισθήματα φιλίας προς τον
αδικοχαμένο υπουργό, άνθρωποι που υπομονετικά παρακαλούσαν τους αστυνομικούς
να τους αφήσουν να μπουν στον ιερό ναό. Ακούστηκαν λόγια συγκινητικά εκεί όπου
δίπλα δίπλα «κάθονταν» ο Γιάννος και ο Νικόλας. «Πέτυχες πολλά και θα
μπορούσες να πετύχεις ακόμα περισσότερα για εκείνη τη χώρα που σε γέννησε, για
εκείνον τον ανηφορικό δρόμο που μονάχη της τώρα τραβά», του είπε ο Σπύρος Κυπριανού.

Και ύστερα ακούστηκε και η φωνή του Γιώργου Παπανδρέου, να του λέει για
εκείνες τις φορές «που εσύ ταξίδεψες στη θέση τη δική μου, που εγώ ταξίδεψα
στη θέση τη δική σου», να του λέει για τα οράματα ενός κόσμου καλύτερου,
γεμάτου ειρήνη, ενός κόσμου για τον οποίο πάλεψε, μέχρι που η μοίρα έπαιξε
ακόμη μια φορά το άσχημο παιχνίδι της.

Μίλησαν και άλλοι για τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Και πολλά μάτια δάκρυσαν. Ίσως τα
λόγια που βγήκαν από τα χείλη του Πρωθυπουργού, εκείνη η σύντομη φράση, να
έκλεισαν μέσα τους την ιστορία μιας ζωής: «Εθνική απώλεια». Την τελευταία αυτή
λέξη δεν την κράτησαν μέσα τους οι φίλοι του Νικόλα. Οι σύντροφοι της παιδικής
του ηλικίας. Του είπαν πως «για εμάς δεν χάθηκες. Γι’ αυτό και δεν θα σε
αποχαιρετήσουμε. Είσαι πάντα μαζί μας».

Ο ουρανός πάνω από τον ιερό ναό άλλοτε σκοτείνιαζε και άλλοτε φεγγοβολούσε.
Λίγη ώρα είχε απομείνει γι’ αυτό που τόσο πρόωρα ήρθε. Η πομπή πέρασε από το
υπουργείο των Εξωτερικών και για ένα λεπτό σίγησαν τα πάντα.