«Οι νικητές της ηρωίνης» ηττημένοι από το γράμμα του νόμου

Τριάντα ημέρες παρέμεινε προφυλακισμένη η 17χρονη Αναστασία, η οποία
κατηγορήθηκε για εμπορία ναρκωτικών επειδή στην τσάντα ενός νεαρού από την
παρέα της βρέθηκαν 180 γραμμάρια χασίς! Η παρέα, αποτελούμενη από εννέα
παιδιά, έβγαινε από μπαρ της Γλυφάδας έπειτα από αποχαιρετιστήρια διασκέδαση
εν όψει καλοκαιριού. Σε τυχαίο έλεγχο που έκαναν αστυνομικοί στα μέλη της
συντροφιάς, βρέθηκε στην τσάντα του Αιγύπτιου Μπασάν Ντασιόνι το χασίς. Ο
18χρονος νεαρός ανέλαβε αμέσως την ευθύνη τονίζοντας πως οι φίλοι του δεν
είχαν καμία σχέση. Παρ’ όλα αυτά συνελήφθησαν όλοι και παραπέμφθηκαν στον
ανακριτή με την κακουργηματική κατηγορία της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών
με σκοπό την πώλησή τους.

Όπως ήταν αναμενόμενο ο δράστης κρίθηκε προφυλακιστέος. Αυτό που κανείς
δεν περίμενε ήταν να προφυλακιστούν η Αναστασία και ακόμη ένας νεαρός. Οι
άλλοι έξι αφέθησαν ελεύθεροι. Με ποιο κριτήριο; Άγνωστο…

Έναν μήνα αργότερα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών της Αθήνας ­ με σύμφωνη
γνώμη του εισαγγελέα κ. Ιω. Καραΐσκου ­ έκανε δεκτή την αίτηση αποφυλάκισης
της κοπέλας και του νεαρού, απορρίπτοντας την αίτηση του Αιγύπτιου. «Έζησα
στην κόλαση. Σας παρακαλώ μη με ξαναστείλετε εκεί», εκλιπαρούσε έναν χρόνο
αργότερα τους δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων η Αναστασία. Οι
εφιαλτικές στιγμές της παραμονής της στη φυλακή, σ’ ένα κελί με άλλες 15
τοξικομανείς με τις οποίες δεν είχε απολύτως καμία σχέση, δεν ξεχνιούνται.
Ήταν η νεώτερη κρατούμενη, ένα παιδί που από τη διασκέδαση βρέθηκε στην… κόλαση.

Ευτυχώς το δικαστήριο είδε τις πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης. Πώς
θα μπορούσε να κάνει αλλιώς; Χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο, χωρίς μία
ενοχοποιητική κατάθεση, χωρίς βεβαρημένο παρελθόν των κατηγορουμένων;

Αθώους έκριναν τους οκτώ από τους εννέα, οι οποίοί επί έναν χρόνο έφεραν
πάνω τους το στίγμα του εμπόρου ναρκωτικών. Σε μια ηλικία που τα όνειρα για
ένα ανέφελο μέλλον έχουν την πρώτη θέση… Στον νεαρό Αιγύπτιο το δικαστήριο
επέβαλε ποινή φυλάκισης τεσσάρων χρόνων.

Πρέπει να είναι η πιο δύσκολη προσπάθεια. Με το πλέον αβέβαιο αποτέλεσμα. Η
προσπάθεια απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Όποιος αποφασίζει να μπει σ’ αυτό τον
αγώνα δεν ξέρει αν θα βγει νικητής, φοβάται διαρκώς πως, κάποια στιγμή, θα
λυγίσει, θα κάνει πίσω…

Η πάλη με τον θάνατο είναι άνιση. Αντίπαλος του τοξικομανούς που αποφασίζει να
αντισταθεί δεν είναι μόνο η ακατανίκητη έξη. Είναι οι έμποροι, οι «φίλοι»,
όλοι όσοι έχουν όφελος από την αρρώστια του. Στήριγμά του οι δικοί του
άνθρωποι, επιστήμονες, καθώς και τα στελέχη των θεραπευτικών κοινοτήτων,
πρόσωπα που, πολλές φορές, έχουν περάσει από τα ίδια δύσκολα στάδια
αποτοξίνωσης. Η συμβολή αυτών των ατόμων, που γνωρίζουν τι θα συμβεί ύστερα
από κάθε αβέβαιο βήμα προς την… ελευθερία, είναι η πιο σημαντική. Εμψυχώνουν
τα νέα μέλη της κοινότητας όταν θέλουν να εγκαταλείψουν τον αγώνα, όταν
δείχνουν να μην αντέχουν τη σκληρή δοκιμασία.

Πολλοί καταφέρνουν να φτάσουν στο τέρμα. Ο χρόνος εξαρτάται από τις αντοχές
του καθενός και από την επιθυμία του να απαλλαγεί από τον εφιάλτη που κάποτε
δεν τον έφερε μόνο αντιμέτωπο με τον θάνατο, αλλά τον έκανε κλέφτη, ληστή, απατεώνα…

Παιδιά χωρίς καμιά ροπή στο έγκλημα, μεγαλωμένα σε απολύτως υγιές περιβάλλον,
ωθήθηκαν, υπό την επήρεια ναρκωτικών, σε πράξεις που ίσως δεν
συνειδητοποίησαν. Και που, ασφαλώς, εκ των υστέρων και οι ίδιοι οι δράστες
καταδίκασαν. Μαζί απέρριψαν κι εκείνο τον εαυτό τους, τον κακό και άντλησαν
έτσι δύναμη για να ριχτούν στον αγώνα.

Δυστυχώς όμως, κάποιοι άλλοι, οι άνθρωποι που έχουν ορκιστεί να εφαρμόζουν το
νόμο, δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να ξεχάσει. Ή να ελιχθεί. Όχι
παρανομώντας. Αντιμετωπίζοντας τον κατηγορούμενο ως άτομο με πολύ ειδικές
ανάγκες που, παρ’ όλα αυτά, θέλει να περπατήσει, να πετάξει μακριά, να δει τον
ήλιο κατάματα.

Ένα μπουφάν που ο ναρκομανής κλέφτης το επέστρεψε, ελάχιστα γραμμάρια
ναρκωτικών ουσιών που βρέθηκαν στην τσέπη τοξικομανούς, θα μπορούσαν να μην
αποτελέσουν αφορμή εγκλεισμού του δράστη στις φυλακές, τη στιγμή ακριβώς που
εκείνος έχει κατορθώσει να πιαστεί από το ρείθρο της ζωής.

Το χτύπημα είναι μεγάλο. Οι προσπάθειες, τόσο επίπονες, φαίνονται ξαφνικά
μάταιες. Γιατί όλη αυτή η μάχη; Μήπως θα ήταν καλύτερο να αφήσει τα χέρια και
να ξαναπέσει στο κενό;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗΣ

Το Εφετείο αναγνώρισε τον αγώνα του για ζωή

Γιώργος Πουρσανίδης: Μόνος χωρίς επιστημονική βοήθεια, τα κατάφερε. Δεν είχε υπολογίσει τα έξι χρόνια φυλακής

Κανείς δεν περίμενε αυτή την απόφαση. Κάθειρξη έξι χρόνων για κατοχή 0,4
γραμμαρίων ηρωίνης! Ο δράστης ήταν τοξικομανής όταν συνελήφθη με την ποσότητα
στην τσέπη, αλλά «καθαρός» όταν κάθησε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων.

«Με στέλνετε πάλι πίσω στο σατανά» φώναξε με όση δύναμη είχε προς τους
δικαστές, οι οποίοι μόλις εκείνη τη στιγμή του είχαν ανακοινώσει πως η έφεσή
του δεν θα είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα. Πως θα επέστρεφε δηλαδή στη φυλακή…

Ο Γιώργος Πουρσανίδης, πατέρας ενός μικρού αγοριού, δεν μπορούσε να πιστέψει
ότι 6 χρόνια μετά τη σύλληψή του για τη μικροποσότητα ηρωίνης κι ενώ είχε
καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να γλυτώσει από τον εφιάλτη των
ναρκωτικών, το δικαστήριο θα αγνοούσε τα πάντα. Θα στεκόταν με τόση
αυστηρότητα στο «γράμμα» του νόμου, θα τον χαρακτήριζε έμπορο ναρκωτικών και
όχι άρρωστο που είχε στην τσέπη τη δόση του.

Στο δρόμο του λευκού θανάτου είχε μπει ο Γ. Πουρσανίδης στα 19 του χρόνια,
όταν ζούσε στην Αυστραλία. Εκεί είχε γνωρίσει μια γυναίκα τοξικομανή. Θέλησε
να την βοηθήσει, να τη σώσει, αλλά τελικά βυθίστηκε κι εκείνος μαζί της
αρχίζοντας τη χρήση ναρκωτικών. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα είδε ότι δεν πήγαινε
άλλο. Και αποφάσισε, με μόνο στήριγμα τις δικές του δυνάμεις και την αγάπη των
δικών του, να απεξαρτηθεί.

Αυτό ήταν και το λάθος του. Οτι δεν ακολούθησε το πρόγραμμα κάποιας
θεραπευτικής κοινότητας, ώστε να πάρει στα χέρια του μια επίσημη βεβαίωση για
την απεξάρτησή του. Η δική του απολογία και οι μαρτυρίες όσων γνώριζαν τον
αγώνα του δεν στάθηκαν αρκετά για το δικαστήριο, που απλώς εφάρμοσε το νόμο.

Λίγους μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Γ. Πουρσανίδης βρισκόταν
στη φυλακή, δικάστηκε σε δεύτερο βαθμό. Αυτή τη φορά το Πενταμελές Εφετείο της
Αθήνας, αντιμετώπισε την υπόθεση με άλλο πνεύμα. Τόσο ο εισαγγελέας της έδρας,
όσο και οι δικαστές, έλαβαν υπόψη τους όλες τις παραμέτρους, δείχνοντας με την
απόφασή τους πως τουλάχιστον αναγνωρίζουν τον αγώνα που έκανε ο κατηγορούμενος
για τη λύτρωσή του.

Μετέτρεψαν τον χαρακτήρα της πράξης (από κακούργημα σε πλημμέλημα) κρίνοντας
παράλληλα πως όταν υπέπεσε στο αδίκημα ήταν τοξικομανής και όχι ένας
κατ’επάγγελμα και συνήθεια έμπορος ναρκωτικών. Η ποινή του περιορίστηκε σε
φυλάκιση 14 μηνών και βεβαίως ακολούθησε η αποφυλάκισή του.

Ωστόσο, ο Γιώργος Πουρσανίδης, ούτε στη δεύτερη δίκη είχε την επίσημη βεβαίωση
αποτοξίνωσης. Το δικαστήριο όμως ασχολήθηκε με τόσο μεγάλο ενδιαφέρον με την
υπόθεση, που τελικά η ανθρώπινη πλευρά των δικαστών υπερίσχυσε εκείνης που
επιτάσσει το καθήκον να επιδεικνύουν…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΜΠΕΣΗΣ

Στη φυλακή για το κλεμμένο μπουφάν που επέστρεψε

Χρήστος Λεμπέσης: Αγωνίστηκε για μια νέα ζωή. Το ένταλμα σύλληψης όμως καραδοκούσε

Δεν ήταν ακόμη 18 ετών ο Χρήστος Λεμπέσης, όταν άρπαξε ένα μπουφάν από τον
κάτοχό του. Βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών και, κατά συνέπεια, δεν είχε
καν τις δυνάμεις να αποφύγει τη σύλληψη. Εντοπίστηκε, διώχθηκε ποινικά και…
επέστρεψε το μπουφάν.

Δυόμισι χρόνια αργότερα, στις 15 Ιουνίου 1999, ένας αστυνομικός, με το ένταλμα
σύλληψης που είχε εκδοθεί εις βάρος του νεαρού, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού
του στην Πλατεία Αττικής. Ο Χρήστος αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει, αν και την
επομένη θα ολοκλήρωνε το πρόγραμμα απεξάρτησης στο «18 ΑΝΩ».

Με τα ναρκωτικά είχε μπλέξει από το γυμνάσιο. Έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει
το σχολείο. Με την ηρωίνη στο αίμα περνούσε τις μέρες και τις νύχτες του χωρίς
κανένα προορισμό. Έως τη στιγμή που αντίκρυσε το θάνατο. Τότε ήταν που ο
νεαρός τοξικομανής πήρε τη μεγάλη απόφαση. Να αποτοξινωθεί και να επανενταχθεί
στην κοινωνία.

Ο Χρήστος Λεμπέσης το είπε και το έκανε. Κατόρθωσε να παρακολουθήσει το
πρόγραμμα του «18 ΑΝΩ» και να βγει νικητής. Τα όνειρα που του έδωσαν τη δύναμη
να αντέξει αυτή τη σκληρή δοκιμασία της απεξάρτησης θα άρχιζαν να
πραγματοποιούνται. Το μόνο που δεν είχε προβλέψει ο 20άχρονος νέος ήταν πως
εκείνα τα όνειρα θα περιορίζονταν στο κελί της φυλακής, πως όλες οι θυσίες του
θα ανταμείβονταν μ’ ένα ένταλμα σύλληψης.

Ένα μπουφάν, που ο Χρήστος επέστρεψε αμέσως στον συμμαθητή του, επειδή το είχε
αποσπάσει με βία, στοιχειοθέτησε για τις διωκτικές αρχές το αδίκημα της
ληστείας. Μια κακουργηματική πράξη που επιβάλλει τον εγκλεισμό του δράστη στη φυλακή!

Έτσι ο Χρήστος Λεμπέσης βρέθηκε ξαφνικά να αναρωτιέται «γιατί;». Να προσπαθεί
να αντισταθεί στους πειρασμούς της φυλακής, περιμένοντας με αγωνία την
αποφυλάκισή του. Η πρώτη αίτησή του απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι «ο
κατηγορούμενος είναι άτομο ιδιαίτερα επικίνδυνο». Πως αν τον άφηναν ελεύθερο
θα μπορούσε να διαπράξει νέα αδικήματα…

Η απογοήτευση καταλαμβάνει τον Χρήστο και την οικογένειά του. Στο πλευρό του
βρίσκονται και οι άνθρωποι του «18 ΑΝΩ», πρόσωπα που γνωρίζουν καλά τι θα πει
απεξάρτηση από την ηρωίνη. Στο κελί της φυλακής κοιμάται πολύ, διαβάζει,
ακούει μουσική, αποφεύγει τις πολλές συναναστροφές. Και περιμένει.

Περιμένει να κατανοήσουν οι δικαστές την ιδιαιτερότητα της υπόθεσής του, να
αντιληφθούν ότι το αδίκημα στο οποίο περιέπεσε ήταν ασήμαντο σε σχέση με τον
νικηφόρο αγώνα του κατά των ναρκωτικών.

Πράγματι. Λίγες μέρες αργότερα κι ενώ ο Χρήστος Λεμπέσης διανύει την 41η ημέρα
στη φυλακή, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών κάνει δεκτή τη δεύτερη αίτηση
αποφυλάκισής του. Οι περιοριστικοί όροι που του επιβάλλονται είναι οι
συνήθεις. Απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και εμφάνιση δύο φορές το μήνα στο
αστυνομικό τμήμα της περιοχής του. Οι δικαστές ωστόσο του ζητούν και κάτι
άλλο, αποδεικνύοντας έτσι πως η μάχη του εκτιμήθηκε αναλόγως. Να ολοκληρώσει
το πρόγραμμα που με τόσο μόχθο παρακολούθησε!