Εγκέλαδος

* Η ΑΠΟΦΑΣΗ ν’ αναβληθεί η πρώτη αγωνιστική
τού νέου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος ήταν παραπάνω από σωστή, επιβεβλημένη.
Φυσικά, η Ελλάδα δεν είναι μόνον Αθήνα και φυσικά υπάρχουν περιοχές ­ και
ομάδες ­ που δεν άγγιξε η φυσική καταστροφή και θα προτιμούσαν οι αγώνες να
διεξαχθούν στην ώρα τους. Καταλαβαίνουν όμως και συμμερίζονται τον πόνο των
υπολοίπων. Υπ’ αυτή την έννοια, η Πολιτεία δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το
χρέος της.

* ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ μπορεί να μην είναι πλέον
μόνο γιορτή ­ είναι πρώτα απ’ όλα επιχείρηση με μόνο κριτήριο το κέρδος ­
είναι όμως πάντα και λίγο γιορτή ­ γιατί παραμένει, σε πείσμα των εμπόρων και
των γραφειοκρατών υπηρετών τους, παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που για φέτος, ό,τι
και να γίνει στη συνέχεια, θα έχει σφραγισθεί από τον πόνο.

* Ο ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ αυτός του ποδοσφαίρου μας
διά του πόνου κάνει αναγκαστικά να περάσουν σε δεύτερη μοίρα, για τώρα
τουλάχιστον, τα περισσότερα από τα φτιασίδια που έχουν αφαιρέσει από τον
αθλητισμό ­ και όχι βέβαια μόνο στη χώρα μας ­ τη μαγική του διάσταση.
Αντιλαμβανόμενοι το μέγεθος της απώλειας όταν μια φωνή σιωπά, παύουμε να
διαμαρτυρόμαστε για τις κακές προθέσεις, την αλαζονεία, ακόμα και τη διαφθορά
αυτού που την πρόφερε.

* ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ μπορεί λοιπόν να αποδειχθεί
ευκαιρία που η φωνή του ελληνικού αθλητισμού αναγκάζεται να σωπάσει για λίγες
ημέρες. Η σιωπή αυτή μας κάνει όλους ταπεινότερους. Τους φιλάθλους που
παραξεχνούσαμε τελευταία να αντλήσουμε χαρά από το παιχνίδι και όχι δύναμη από
τον ανταγωνισμό του. Τους παράγοντες που αναγκάστηκαν να βγουν από την κρυφή
κουζίνα τους στην έκθεση της ζοφερής πραγματικότητας. Τους παίκτες που έμαθαν
να σχετικοποιούν τα εκατομμύριά τους μπροστά στην αγωνία για την τύχη δικών ή συνανθρώπων.

* ΟΠΩΣ Η ΕΛΠΙΔΑ θα ανθήσει μέσα από τα
ερείπια, έτσι και η αθλητική ιδέα μπορεί να ξανανιώσει μετά τη συνειδητοποίηση
των πραγματικών μεγεθών που τη διαφεντεύουν. Εκεί που «πιάναμε» τους
διαιτητές, παλεύουμε τώρα για τα γήπεδα ή την ηρεμία μας. Εκεί που σκεφτόμαστε
το ταμείο, κάτι πολύ πιο δυνατό από μας μάς θύμισε εκ νέου τη ζωή, μας θύμισε
πως ο αθλητισμός είναι ζωή.

* ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ που, σε αντίθεση με την περσινή
τών τόσων ελπίδων που διαψεύσθηκαν, αρχίζει με μόνη φιλοδοξία να αρχίσει,
μπορεί να αποδειχθεί αθλητικά πολύ πιο γόνιμη. Οι ψυχές συγκινήθηκαν κι αυτό
είναι το πρώτο ενθαρρυντικό βήμα. Η μεγάλη νίκη του ποδοσφαίρου επί του
σεισμού που του θύμισε πόσο μικρό είναι, θα ήταν να μη γιγαντωθεί έξω από τα
μέτρα του, για να μας δώσει γνήσια χαρά.