ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η φυγή ­ μέσα σου

ΕΡΧΕΤΑΙ σε κύματα, ακολουθεί μια περιοδικότητα που υπακούει στα γεγονότα,
στους άλλους, στις εποχές, στα φεγγάρια ή στο τίποτα: η ασυγκράτητη, συχνά
παράλογη, τάση φυγής, εγκατάλειψης των πάντων, αυτοπεριορισμού σε έναν
μικρούλικο κύκλο που δεν θα περικλείει τίποτε άλλο πέρα από το μωρό μου και
μένα και θα αφήνει απ’ έξω ήχους, λέξεις κι ερεθίσματα.

Κάθε φορά που το κύμα με σκεπάζει νομίζω ότι θα κρατήσει για πάντα, ότι θα
πνιγώ και δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να αναπνεύσω, ότι είμαι πλέον καταδικασμένη
σε μια πραγματικότητα αφόρητη, αποτελούμενη από μεγάλα και μικρά χτυπήματα,
τυχαίες κουβέντες και ειδήσεις για σκλάβους που πωλούνται στο Σουδάν, κανείς
δεν δίνει σημασία κι εγώ προσπαθώ να παρηγορηθώ με σχέδια για ουτοπικές φυγές.

Ναι, ξέρω, η επιστροφή από τις διακοπές είναι ιδανική συγκυρία για να βυθιστώ
σε ένα τέτοιο κύμα, προσπαθώ να επιστρατεύσω τις άμυνες του ορθολογισμού·
τίποτε όμως, το χειρότερο είναι η γνώση ότι δεν μπορείς να φύγεις, εξεγείρεσαι
μάταια και διογκώνεις την αδυναμία σου κι έπειτα δεν βγαίνουν οι λέξεις από το
στόμα σου, μένουν εκεί, κολλημένες…

Και μετά το κύμα περνά, φεύγει και χάνεται κι αναπνέεις ­ και ξέρεις, εκεί
γύρω στα μεσάνυχτα με την ησυχία εγκατεστημένη και την Άννα ήρεμη κι ασφαλή,
ότι έτσι κι αλλιώς τη φυγή την κουβαλάς μέσα σου, ότι έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν
είσαι απολύτως παρούσα, έτσι δεν είναι;