3η ΚΑΡΤΑ Περισσεύει το θράσος

ΕΙΝΑΙ λογικό κάποια στιγμή να γίνει πλήρης διαχωρισμός του επαγγελματικού
από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ωστόσο αυτοί που είχαν και έχουν τις τύχες του
αθλήματος στα χέρια τους, ελάχιστα περιφρούρησαν το αδύνατο κομμάτι, το μη επαγγελματικό.

Η ΕΠΟ δεν μπορεί να είναι υπερήφανη για το έργο της επί δεκαετίες.
Μπαίνουμε σε λίγους μήνες στο 2000 και το ποδόσφαιρο παραμένει στη μιζέρια.
Χιλιάδες σωματεία ταλαιπωρούνται για να βρουν τους απαραίτητους πόρους
προκειμένου να εξασφαλίσουν στοιχειώδη λειτουργία.

Τα περισσότερα γήπεδα δεν διαθέτουν χλοοτάπητα. Σε ορισμένες περιοχές οι
ποδοσφαιριστές υποχρεώνονται να φορέσουν τις στολές τους σε παράγκες.
Ονειρεύονται ένα ντους μετά την προπόνηση ή τον αγώνα και θέρμανση τις κρύες
μέρες του χειμώνα. Δεν έχουν ούτε τουαλέτα. Ούτε ένα τηλέφωνο για ώρα ανάγκης.
Κι οι μπάλες πέφτουν στην κοντινή ρεματιά και το παιχνίδι συνεχίζεται αν οι
πιτσιρικάδες τις εντοπίσουν και τις επαναφέρουν στο γήπεδο. Όλοι μιλάνε για τη
Δ’ Εθνική με περιφρόνηση. «Δεν χρειάζεται αυτό το πρωτάθλημα» λένε και
ξαναλένε, βγάζοντας τον εαυτό τους έξω από το χορό. Οι υπεύθυνοι για τα χάλια
αυτής της κατηγορίας, έχουν το θράσος να προτείνουν κατάργησή της..

Η μείωση του αριθμού των ομάδων αυτής της κατηγορίας γίνεται με βαναυσότητα
τα τελευταία χρόνια. Λες και οι ομάδες δημιούργησαν τη Δ’ Εθνική και όχι οι
προφέσορες της ΕΠΟ. Υποχρεώνουν τους διοικούντες σε τεράστια έξοδα για
ενίσχυση των ομάδων τους κι ύστερα βγάζουν στον αέρα σχεδιασμούς για κατάργηση
της κατηγορίας. Έτσι όμως το ποδόσφαιρό μας θα φυτοζωεί και δεν θα βρει άκρη.

Το παράλογο είναι ότι επιτράπηκε στις ομάδες των τοπικών πρωταθλημάτων να
ενισχύονται με ξένους παίκτες. Χάος. Κι όποιες έχουν κοντά τους Δημάρχους
επιβιώνουν. Οι άλλες σαν να μη χρειάζονται και πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα.