ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λονδίνο, η επιστροφή στη στιγμή

Κάποτε, την πλησίαζα και τη βίωνα ήρεμα, με την αίσθηση της οικειότητας και
μιας μάλλον ράθυμης, χωρίς εκπλήξεις, δημιουργικότητας, ανακατεμένης με ίχνη
νοσταλγίας ­ μια απολύτως κατανοητή προσέγγιση για την πόλη των παιδικών
χρόνων, οι δεκαετίες που ακολουθούν, έλεγα, δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό.

Κι έπειτα έγινε η πόλη της Στιγμής, του χρόνου του απομονωμένου από τα πάντα,
που καταργεί τις σημασίες και τον λόγο όπως τα ‘ξερα, φωτίζει τα αντικείμενα,
τις γεύσεις και τις μυρωδιές αλλιώς, ένα μπουκαλάκι J&Β αποκτά εσαεί νέα
ταυτότητα, κάτι σαν τους μάρτυρες του FBI που εξαφανίζονται κάπου στη Λατινική
Αμερική κι εσύ ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταπιείς έστω και μια μπουκιά
χωρίς… χωρίς τη ΜΝΗΜΗ, χώθηκε εκεί, κάτω από το δέρμα σου, κι εγκαταστάθηκε,
μοναδική και γι’ αυτό μοιραία ανεπανάληπτη, ο Μάγος ­ που στην υπόλοιπη ζωή
του είναι απλώς ένας σοφός ­ σε είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό, δεν σ’ ένοιαζε,
όμως, έτσι δεν είναι; Είχες μάθει πια, μια ζωή και μια γέννα μετά, να αγαπάς
και να διαθλάς στα μάτια και στο γέλιο σου αυτό το κομματάκι χρόνου.

Ίσως γι’ αυτό τώρα, επιστρέφοντας στην πόλη που στέγασε και προσπάθησε να
συσκευάσει τη Στιγμή, δεν λυπάσαι που έχασε τη θαλπωρή των παιδικών χρόνων ­
άλλωστε, εκείνα τα όριζαν άλλοι, θνητοί κι αγαπημένοι, ενώ τη δική σου ενήλικη
μνήμη την όρισε ο Μάγος.

Που υποκρίθηκε, για λίγες ώρες, πως ήταν άντρας…