[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η επιχειρηματολογία των τελευταίων ημερών εξαντλείται γύρω από δύο απόψεις,
εκτός και εντός κυβέρνησης, μέσα και έξω από το ΠΑΣΟΚ.

Η μία «θέλει» να ‘ναι σωστή η άρση του βέτο για το χρηματοδοτικό πρωτόκολλο
που αφορά στην Τουρκία. Κυβερνητική πηγή, για παράδειγμα, σημείωνε προχθές,
ότι, μετά την τραγωδία που έπληξε την Τουρκία, «θα ‘ταν μίζερο να μαλώνει η
Ελλάδα με τις Βρυξέλλες και, τελικώς, να εμφανίζεται, ως συνήθως, το… μαύρο
πρόβατο της Ευρώπης».

Η αντίθετη άποψη, που διατυπώνεται, «θέλει» ως ενδοτική την πολιτική που
οδηγεί στην άρση του βέτο και ως Γραικύλους όσους την υπηρετούν. Ένα από τα
επιχειρήματα αυτής της «πλευράς» είναι ότι δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείπεται
μία τακτική που εγείρει ορισμένα «όχι» απέναντι στον επεκτατισμό της Άγκυρας
και στην πολιτική της Ουάσιγκτον.

Η πιο εύκολη «λύση» είναι να πάρει κανείς τη θέση της μίας ή της άλλης
«πλευράς», κάτι που έγινε ήδη στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει περάσει από
τη φάση των σιωπηλών υπουργών Εξωτερικών (Χαραλαμπόπουλος, Παπούλιας) στη φάση
των λαλίστατων (π.χ. Πάγκαλος).

Εκείνο που λείπει και το καταλαβαίνει ακόμη και ο τελευταίος υπάλληλος του
υπουργείου Εξωτερικών είναι η ίδια η εξωτερική πολιτική, η μακροχρόνια, η
αποτελεσματική, η ανεξάρτητη.

Αλλά αυτό δεν είναι θέμα υπουργού. Αφορά στην ίδια την κυβέρνηση, στο κυβερνών
κόμμα. Γι’ αυτό και το θέμα, πλέον, δεν είναι η άρση ­ άμεσα ή έμμεσα ­ του
βέτο, η οποία στην πράξη είναι από καιρό προαποφασισμένη, κι ας λέγεται το
αντίθετο, όπως φάνηκε άλλωστε και με την υπόθεση Οτζαλάν.

Το μεγάλο ζήτημα είναι τι θα γίνει… μετά! Η μεγάλη ανησυχία αφορά σ’ αυτό
το… «μετά», για το οποίο πολύ λίγα γνωρίζουν οι Έλληνες και δυστυχώς πολύ
λιγότερα οι κυβερνώντες…

Βεβαίως, η χάραξη της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας δεν είναι εύκολη ή
ευθύγραμμη σαν αυτή που ακολουθείται στις προεκλογικές περιόδους, όπου μπορεί
οι ψηφοφόροι να επηρεάζονται από διλήμματα, πολλές φορές εκβιαστικά!

Χρειάζεται όνειρο, όραμα, συνέπεια, αγώνας, πίστη…