Επιστροφή στη ρουτίνα της Ουάσιγκτον

Επιστρέφοντας στην Ουάσιγκτον έπειτα από τις καλοκαιρινές διακοπές μου στην
Ελλάδα βρέθηκα αντιμέτωπος με δύο συνηθισμένα καθημερινά προβλήματα. Το ένα ­
η ανομβρία ­ μου θύμισε την Ελλάδα και το άλλο ­ το ταχυδρομείο ­ μου έδειξε
ότι ήμουν στην Αμερική.

Επειδή λοιπόν είχε να βρέξει περισσότερο από δύο μήνες (λέω «είχε», διότι
από την ημέρα που ήρθα άνοιξαν οι ουρανοί), ο κυβερνήτης του Μέριλαντ κήρυξε
την πολιτεία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την εξοικονόμηση νερού. Έτσι,
απαγόρευσε το πότισμα, το πλύσιμο αυτοκινήτων και πεζοδρομίων, τη λειτουργία
σιντριβανιών και πισινών, ενώ έφτασε να ζητήσει από τα εστιατόρια να μη
σερβίρουν νερό στους πελάτες τους, εάν αυτοί δεν το ζητήσουν! (σ.σ.: από τη
μακρά λίστα των απαγορεύσεων και συμβουλών λείπουν αυτές που αφορούν το…
τούβλο στα καζανάκια ­ που τόσο πολύ είχε τονιστεί στην περίοδο της ελληνικής ανομβρίας).

Το εντυπωσιακό είναι, όμως, ότι τοπική εταιρεία ύδρευσης χάνει ­ α λα
ελληνικά ­ κάθε χρόνο από διαρροές του δικτύου το ένα πέμπτο του νερού που
συγκεντρώνουν οι ταμιευτήρες της. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις τα συνεργεία
της εταιρείας κάνουν ακόμη και μήνες για να επισκευάσουν έναν σπασμένο σωλήνα…

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μόνοι ικανοποιημένοι από την ανομβρία είναι οι
ομοσπονδιακοί πράκτορες που είναι επιφορτισμένοι με την καταστροφή φυτειών
ινδικής καννάβεως. Οι καλλιεργητές του φυτού είναι φυσικό να συνεχίζουν να το
ποτίζουν κι έτσι διακρίνεται πολύ εύκολα ­ μία πράσινη φούντα σε καφεκίτρινους αγρούς!

Το άλλο «πρόβλημα» που αντιμετώπισα γυρίζοντας από τις διακοπές ήταν η…
ανάγνωση της αλληλογραφίας μου. Φεύγοντας είχα ζητήσει από το ταχυδρομείο να
κρατάει την αλληλογραφία μου και να μου την φέρει αμέσως μόλις γυρίσω.

Δεν είχα προλάβει να αδειάσω τις βαλίτσες μου και να σου το αυτοκίνητο του
ταχυδρομείου. Η αγαπητή κυρία ταχυδρόμος μού ένευσε «καλώς ήρθα» ­ είναι
κωφάλαλη ­ απίθωσε μπροστά στην πόρτα μου μία τεράστια κούτα και έφυγε με
ταχύτητα αστραπής.

Μη φανταστείτε ότι τα εκατοντάδες αυτά γράμματα ήταν επιστολές για μένα ή
τη γυναίκα μου. Τα περισσότερα ήταν διαφημιστικά φυλλάδια, προτάσεις με…
προνομιακούς όρους για την απόκτηση μίας ακόμη πιστωτικής κάρτας,
«αποκλειστικά δικαιώματα» να αγοράσουμε μόνο εμείς ανάμεσα σε χιλιάδες
καταναλωτές φθηνότερα το άλφα ή το βήτα προϊόν, προσκλήσεις για συνδρομές
περιοδικών και εφημερίδων και φυσικά πλήθος απλήρωτων λογαριασμών.

Το πρόβλημα ήταν ότι μόνο για να ανοίξω τον όγκο αυτής της αλληλογραφίας
έφαγα δύο ώρες από τη ζωή μου. Μισή ώρα μού πήρε μόνο για να γράψω όλες τις
επιταγές για τους απλήρωτους λογαριασμούς που είχαν ξανάρθει προσαυξημένοι με
τον τόκο καθυστέρησης…