14.000 «καυτά» χιλιόμετρα σε δύο τροχούς

Είχαν περάσει αρκετές μέρες από τότε που η μοτοσυκλέτα των 650 κυβικών άφησε
πίσω της την Τύνιδα και έτρεχε προς την Αλγερία. Τις μεσογειακές ακτές είχε
διαδεχτεί η μητέρα των ερήμων, η Σαχάρα, και τα 2.800 χιλιόμετρα της διαδρομής
μόνο ειδυλλιακά δεν θα ήταν. Οι δύο αναβάτες, ο Γιώργος Μητσάκης και η γυναίκα
του Όλγα, εκπαιδευτικοί στο επάγγελμα, είχαν σταματήσει στην πρώτη όαση που
βρήκαν μπροστά τους. Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι και το ντεπόζιτο νερού των 10
λίτρων είχε στεγνώσει. Πήγαν να το γεμίσουν σε μια κοντινή πηγή και όταν
γύρισαν στη μοτοσυκλέτα, θέλησαν να κοιτάξουν από περιέργεια το θερμόμετρο που
βρισκόταν στο τιμόνι.

Είχε λιώσει, αμέσως μόλις ξεπέρασε τους 55 βαθμούς!

Με έκπληξη αντίκρυζαν τα μικρά παιδιά τη μοτοσυκλέτα του Κώστα και της Όλγας Μητσάκη

Ήταν ένα ταξίδι με τη χορηγία και των «ΝΕΩΝ», που ξεκίνησε στα τέλη του
περασμένου Ιουνίου και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο.

Από τη μιαν άκρη της Αφρικής στην άλλη, μια απόσταση 14.000 χιλιομέτρων πάνω
σε μια BMW F-650. Δεκατρείς χώρες διέσχισαν όλο αυτό το διάστημα.

Περιοχές στις οποίες, καθ’ οδόν, είδαν να ξεσπά εμφύλιος πόλεμος, περιοχές με
πυκνές αδιαπέραστες τροπικές ζούγκλες, χώρες βυθισμένες στο χάος, χωριά όπου
οι κάτοικοι ζουν όπως πριν από αιώνες οι πρόγονοί τους.

Τα μόνα εφόδια ήταν η εμπειρία από προηγούμενα ταξίδια, τα 13 εμβόλια για
προληπτικούς λόγους, και ένα έξτρα ντεπόζιτο βενζίνης που χάριζε στη μηχανή
αυτονομία της τάξης των 1.000 χιλιομέτρων.

Η σκληρή Σαχάρα

Τυνησία, Αλγερία, Μπουρκίνα Φάσο, Μάλι, Τόγκο, Μπενίν, Νιγηρία, Καμερούν,
Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μποτσουάνα, Ναμίμπια, Νότια Αφρική. «Οι δυσκολίες που
περιμέναμε να βρούμε μπροστά μας ήταν πρώτα απ΄ όλα το πέρασμα της Σαχάρας.
Δρόμοι δεν υπάρχουν σ΄ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Την κατεύθυνσή μας τη
βρίσκαμε από τις ροδιές που είχαν αφήσει στην άμμο τα οχήματα που είχαν
περάσει πριν από εμάς. Κοιτάζαμε να πηγαίνουμε από πόλη σε πόλη, όμως ακόμα κι
έτσι, ένα λάθος στον προσανατολισμό θα μας έφερνε σε απελπιστική κατάσταση. Θα
χάναμε τις πηγές ανεφοδιασμού σε νερό, τη στιγμή που και οι δύο πίναμε 10
λίτρα κάθε οκτώ ώρες».

Οι βροχές που έπεφταν πάνω από το Καμερούν άλλαξαν τα σχέδια των δύο εκπαιδευτικών. Οι τροπικές ζούγκλες ήταν αδιαπέραστες, οι δρόμοι είχαν εξαφανιστεί κάτω από τις λάσπες και έτσι η μηχανή φορτώθηκε σε αεροπλάνο και… απογειώθηκε με προορισμό τον νότο

Μία εβδομάδα χρειάστηκαν για να περάσουν μέσα από την έρημο. Μπήκαν σ΄ αυτή με
τη συνοδεία αλγερινών στρατιωτικών τζιπ που θα τους προστάτευαν από ενδεχόμενη
επίθεση ισλαμιστών. Αργότερα πέρασαν μέσα από την περιοχή όπου κατοικούν οι
Τουαρέγκ με τις γαλάζιες φορεσιές. Ίσως μια από τις τελευταίες νομαδικές φυλές
στον κόσμο. Η Όλγα χρειάστηκε πολλές φορές να σπρώξει κάτω από τον ζεματιστό
ήλιο τη μηχανή που είχε κολλήσει στην άμμο. Και όταν άφησαν πίσω τους τη
Σαχάρα, διαπίστωσαν πως ο καθένας τους ήταν κατά τρία κιλά ελαφρύτερος.

«Μετά βρεθήκαμε στην υποσαχάρια Αφρική, όπου το τοπίο παρουσιάστηκε εντελώς
διαφορετικό. Η αραιή πράσινη βλάστηση, η μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας, αλλά και
η διαδρομή που ακολουθούσαμε κατά μήκος του Νίγηρα ποταμού έκαναν το ταξίδι
μας πολύ πιο ευχάριστο».

Φιλικοί Αφρικανοί

Το σέρβις της μηχανής ήταν απαραίτητο σε κάποιες στιγμές. Στα 14.000 χιλιόμετρα της διαδρομής, δεν δοκιμάστηκε μόνο η αντοχή των δύο αναβατών της

Διέσχιζαν το κράτος της Μπουρκίνα Φάσο και «το πρώτο πράγμα που μας έκανε
εντύπωση ήταν το πόσο απλοί και φιλικοί ήταν οι κάτοικοι. Σ΄ εκείνο το μέρος
μπορείς πραγματικά να δεις την αληθινή εικόνα της Αφρικής. Από τον τρόπο που
ντύνονται μέχρι την κάθε δραστηριότητα της καθημερινής τους ζωής. Το καλαμπόκι
που το κτυπούν σε μεγάλα γουδιά, τα χωράφια τους που τα καλλιεργούν με
παμπάλαια αλέτρια. Κανένα ίχνος από τους σύγχρονους αυτοματισμούς που
διευκολύνουν πρακτικά τη δική μας ζωή».

Η γοητεία της αυθεντικής φύσης, έστω και με όλες τις δυσκολίες της, κάποτε
τελειώνει και έρχεται η σειρά διαφόρων άλλων απρόοπτων καταστάσεων που μπορεί
να τα σκέφτεσαι αργότερα και να γελάς, αλλά εκείνη την ώρα που σου συμβαίνουν
είναι ό,τι χειρότερο…

Στο τελωνείο

Κάπως έτσι έγιναν και τα πράγματα, όταν η μηχανή έφτασε στα σύνορα του Μάλι.
«Οι υπεύθυνοι στο τελωνείο αρνιόνταν πεισματικά να υπογράψουν τα χαρτιά μας
και να μας επιτρέψουν να φύγουμε. Επειδή έβλεπαν ότι είμαστε λευκοί, θεωρούσαν
δεδομένο ότι θα κουβαλάμε πάνω μας αρκετά λεφτά και πως θα έπρεπε να τους
δώσουμε ένα γενναίο χαρτζιλίκι, ώστε να σηκώσουν τις μπάρες από τον δρόμο. Ή
θα τους δίναμε 300 δολάρια και θα φεύγαμε αμέσως ή θα περιμέναμε μία εβδομάδα
να περάσουμε μαζί με κάτι άλλα φορτηγά που είχαν σχηματίσει ουρά πιο δίπλα.
Και αν περιμέναμε μία εβδομάδα, θα κοιμόμασταν στην άκρη του δρόμου, μέσα στις
λάσπες, χωρίς κανείς να μας διασφαλίσει ότι ούτε εμείς ούτε η μηχανή δεν θα
πάθαινε το παραμικρό».

Την Αφρική από τις ακτές της Μεσογείου μέχρι το Κέιπ Τάουν διέσχισαν με τη μοτοσυκλέτα τους ο Κώστας και η Όλγα Μητσάκη

Είκοσι τέσσερις ώρες κράτησε το παζάρι, αλλά μάταια.

Το χέρι μπήκε στην τσέπη, τα 300 δολάρια… πήδηξαν στο συρτάρι του αρχηγού
του τελωνείου και η μπάρα σηκώθηκε από τον δρόμο. Οι ακτές του Ατλαντικού
φάνηκαν ύστερα από 7.000 χιλιόμετρα. Η μηχανή συνέχιζε να τρέχει κατά μήκος
του Τόγκο, «μιας χώρας παραδεισένιας, αλλά που κρύβει τόσο πολύ μυστήριο».
Εκεί, σε κάποιους τουριστικούς οδηγούς διάβασαν για την πόλη Τόγκοβιλ που
παρουσιαζόταν ως κέντρο βουντού.

Στα νεκροταφεία

Τους 50 βαθμούς δείχνει το θερμόμετρο στην έρημο της Σαχάρας. Λίγες ημέρες αργότερα, όταν η θερμοκρασία έφθασε τους 55, έλιωσε. Ήταν ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια του ταξιδιού

Το ίδιο πράγμα τούς είπαν και οι ντόπιοι και έτσι αποφάσισαν ένα απόγευμα να
πάνε να ρίξουν μια ματιά. «Ο δρόμος που ακολουθούσαμε περνούσε μέσα από
ατέλειωτες φυτείες με ψηλά ζαχαροκάλαμα. Αργότερα φτάσαμε σε κάτι χωριά και
βλέπαμε παιδιά να παίζουν μέσα σε νεκροταφεία. Είχε αρχίσει να συννεφιάζει και
οι κάτοικοι απ’ όπου περνούσαμε μας έριχναν περίεργα βλέμματα, η όλη
ατμόσφαιρα είχε κάτι το περίεργο και σε κάποια στιγμή ξέσπασε καταιγίδα.
Φυσικά δεν διακινδυνεύσαμε να προχωρήσουμε περισσότερο και με μια επιτόπια
στροφή γυρίσαμε πίσω.

«Νιώσαμε φόβο»

Οι μέρες κυλούσαν και η απόσταση που τους χώριζε μέχρι το Κέιπ Τάουν, που ήταν
και ο τελευταίος προορισμός, μίκραινε συνέχεια. Περνώντας από τη Μπενίγια ο
Κώστας με την Όλγα έφτασαν στο Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας.

«Ήταν η μόνη φορά της ζωής μας που νιώσαμε πραγματικά φόβο. Καθήσαμε τέσσερις
μέρες και φύγαμε για το Καμερούν, αλλά δεν ήταν δυνατόν να περάσουμε, γιατί
μόλις ξεκινούσε η εποχή των βροχών. Οι ζούγκλες με την πυκνή τροπική βλάστηση
ήταν αδιαπέραστες, οι δρόμοι και τα μονοπάτια είχαν εξαφανιστεί. Η μόνη λύση
που είχαμε ήταν να φτάσουμε μέχρι την Ντουάλα και από εκεί με αεροπλάνο να
πετάξουμε προς τα νότια, για να παρακάμψουμε το Ζαΐρ και την Αγκόλα όπου
υπήρχε εμφύλιος πόλεμος.

Στη Σαχάρα, ο Κώστας και η Όλγα έμειναν μία εβδομάδα. Τόσο χρειάστηκε για να διανύσουν τα 2.800 χιλιόμετρα της διαδρομής

Δεν τα καταφέραμε όμως και ξαναγυρίσαμε στο Λάγκος. Μέναμε σε ξενοδοχείο
πολλές ώρες της μέρας, γιατί όλοι μάς έλεγαν πως είναι υπερβολικά επικίνδυνο
να κυκλοφορείς στον δρόμο. Είτε μέρα ήταν είτε νύχτα. Δεν υπήρχαν περιοχές
στην πόλη όπου θεωρητικά ήσουν ασφαλής. Ακόμα και κάποιες φορές που μας
σταματούσαν στρατιώτες σε μπλόκα που έστηναν μας τραβούσαν τα μπουφάν για να
τα πάρουν λέγοντάς μας ότι εμείς έχουμε λεφτά και πως θα βρίσκαμε να
αγοράσουμε άλλα».

Στους καταρράκτες

Το αεροπλάνο αργότερα τους μετέφερε στη Λουζάκα, την πρωτεύουσα της Ζάμπιας,
με μια πτήση που κράτησε πέντε ώρες. Η πορεία μας συνεχίστηκε με κατεύθυνση
τους καταρράκτες της Βικτωρίας. Από εκεί και πέρα η διαδρομή ήταν πάνω σε
ασφάλτινους δρόμους. Στους καταρράκτες, με 100 μέτρα ύψος και 1.700 μέτρα
μήκος, είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες τουρίστες. «Μια από τις πιο επικερδείς
επιχειρήσεις εκεί ήταν το μπάντζι τζάμπινγκ. Υπήρχε μια απίστευτη ουρά από
κόσμο που πλήρωνε 100 δολάρια για να δεθεί σ’ ένα ελαστικό σκοινί και να
βουτήξει πάνω από τους καταρράκτες. Στη μία ώρα που καθήσαμε να δούμε το
απίστευτο αυτό θέαμα διαπιστώσαμε ότι ένας Αυστραλός πήδηξε πέντε φορές με τον
τρόπο αυτό, πληρώνοντας δηλαδή 500 δολάρια για την πλάκα του».

Μετά ήρθε η σειρά της ερήμου Καλαχάρι, που από την αρχή μέχρι το τέλος τη
διασχίζει ένας ολοκαίνουργιος αυτοκινητόδρομος. «Δύο μέρες χρειαστήκαμε για να
περάσουμε την έρημο. Κατά μήκος του δρόμου υπήρχαν οικισμοί με πρόχειρα
καταλύματα όπου μπορούσες να διανυκτερεύσεις. Το συγκλονιστικό θέαμα σε
περίμενε στο τέλος που η έρημος ήταν κατέληγε στον Ατλαντικό και έβλεπες τους
τελευταίους αμμόλοφους να τους χτυπά το κύμα».

Σταμάτησε ο χρόνος

Το τέλος της μεγάλης περιπέτειας. Το νοτιότερο άκρο της αφρικανικής ηπείρου, το Κέιπ Τάουν

Σ΄ αυτή τη χώρα όπου ολόκληρες περιοχές της ήταν απρόσιτες για τον κόσμο,
επειδή υπήρχαν διαμαντοφόρα κοιτάσματα, ζει και η φυλή των Οβαχίμπα. «Γι’
αυτούς τους ανθρώπους είναι σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει να κυλά. Ζουν σε
καλύβες και τα ρούχα που φορούν είναι από δέρματα ζώων. Οι γυναίκες
κυκλοφορούν στους οικισμούς γυμνόστηθες και οι άντρες εξακολουθούν ακόμη να
κυνηγούν τα ψάρια με καμάκια ή τις γαζέλες με τόξα και ακόντια». Η επόμενη
χρονιά θα σημάνει ακόμη ένα ταξίδι για τον Κώστα και την Όλγα. Ο Γύρος της
Αμερικανικής Ηπείρου, από την Αλάσκα μέχρι τη Γη του Πυρός.