ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διακοπές ’99

Τα πρώτα 24ωρα δεν τη συνειδητοποίησα, μπορεί ο άνεμος κι η αρμύρα της
θάλασσας να την κάλυπταν, μετά όμως ήρθε ­ κι εγκαταστάθηκε: μια γλυκόξινη,
ζεστή μυρωδιά έβγαινε από όλους τους πόρους του κορμιού μου, όσες ώρες κι αν
κολυμπούσα αυτή επέμενε, μυρωδιά της μνήμης και της Άννας, η μυρωδιά που ‘χουν
οι γυναίκες που θηλάζουν, εγώ όμως δεν θηλάζω πια, άρα πώς… Ώρες ώρες
αναρωτιόμουν αν την καταλαβαίνουν οι άλλοι, μήπως τους διώχνει ή τους φοβίζει,
το μωρό μου πάντως ήταν κολλημένο πάνω μου, «μαμά μου, σ’ αγαπάω» κι
εκσφενδόνιζε φιλάκια παντού, στα μπούτια και τα μάγουλα, στα στήθη και τα αυτιά…

«Μαμά, τι είναι οι διακοπές;», «είναι όταν η μαμά κι η Άννα είναι κάθε μέρα ­
όλη μέρα μαζί, σαν να είναι Σάββατο», δικοί μας ορισμοί και δική μας
ιδιόλεκτος, νερο-μαμά και νερο-μωρό, τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, όλα αλλάζουν…

«Μαμά, θέλω να πάρουμε μαζί μας τους θησαυρούς που μου ‘φερε ο Γιάννης», τα
μικροσκοπικά κοχύλια ταξίδεψαν μαζί μας κι ο φόβος μήπως σπάσουν, ναι, μωρό
μου, μπορεί εσύ να ξέρεις καλύτερα τι είναι θησαυρός…

«Μαμά, τι είναι ο Μάγος», αχ, αγάπη μου, πώς να σου εξηγήσω, είναι αυτός που
υπάρχει μόνο στο μυαλό μας, «θέλω τη μαϊμού μου μαζί στο αυτοκίνητο κι εσύ να
μου λες την ιστορία του γάτου που ήταν μαύρος, μεγάλος και χοντρός κι έμαθε σε
ένα γλάρο να πετάει», τη λέω ξανά και ξανά και ξανά και μετά καθόμαστε να
δούμε τους γλάρους να πετούν πάνω από τον Άη Σώστη…

«Μαμά, εγώ θα είμαι το γλαρόπουλο κι εσύ ο γάτος ο μεγάλος, ο μαύρος και χοντρός»…