[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Περίσσεψε ο οίκτος για την Τουρκία, και τα δεινά που διέρχεται εξ αιτίας του
σεισμού η γειτονική χώρα. Περίσσεψαν και οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, που
αποδεικνύουν, αυτό που πάντα διέκρινε αυτή τη χώρα και το λαό της ­ ότι δεν
έχουμε μέτρο! Είμαστε ή του άσπρου ή του μαύρου. Ενδιαμέση κατάσταση δεν υπάρχει.

Πριν από λίγους μήνες με την υπόθεση Οτζαλάν, η Τουρκία ήταν, όπως πάντα ο
προαιώνιος εχθρός μας, η χώρα που αντιπροσώπευε το απόλυτο κακό και για την
Ελλάδα και για το λαό της. Τώρα περάσαμε στο άλλο άκρο. Είμαστε φίλοι. Το
πιστεύουν όσοι τρέχουν να καταθέσουν το υστερημά τους στους λογαριασμούς που
ανοίχθηκαν στις τράπεζες, όσοι συνωθούνται στα κέντρα αιμοληψίας να δώσουν
αίμα, όσοι παραδίδουν στους σταθμούς συγκέντρωσης τρόφιμα, ρουχισμό,
φαρμακευτικό υλικό.

Με το στίχο «το ρήγμα π’ άνοιξε ο σεισμό, ευθύς εγιόμισ’ άνθη», θα κατέγραφε ο
ποιητής την ειδυλλιακή εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα οι ελληνοτουρκικές
σχέσεις. Γιατί σχήμα οξύμωρο, το ρήγμα αυτό γεφύρωσε τις δυο όχθες του
Αιγαίου, και καλά έκανε. Μόνο που σε μερικούς δεν καλάρεσε αυτό. Όχι μόνο στην
από δω πλευρά, αλλά υποθέτουμε και στην από κει. Είναι οι κατ΄ επάγγελμα
πατριώτες, αυτοί που έχουν λόγο και ύπαρξη μέσα από την αέναη αντιπαράθεση των
δύο χωρών. Και συμφέροντα ίσως, από την χωρίς τέλος κούρσα των εξοπλισμών.

Ακόμη δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Περιμένουν να καταλαγιάσουν οι
επιπτώσεις και μετά θα τους δούμε στα κανάλια να επισημαίνουν τους κινδύνους
από την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Και πόσο λάθος κάνουν οι λαοί να έρχονται κοντά.

Κάποιοι στην από δω πλευρά που δεν κρατιούνται, βγήκαν ήδη. Πανηγυρίζοντες
διότι ο σεισμός κατέδειξε ότι η Τουρκία «είναι γίγαντας με πήλινα πόδια». Το
κράτος, εξήγησαν, απεδείχθη διαλυμένο. Μπα, έτσι, έ; Σκέφθηκαν άραγε οι εν
λόγω πατριώτες τι θα γινόταν εδώ αν συνέβαινε ένας παρόμοιος σεισμός; Ή μήπως
ξέχασαν τι είχε συμβεί μετά τον σεισμό της Καλαμάτας ­ για να μην πάμε πιο
μακριά στο σεισμό του ’81. Να παρακαλούν το Θεό, να μη μας συμβεί κάτι ανάλογο…