Για θυμήσου…

Ο δεύτερος στίχος του ύμνου του Ολυμπιακού αναφέρει: «Κόκκινο κι άσπρο το
σύνθημά μας, και υπερηφάνεια στα μέτωπά μας». Το τραγουδούσαν οι
ποδοσφαιριστές όταν κατέβαιναν στα ξερά γήπεδα και δημιούργησαν την
ομάδα-θρύλο, την εξαετία 1953-1959. Ποτέ ο Ολυμπιακός δεν άλλαξε χρώματα στην
ιστορία του. Όχι μόνο σε φιλικά ματς, αλλά ούτε στις προπονήσεις. Διοίκηση,
παίκτες και φίλαθλοι το θεωρούσαν ιεροσυλία. Κι όταν ο αντίπαλος είχε ίδια
χρώματα, η στολή των παικτών του Ολυμπιακού (φανέλα και παντελονάκι) είχε
χρώμα κόκκινο, της φωτιάς. Κάποιες φορές φορούσαν ολόλευκα με το σήμα της
ομάδας και κόκκινους αριθμούς. Το μπλε ή άλλο χρώμα είναι τελείως ξένα χρώματα
για την ολυμπιακή ιδέα και την ιστορία του «θρύλου». Στη φωτογραφία, η
ιστορική ενδεκάδα που κατέκτησε το νταμπλ 1956-57. Οι παίκτες του Ολυμπιακού
μετά τον θρίαμβο στον τελικό Κυπέλλου επί του Ηρακλή Θεσσαλονίκης 2-0 στη
Λεωφόρο Αλεξάνδρας (38′ Κοτρίδης, 73′ Υφαντής). Όρθιοι από τα αριστερά:
Ρωσίδης, Κοτρίδης, Σούλης, Θεοδωρίδης, Ξανθόπουλος, Πολυχρονίου. Καθιστοί:
Μουστακλής, Μπέμπης, Υφαντής, Ιωάννου, Δαρίβας.

(Τη φωτογραφία πρόσφερε στη στήλη «ΓΙΑ ΘΥΜΗΣΟΥ» η Σπυριδούλα Δ. Στεργίου, κόρη
του αλησμόνητου μουσικού και σολίστα του μπουζουκιού Δημήτρη Στεργίου ή Μπέμπη
που ήταν γηγενής Πειραιώτης και λάτρης του Ολυμπιακού).