ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα σημαντικά ασήμαντα…

Όσο κι αν προσπαθώ στις διακοπές μου να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά μου σε
προβλήματα κοινωνικά ή πολιτικά του τόπου που βρίσκομαι, τελικά είναι
αναπόφευκτο. Αναρωτιέμαι πού πρέπει να το αποδώσω. Στην ιδιαιτε-ρότητα του
τόπου που επιλέγω να παραθερίσω ή στην περιέργειά μου (βλέπε διαστροφή) να
γνωρίζω καλά πού πατάω και με ποιους συνομιλώ. Όποια κι αν είναι η αφετηρία,
ένα είναι το αποτέλεσμα: θα εργάζομαι έναν ολόκληρο χρόνο ­ και δεν φτάνει ­
για να ερευνήσω την ακρίβεια των καταγγελιών που συσσωρεύτηκαν στο καρνέ μου ή
να μεταφέρω τα παράπονα των ντόπιων σ΄ όσους μπορούν να τους βοηθήσουν.
Φαντάζουν μακρινά κι ασήμαντα όταν βρίσκεσαι στην Αθήνα. Σοβαρά, αξεπέραστα,
άδικα και εξωφρενικά, όταν βρίσκεσαι επί τόπου.

Και μόνον αν κάνουμε αναγωγή στα καθ΄ υμάς, μπορούμε και από το κέντρο της
πόλης να καταλάβουμε τη σημασία τους. Για σκεφθείτε λοιπόν να σέρνονται στο
Αυτόφωρο οι δήμαρχοι της παραλίας Κασιδόκωστας, Λανδράκης, Αλούκος, Αγραπίδης
γιατί ενέταξαν τους δήμους τους στο πρόγραμμα καθαρές ακτές και ανάπλαση των
ακτών.

Ένα πρόγραμμα που για να εφαρμοσθεί, τουλάχιστον σε επαρχία της Λακωνίας,
φαίνεται πως δεν αρκεί η απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ ούτε τα δισεκατομμύρια που δίνει
γι αυτό. Χρειάζεται και η σύμφωνη γνώμη του κάθε λιμενάρχη ή του κάθε
εισαγγελέα, οι οποίοι δεν διστάζουν να συλλάβουν ακόμη και δήμαρχο, γιατί
καθάριζε τις παραλίες της περιοχής του.

Η εξουσία κάποιων σε πόλεις και χωριά εμφανίζεται να μην υπακούει σε αποφάσεις
και σχεδιασμούς της κεντρικής διοίκησης.

Μακριά από κάθε έλεγχο μπορούν να διαψεύδουν, αλλά να υπονομεύουν κάθε έργο.
Οι πολίτες όμως, ντόπιοι και επισκέπτες, τι φταίμε; Και πού θα ξεσπάσουμε μια
και οι εκλογές είναι μακριά;