[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στην έκδοση του Σαββατοκύριακου των «Financial Times» υπήρχε ένα «χτύπημα»
στην πρώτη σελίδα: «Το τουρκικό Κοινοβούλιο ενέκρινε δύο σημαντικότατες
συνταγματικές μεταρρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των ιδιωτικοποιήσεων και των
ξένων επενδυτών».

Στο σχετικό ρεπορτάζ καταχωρούνταν δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού Μπουλέντ
Ετζεβίτ, στις οποίες τόνιζε: «Με αυτές τις αλλαγές ελπίζω ότι η Τουρκία θα
είναι από σήμερα περισσότερο ανοιχτή στον κόσμο».

Η εφημερίδα σημείωνε ακόμη ότι το «όλο πακέτο των μεταρρυθμίσεων, που
περιλαμβάνει και περικοπές του κοινωνικού προϋπολογισμού, θα το παρουσιάσει
τον Σεπτέμβριο κατά την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον ο Ετζεβίτ».

Είναι εμφανές, λοιπόν, πού το πάει η επίσημη Άγκυρα, η οποία εμφανίζεται πλέον
ευνοημένη και από το νέο τοπίο στα Βαλκάνια, αλλά και από τη «νίκη» της
απέναντι στο ΡΚΚ.

Επιχειρεί ­ τουλάχιστον το σημερινό κέντρο εξουσίας της χώρας ­ να κερδίσει
εντυπώσεις και κυρίως «μετοχές» στην παγκόσμια σκακιέρα. Και, γιατί όχι, να
πάρει τη θέση της περιφερειακής δύναμης, που τόσο καλά περιγράφει στο
τελευταίο του βιβλίο ο κ. Μπρεζίνσκι, πρώην σύμβουλος Ασφαλείας του Τζίμι Κάρτερ.

Βεβαίως, μετά τις συζητήσεις με την Άγκυρα, είναι προγραμματισμένες ­ για τον
Νοέμβριο ­ και οι συνομιλίες στην Αθήνα. Η Ουάσιγκτον επιθυμεί, ασφαλώς
«παίρνοντας» και όχι «δίνοντας», να παγιώσει τη νέα κατάσταση στα Βαλκάνια, η
οποία κάθε άλλο παρά φιλική είναι πλέον για την Ελλάδα.

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται ­ πέρα από ζητήματα αρχών και ηθικής, τις οποίες
ορισμένοι ξεχνάνε πολύ εύκολα ­ είναι αν έχει νόημα για την Αθήνα να «παίξει»,
στις συζητήσεις του Νοεμβρίου μέσα στο ίδιο «γήπεδο» με την Τουρκία.

Υπάρχει ένα προηγούμενο: Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1910, η επιτυχία
της εξωτερικής πολιτικής της χώρας οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις «εκτός
διεθνούς γραμμής» επιλογές του Ελευθέριου Βενιζέλου. Και δεν είναι το μόνο
παράδειγμα. Υπήρξαν και άλλα παρόμοια ­ τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών ­
πολύ παλιότερα, κυρίως στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης του 1821.

Αντιθέτως, όποτε η Ελλάδα έπαιξε στο ίδιο μήκος κύματος με την Άγκυρα βγήκε
χαμένη. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει σήμερα. Γιατί, ενώ συνεχίζει να κατέχει
το 40% της Κύπρου και κρατά στη φυλακή τον Οτζαλάν, έχει ντυθεί… καλοσυνάτη
γιαγιά για να φάει την… Κοκκινοσκουφίτσα!