ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Δεν θέλω πραγματικότητα, θέλω μαγεία…»

Κάθομαι προστατευμένη από τον καύσωνα στο κλιματιζόμενο γραφείο της
εφημερίδας, συζητώ τηλεφωνικά για την έλλειψη γυαλιών που θα μας αποτρέψει να
δούμε «ιδίοις όμμασι» την έκλειψη και αναζητώ παράλληλα στο «σάιτ» του
Αστεροσκοπείου στο Ίντερνετ την ηλεκτρονική εικόνα της… μαγείας. Στο
απέναντι μπαλκόνι η νεαρή υπάλληλος του ακτινογραφικού εργαστηρίου επιχειρεί
με τη βοήθεια μιας… ακτινογραφίας να δει το φαινόμενο.

Ο εκπρόσωπος της μητρόπολης μάς ενημερώνει ότι… προς αποφυγήν υστεριών και
άλλων παγανιστικών ανησυχιών δεν θα διαβαστούν απόψε ­ όπως γίνεται κάθε
Τετάρτη ­ οι εξορκισμοί του Αγίου Κυπριανού για την αποτροπή των κακών.

Ο φίλος καθηγητής – πυρηνικός φυσικός μου εξηγεί την επιστημονική χρησιμότητα
της έκλειψης καθώς θα βοηθήσει ­ λέει τους ειδικούς στην ολοκλήρωση μετρήσεων
και… «όλα τα άλλα είναι ανοησίες». Του θυμίζω την Μπλανς Ντυμπουά του «Πόθου».

«Δεν θέλω πραγματικότητα, θέλω μαγεία…».

Η 14.06 είχε περάσει πια.

Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς… την έκλειψη. Ήταν κι αυτή μια κάποια λύση.

Τι θα προσδοκούμε; Ποιο άγνωστο θα μας μαγεύει; Σε ποιο απροσδιόριστο, μαγικό,
ανεξέλεγκτο, ανώτερο των δυνάμεών μας θα αφεθούμε; Τι θα φοβόμαστε, μπροστά σε
τι θα νιώθουμε δέος, τι θα είναι μη προβλέψιμο, ανεξέλεγκτο, ή έστω δυσπρόσιτο;

Δεν θέλω πραγματικότητα, θέλω μαγεία…

Η Μπλανς Ντυμπουά ζει μέσα μας, φοβάται την έκλειψη, την ερωτεύεται, την
περιμένει ακόμα και θα την περιμένει πάλι, κόντρα στην «εξηγήσιμη
πραγματικότητα» τον Μάρτιο του 2006 στο Καστελλόριζο, τον Απρίλιο του 2088, το
5076, το 10962… Θα περιμένει την έκλειψη, τον έρωτα, το άγνωστο, τη μαγεία
που δεν θα εκλείψουν ­ το λέει και ο ποιητής ­ «Όσο υπάρχουν το άγνωστο και οι αυταπάτες».