30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Ταύρο.

ΖΕΙ: Στην Αθήνα.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Το σπίτι του πατέρα της που σώζεται στην Πέργαμο.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Ανθρώπους που δεν εκτιμά.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Να είναι και να αισθάνεται εντάξει με τον εαυτό της.

Σε… σαράντα συναυλίες συμμετέχει αυτό το καλοκαίρι η μεγάλη τραγουδίστρια
Μαρία Δημητριάδη. Παρά τον φόρτο της, διακόπτει τις περιοδείες,
ανταποκρινόμενη ­ αφιλοκερδώς ­ σε μία έκκληση του Φεστιβάλ της Σύμης. Θα
ταξιδέψει «με πολλή αγάπη ώς το ακριτικό Καστελλόριζο» και θα τραγουδήσει μ’
ένα πιάνο, εκεί στην άκρη της θάλασσας, πλάι στα νεοκλασικά. «Η τέχνη δεν
είναι επάγγελμα. Και ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να την αντιμετωπίζει
βιοποριστικά, ακόμη κι όταν πένεται», τονίζει χαρακτηριστικά. Και δηλώνει πόσο
την έκαναν να αισθάνεται ντροπή ως άνθρωπος οι βομβαρδισμοί κατά αμάχων στη Γιουγκοσλαβία.

ΕΡ.: Η αρχή;

ΑΠ.: Στην προτελευταία τάξη του Λυκείου, το 1967.

ΕΡ.: Πώς;

ΑΠ.: Ήθελα να γίνω τραγουδίστρια. Με άκουσε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Και του άρεσε
η φωνή μου.

ΕΡ.: Ξεκίνημα, λοιπόν…

ΑΠ.: Με το ψευδώνυμο «Μαρία» στην ταινία «Κορίτσια στον ήλιο».

ΕΡ.: Το τραγούδι;

ΑΠ.: Ένα πρωινό η Παναγιά μου… Έμεινε ως Ανναμπέλ.

ΕΡ.: Η συνέχεια;

ΑΠ.: Το όνειρό μου να γίνω τραγουδίστρια τού Μίκη Θεοδωράκη.

ΕΡ.: Πώς τον είχατε ξεχωρίσει;

ΑΠ.: Άκουγα την εκπομπή «Ο κύριος των 7 δίσκων» στο ραδιόφωνο. Από τότε
επέλεξα τον Μίκη.

ΕΡ.: Είχατε μουσικά ακούσματα;

ΑΠ.: Στο σπίτι και στην οικογένεια του πατέρα και της μητέρας ασχολούνταν όλοι
ερασιτεχνικά με τη μουσική.

ΕΡ.: Τελικώς, πώς γνωρίσατε τον Θεοδωράκη;

ΑΠ.: Του πήγα στο Βραχάτι έναν σκύλο που του χάρισε ο Ξαρχάκος.

ΕΡ.: Πώς πήγατε στο Βραχάτι;

ΑΠ.: Με την… ποδιά του σχολείου. Είχα κάνει σκασιαρχείο!

ΕΡ.: Σας άκουσε;

ΑΠ.: Με ρώτησε για τη φωνή μου, πώς έμαθα να τραγουδώ έτσι καλά, όπως το
ήθελε, τα τραγούδια του…

ΕΡ.: Θυμάστε τι του τραγουδήσατε;

ΑΠ.: Πολλά και το… «Κοιμήσου αγγελούδι μου».

ΕΡ.: Κάνατε μετά πρόβες;

ΑΠ.: Κάθε μέρα στη Νέα Σμύρνη, στο σπίτι του, έως ότου τον συνέλαβαν και τον
έστειλαν στη Ζάτουνα. Όλο το έσκαγα από το σχολείο. Και πήγαινα και
τραγουδούσα. Πάθος με το τραγούδι.

ΕΡ.: Αρχίσατε και τους δίσκους…

ΑΠ.: Ο πρώτος γράφτηκε στην τότε Ανατολική Γερμανία.

ΕΡ.: Πόσοι δίσκοι γράφτηκαν μέχρι σήμερα;

ΑΠ.: Μαζί και με τις συμμετοχές σε δίσκους, κάπου 62-63.

ΕΡ.: Στη δικτατορία;

ΑΠ.: Πολλές περιοδείες στην Ευρώπη με τον Θεοδωράκη.

ΕΡ.: Και έρχεται το ’74…

ΑΠ.: Στο «Χνάρι» της Πλάκας με την Αφροδίτη Μάνου, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον
Σταύρο Πασπαράκη και τον Θόδωρο Δημήτριεφ.

ΕΡ.: Και οι συναυλίες;

ΑΠ.: Πολλές, σε όλη την Ελλάδα… Με τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

ΕΡ.: Σε τόπους δύσκολους;

ΑΠ.: Σε εργοστάσια, απεργίες… Φάγαμε και πέτρες.

ΕΡ.: Καλή στιγμή της καριέρας σας;

ΑΠ.: Όταν γνώρισα τον Μίκη Θεοδωράκη…

ΕΡ.: Κακή στιγμή;

ΑΠ.: Και πάλι, όταν γνώρισα τον Μίκη Θεοδωράκη…

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε τον γιο σας;

ΑΠ.: Στον 19χρονο Σέργιο θα έλεγα να μάθει πολύ καλή μουσική και να τραγουδά.

ΕΡ.: Τι θα λέγατε σ’ έναν νέο καλλιτέχνη;

ΑΠ.: Ότι η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα… Να μην το δει
βιοποριστικά, ακόμα κι όταν πένεται.

ΕΡ.: Με αυτές τις ιδέες πήγατε αφιλοκερδώς πέρυσι στο Φεστιβάλ της Σύμης;

ΑΠ.: Και γιατί είναι όμορφη…

ΕΡ.: Ετοιμάζεστε με το Φεστιβάλ της Σύμης και για το Καστελλόριζο;

ΑΠ.: Με πολλή αγάπη θα ταξιδέψω στην άκρη της Ελλάδας.

ΕΡ.: Θα τραγουδήσετε;

ΑΠ.: Μ’ ένα πιάνο, τραγούδια που έχουν σχέση με τη θάλασσα και τη Μικρά Ασία.

ΕΡ.: Πόσες συναυλίες έχετε αυτό το καλοκαίρι;

ΑΠ.: Σαράντα, με αυτές που κάνουμε με την ΕΤ3, τον Ηλία Ανδριόπουλο και την
ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης».

ΕΡ.: Και τον χειμώνα;

ΑΠ.: Και πάλι με συναυλίες.

ΕΡ.: Τι σας πείραξε τον χρόνο που διανύουμε;

ΑΠ.: Αισθάνθηκα ντροπή για τους βομβαρδισμούς εις βάρος αμάχων στη Γιουγκοσλαβία.