ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα προλάβουμε

Ξαπλωμένη στην άσπρη και ροζ άμμο της Νότιας Κρήτης, φανταζόμουν απέναντι τα
παράλια της Αφρικής. Καθισμένη λίγα βράδια αργότερα στο λιμάνι της Μυκόνου,
χάζευα ακίνητη τα φώτα του γιορτινού νησιού και των πλοίων που ήρθαν καλεσμένα
στο καλοκαιρινό πάρτι της. Και την άλλη εβδομάδα, ανεβασμένη στο βουνό του
Κεφάλου στην Πάρο, μέτραγα μέσα στο απογευματινό φως τις Κυκλάδες: Νάξος, Ίος,
Σαντορίνη, Σίκινος…

Οι ώρες της ημέρας έμοιαζαν ατέλειωτες. Η μοναδική ελληνική νύκτα που ερχόταν,
μας έδινε κάτι από τη δύναμη της μαγείας της. Για να περπατήσουμε μέχρι
τελικής πτώσεως στα στενά καλντερίμια, να γεμίσουμε τους πνεύμονες με γιασεμί,
να πιάσουμε κουβέντα με τους γέροντες έξω από τα σπίτια τους. Και πριν πάμε
(απρόθυμα) για ύπνο, να οργώσουμε ξυπόλητοι την άμμο, ακούγοντας τα
μουρμουρητά της θάλασσας.

Το «χάισπιντ» συμμάχησε με την άρνησή μας να επιστρέψουμε στη πραγματικότητα
κι άργησε να μας φέρει πίσω. Ακόμα και στο σούρουπο, όμως, οι κακομούτσουνες
πολυκατοικίες του Πειραιά, τα σκουπίδια στα διαζώματα της παραλιακής, η
πυρωμένη άσφαλτος της Συγγρού, έδειχναν σκληρά και ξεκάθαρα το μέλλον μας για
τους επόμενους έντεκα μήνες.

«Μαμά, θα προλάβουμε στη ζωή μας να δούμε όλα τα νησιά;», ρώτησε η παιδική
φωνή, σπάζοντας τη μελαγχολική σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. «Ναι, μωρό μου, θα προλάβουμε…».