[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις ­ θετικές, αρνητικές ­ για τις δηλώσεις του
υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου. Άλλοι του ζητάνε να παραιτηθεί ή να
ανακαλέσει όσα είπε. Κι άλλοι, όπως ο πρώην υπουργός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου,
κάνουν λόγο για «τόλμη» του υπουργού.

Όμως, τα ερωτήματα παραμένουν, ούτως ή άλλως, πολλά και όσο περνάει ο καιρός πολλαπλασιάζονται.

Πρώτον, γιατί μια «ακαδημαϊκή» άποψη περί «αναγνώρισης τουρκικής μειονότητας»,
ίσως σ’ ένα σεμινάριο ή μια συζήτηση στρογγύλης τραπέζης να είχε νόημα…
Αλλά, στη διεθνή πολιτική σκηνή, όπου υπάρχουν τα μεγάλα «αρπακτικά», τέτοιες
απόψεις, όσο καλοπροαίρετα κι αν διατυπώνονται, μάλλον αξιοποιούνται προς
όφελος των ισχυρών. Πολύ περισσότερο, αυτό ισχύει στα Βαλκάνια που
αποσταθεροποιούνται και… φλέγονται, χρόνο με τον χρόνο, με μια Τουρκία, η
οποία, όπως γνωρίζουν οι πάντες, είναι ο αγαπημένος χωροφύλακας των ΗΠΑ στην περιοχή.

Δεύτερον, γιατί η Ελλάδα δεν είναι ασφαλώς Σουηδία… Δεν είναι δηλαδή τόσο
ισχυρή χώρα, για να έχει την πολυτέλεια για… αβρότητες απέναντι σε
επεκτατικές δυνάμεις, την ώρα που οι μειονότητες αξιοποιούνται για «να
καίγονται τα όμορφα χωριά των Βαλκανίων».

Τρίτον, γιατί ο ελληνικός λαός, η κοινή γνώμη, τα κόμματα, ακόμη και το ίδιο
το κυβερνών κόμμα ή και πολλοί υπουργοί δεν ήταν προετοιμασμένοι για μια τόσο
σημαντική κίνηση στην εξωτερική πολιτική της χώρας.

Τέταρτον, γιατί οι διεθνείς σχέσεις δυστυχώς, όπως γνωρίζουν καλύτερα από τον
καθένα, λόγω του αντικειμένου με το οποίο ασχολούνται, οι υπουργοί Εξωτερικών,
δεν έχουν στεριώσει ­ στην παγκόσμια ιστορία ­ παρά μόνον με το δάκρυ και το
αίμα των λαών.

Πέμπτον, γνωστό κι αυτό… τοις πάσι, διότι ο 20ός αιώνας προσφέρει άπειρα
παραδείγματα με τραγωδίες εις βάρος μικρών, κυρίως, λαών, που επιτάσσουν να
είμαστε άκρως προσεκτικοί. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τον Ελληνισμό, που
έζησε τη Μικρασιατική καταστροφή, το 1922, τους διωγμούς της Κωνσταντινούπολης
και της Σμύρνης το 1955, την εισβολή και τη συνεχιζόμενη ­ για όσους το
ξεχνούν ­ κατοχή στην Κύπρο το ’74, αλλά και τις πρόσφατες προκλήσεις στα
Ίμια. Και, έκτον, γιατί ακόμη και η καμπάνα, στο τέλος, θα κουρασθεί να χτυπά…