Είναι ωραίο να είμαστε Ευρωπαίοι; (ή Ευρωπαίων εγκώμιον…)

Ο κ. Τάκης Λαζαρίδης (Αθήνα) γράφει:

«Πολλά και διάφορα, πικρόχολα, ειρωνικά και προσβλητικά ειπώθηκαν και
γράφτηκαν εις βάρος των Ευρωπαίων για τη συμμετοχή τους στον πόλεμο κατά της
Σερβίας. Ας μου επιτραπεί να καταθέσω τις ενστάσεις μου.

1) Είναι πια γεγονός αναμφισβήτητο και γενικά αποδεκτό ότι στο Κόσοβο
συντελέστηκε από το καθεστώς Μιλόσεβιτς μια από μακρού σχεδιασμένη και καλά
οργανωμένη εθνοκάθαρση. Όμως για τα δικά μας ΜΜΕ (και αυτή νομίζω είναι η
μεγάλη τους ενοχή) δεν υπήρξε εθνοκάθαρση. Οι πρόσφυγες έφευγαν “για να
γλιτώσουν από τη φρίκη του πολέμου”. Η αλήθεια είναι ότι έφευγαν για να
γλιτώσουν από το μαχαίρι του Μιλόσεβιτς.

Σύμφωνα με στοιχεία της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 450.000
Κοσοβάροι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους πριν αρχίσουν οι
βομβαρδισμοί. Αυτό το “πριν” τα εξηγεί όλα…

2) Αν το ’22 υπήρχε ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ αυτό επενέβαινε, και έστω και με πόλεμο
ανάγκαζε τους Τούρκους να σταματήσουν τη σφαγή και τον ξεριζωμό ενός
εκατομμυρίου Ελλήνων της Μ. Ασίας, θα το καταδικάζαμε; Ας βάλουμε το χέρι στην
καρδιά κι ας απαντήσουμε με καθαρή φωνή… Γιατί λοιπόν καταδικάζουμε τώρα το
ΝΑΤΟ για την επέμβασή του στη Σερβία;

Η επέμβαση δεν απέτρεψε βέβαια, και δεν μπορούσε πρακτικά να αποτρέψει, την
εθνοκάθαρση. Πέτυχε όμως κάτι πολύ σημαντικό: δεν επέτρεψε στον Μιλόσεβιτς να
δημιουργήσει τετελεσμένα. Έδωσε τη δυνατότητα στους πρόσφυγες να επιστρέψουν
ελεύθεροι και ασφαλείς στις εστίες τους. Είναι άραγε μικρό το επίτευγμα αυτό;

3) Κατηγορήθηκαν οι Δυτικοί ότι παραβίασαν τη διεθνή νομιμότητα. Αλλά από
ποιον έπρεπε ολόκληρη σχεδόν η πολιτισμένη ανθρωπότητα να πάρει πιστοποιητικό
νομιμότητας; Από τη Ρωσία και την Κίνα που διαθέτουν το βέτο, δεν διαθέτουν
όμως καμία ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα; (Ας θυμηθούμε έστω τα τανκς
στην πλατεία Τιεν Αν Μεν…). Μήπως, τελικά, η πολιτισμένη ανθρωπότητα αντλεί
αφ’ εαυτής νομιμότητα;

4) Χρησιμοποιώ τον όρο “πολιτισμένη ανθρωπότητα” εν πλήρει επιγνώσει. Οι
δυτικές χώρες και, κυρίως, η Ευρώπη αποτελούν στον σημερινό κόσμο την
εμπροσθοφυλακή, το “προκεχωρημένο φυλάκιο” της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Όσοι
διαφωνούν, ας κάνουν τον κόπο να υποδείξουν τις χώρες που κατά τη γνώμη τους
αποτελούν σήμερα την πρωτοπορία της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

5) Κατηγορούνται οι Ευρωπαίοι για επιλεκτική ευαισθησία γιατί, ενώ επεμβαίνουν
στο Κόσοβο, δεν επεμβαίνουν με την ίδια αποφασιστικότητα και στην Κύπρο.

Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την απάντηση, δεν έχει παρά να διαβάσει το
αποκαλυπτικό και προφητικό συνάμα “Απομυθοποιημένη ιστορία του Κυπριακού στα
τελευταία 50 χρόνια” του Κύπριου αγωνιστή Χρ. Οικονομίδη. Και τότε θα
καταλάβει ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι, ποιοι ευθύνονται για την κυπριακή
τραγωδία και την έως τώρα παράτασή της.

6) Διατυπώθηκε κατά των Ευρωπαίων η κατηγορία ότι σύρθηκαν στον πόλεμο, ότι
δεν είχαν το κουράγιο να πουν όχι στον Κλίντον. Γιατί όμως είχε το κουράγιο να
πει ένα, περιορισμένο έστω, όχι ο κ. Σημίτης και δεν είχαν το ίδιο κουράγιο οι
Ευρωπαίοι ηγέτες; Τι φοβήθηκαν, μήπως πάθουν ισχυρές και ανεπτυγμένες
δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης και δεν το φοβήθηκε η μικρή και ανήμπορη χώρα
μας, που τόσο πολύ είναι εξαρτημένη από την ξένη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια;

7) Από τις αναλύσεις μας λείπει παντελώς η συνείδηση της ανθρωπότητας. Μια
συνείδηση που έχει ανεξίτηλα στιγματισθεί από τις εθνοκαθάρσεις και τις
γενοκτονίες που συντελέστηκαν μέσα στον αιώνα μας. Έχει φτάσει πια στα όριά
της. Δεν ανέχεται πια αυτή τη ωμή και βάρβαρη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής,
της ανθρώπινης ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Θεωρεί στοιχειώδη
υποχρέωσή της να επέμβει. Και αυτό ακριβώς έπραξε στο Κόσοβο.

8) Αν θέλουμε να φύγουμε από την Ευρώπη, ο δρόμος είναι ανοιχτός, δεν
πρόκειται να μας εμποδίσει κανείς. Και αν θέλαμε να μας διακρίνει στοιχειώδης
συνέπεια, αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνουμε. Δεν μπορεί να θεωρείς τους άλλους
εγκληματίες και ταυτόχρονα να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι μ’ αυτούς, να τρως ψωμί
από τα χέρια τους…

Τελικά φαίνεται πως βρίσκουμε ωραίο να είμαστε Ευρωπαίοι. Καταλαβαίνουμε ότι η
Ευρώπη μπορεί να ζήσει χωρίς εμάς, ενώ εμείς δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την
Ευρώπη. Ζηλεύουμε το επίπεδο και την ποιότητα ζωής των Ευρωπαίων. Και θα
θέλαμε, έστω και λαχανιάζοντας, έστω και ως φτωχοί συγγενείς, να
συνταιριάξουμε το βήμα μας με τον βηματισμό τους. Θα τα καταφέρουμε; Νομίζω
ότι έχουμε βάσιμους λόγους να αισιοδοξούμε. Στο κάτω κάτω το ένστικτο της
αυτοσυντήρησης είναι πανίσχυρο…».