ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η δική μου Ολυμπιάδα

­ Θέλω κι εγώ.

­ Τι θες πάλι;

­ Θέλω κι εγώ Ολυμπιάδα 2004.

­ Καλά, μάλλον διακοπές θες για να συνέλθεις.

­ Δεν κατάλαβα! Εδώ δεν βλέπεις τι γίνεται… Γι’ αυτό σου λέω, πρέπει να
βιαστούμε να προλάβουμε.

­ Α! Βιάζεσαι κιόλας. Γιατί παρακαλώ;

­ Παιδί μου, βιάζομαι για δύο λόγους. Ο πρώτος και βασικότερος είναι να
καπαρώσουμε κανένα καλό όνομα. Γιατί με τόσες Επιτροπές, τι νομίζεις; Πόσους
καλούς έχουμε για Προέδρους, Αντιπροέδρους, Συμβούλους, Μάγους της
Επικοινωνίας, Γραφεία Τύπου, Διαφημιστές; Ε;! Μικρή χώρα είμαστε, τι είμαστε.
Άμα δεν προλάβουμε εμείς, θα προλάβει κάποιος άλλος.

­ Και ο δεύτερος;

­ Ο δεύτερος είναι τα οράματα. Γιατί, κοίτα. Πιάνει ο ένας τον Πολιτισμό. Ο
άλλος την Αρχιτεκτονική. Ο άλλος τη Συμμετοχή. Τους Μαθητές (αυτό ήταν πολύ
καλό, κρίμα που το χάσαμε, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, νεολαία και δωρεάν
ενθουσιασμός), τη Δημοκρατία, την Ανάπτυξη. Τι μας έμεινε;

­ Σκέφτεσαι κάτι;

­ Κοίτα, είναι δύσκολο. Όμως έχω κάτι στο μυαλό μου. Τι λες για μια Ολυμπιάδα
της Μόδας, των Dj, της Ποίησης, των Γκράφιτι, της Κοινωνίας των Cyber, και του
Έρωτα; Κι εμείς δεν θα κλείσουμε τα μάτια στους ξένους. Θα φέρουμε τον Moby
και τον Rodrigues, η Πάτι Σμιθ θα απαγγείλει Άλεν Γκίνσμπεργκ (το Howl), ο Βαν
Μόρισον θα είναι πρόεδρος, οι πιτσιρικάδες που υπογράφουν τα γκράφιτι στον
Κεραμεικό θα αναλάβουν να σχεδιάσουν όλα τα εμβλήματα, και θα ‘ρθει κι εκείνος
ο σπουδαίος Γιαπωνέζος, του οποίου το όνομα μού διαφεύγει αυτή τη στιγμή, να
φτιάξει εξαρχής τους κήπους της πόλης. Και ο πρόεδρος της κοινότητας Πλάτανος
Κυνουρίας, που έχει ήδη ανεγείρει το μνημείο του Έρωτα στην κεντρική πλατεία
εδώ και χρόνια, θα έχει προεξάρχουσα θέση γιατί οι καλές ιδέες πρέπει να
αναγνωρίζονται (εκτός κι αν αντιγράφονται). Εντάξει;

­ Μπορώ να διαφωνήσω;