ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Έχει πλοκάμια, ζει στη στεριά

Μια τελευταία σημείωση στην ατζέντα τους, ένα ακόμη τηλέφωνο και είναι
έτοιμοι να πάρουν το πλοίο. Από τι θα ‘θελαν να ξεφύγουν οι βιαστικοί μεσόκοποι;

Δεν είναι η εργασία που καταδιώκει τους περισσοτέρους, ούτε οι διάφορες
υποχρεώσεις, όπως τις ονομάζουν παραπλανητικά για να μη φανεί πως για πολλά
πράγματα δεν είναι καθόλου υποχρεωμένοι να κάνουν αυτά που συνήθισαν. Κι άλλο
δεν κάνουν όλον τον χρόνο από το να υφαίνουν μικρές συνωμοσίες, να μπλοφάρουν,
να ξεγελάνε τους ανύποπτους ή τους λιγότερο ικανούς στο τένις της κοροϊδίας.

Από τις ίδιες τους τις μικρές ίντριγκες θέλουν ν’ αποδράσουν οι δολοπλόκοι του
ποδαριού. Τους έχει κουράσει πολύ η καθημερινή ρουτίνα: να πρέπει να πουν ένα
ψέμα στον συνεργάτη τους, ένα μεγαλύτερο στη σύζυγο, ένα ακόμη μεγαλύτερο στον
φίλο. Υποτίθεται πως η ζωή έχει γίνει περίπλοκη και δεν είναι εύκολο να εξηγεί
κανείς τι τον κινεί και τι του λείπει. Αναμφισβήτητο αυτό, και άλλωστε ίσχυε
ανέκαθεν. Πάντα οι σύζυγοι είχαν κάτι να κρύψουν από τις συμβίες τους, καθώς
και οι φίλοι ακόμη και από τους πιο κοντινούς τους. Το ζήτημα όμως είναι ότι ο
παλιός επιτήδειος, ο μηχανορράφος, τον οποίον περιέγραψαν κάποτε εύθυμα και
αδρά ο Ψαθάς, ο Τσιφόρος και ο Σακελλάριος, συναντούσε ένα όριο που τον
ανάγκαζε να οπισθοχωρήσει. Ήταν η συνοχή της οικογένειας, η γνώμη των οικείων,
μπορεί να ήταν ακόμη και ένας όρκος τον οποίο αναγκαζόταν να δώσει ο
μπερμπάντης άπιστος ή ο κλεφτάκος συνέταιρος στη δουλειά ­ όταν τον
κατηγορούσαν ­ προκειμένου να πείσει πως λέει την αλήθεια. «Στ’ ορκίζομαι, δεν
θα ξαναγίνει!», θα πει ο Βουτσάς (ή πιο κατηγορηματικά ο Κωνσταντάρας) στη
φιλύποπτη γυναίκα του και κατά πάσα πιθανότητα το εννοεί, τουλάχιστον την
έσχατη αυτή στιγμή.

Αντίθετα, το ότι ο σύγχρονος «ακάλυπτος» στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά δεν
έχει ούτε ιερό ούτε όσιο ­ χωρίς να είναι αυτό που λέμε πωρωμένος ­ φαίνεται
πως του δίνει ένα πλεονέκτημα ακαταμάχητο. Μπορεί να κάνει και να πει ό,τι
θέλει. Χοντρά ψέματα, παρασπονδίες κραυγαλέες. Το δυστύχημα γι’ αυτόν είναι
ότι ακριβώς επειδή δεν ξέρει πού να σταματήσει, εκτροχιάζεται διαρκώς. Τόσο
άσχημα παγιδεύεται από την υπερβολική του αυτοπεποίθηση, ώστε να τον βρίσκουμε
κάθε λίγο κουλουριασμένο στα πόδια των θυμάτων του, να κλαψουρίζει και να
ζητάει επιείκεια.

Αν αυτή είναι η τυπική κατάληξη των παιχνιδιών γύρω από τον λίγο έρωτα και το
λίγο παραπάνω ξέδομα, τότε ο κάθε ακάλυπτος του καιρού μας, μέσα στην
ψευδο-συντριβή του, παίρνει την έγκριση να συνεχίσει. Καμιά οριστική μετάνοια
από μέρους του, καμιά λυτρωτική συγχώρεση από την άλλη πλευρά. Είναι πια πολύ
δυνατές οι γυναίκες για να ζητάνε από τους άνδρες όρκους και ειλικρινείς
ομολογίες ενοχής. Το ξέρουν πως εκείνοι θ’ αρχίσουν τα ίδια την επόμενη ημέρα.
Διαθέτοντας όμως αυτές εισόδημα, σπίτι και μερικές παθούσες γνωστές τους για
να τους κάνουν παρέα τις δύσκολες ώρες, θα δείξουν ελαστικές. Παραείναι
απασχολημένες με τη δουλειά τους, για να μπορέσουν να παίξουν τον ρόλο της έξαλλης.

Στις ταινίες του ’60 η απατημένη είναι ικανή για όλα. Από το να εκσφενδονίσει
ένα πιάτο στο κεφάλι του μοιχού, μέχρι να τον φέρει τούμπα με κάποιο απίθανο
ακροβατικό της κατεργαριάς. Στα σίριαλ του ’99 τίποτα απ’ όλα αυτά. Μαζί με
τον θυμό της σύγκρουσης χάθηκε και η επιδεξιότητα στη συμφιλίωση.

Ούτε δράμα, ούτε κωμωδία λοιπόν. Στη θέση τους μια πλαδαρότητα μόνο με πολλά
πλοκάμια, όπου πιάνονται όλοι ­ και οι πιο ευέλικτοι ακόμη ­ και από την οποία
όλοι ζητάνε άδεια έναν μήνα τον χρόνο για να φύγουν.

Ο Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.