ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στα πράσα

Και τώρα μόνοι. Κανονικά. Έφυγαν. Να, τώρα φεύγουν και οι τελευταίοι,
στριμώχνουν βαλίτσες, καροτσάκια, ποδήλατα, απόχες, το «Τεστ» για να λύνουν
σταυρόλεξα στο πλοίο και όλα τα έξτρα τεύχη των περιοδικών με τις γνωστές και
«άγνωστες» μέχρι εκείνη τη στιγμή παραλίες. Φεύγουν, κλειδώνουν την πόρτα πίσω
τους και αφήνουν όσους θέλουν να απολαύσουν την Αθήνα τον Αύγουστο μόνους με
όλα τα «Κλειστόν λόγω Διακοπών» παρέα. Μόνοι λοιπόν, να ανακαλύψουμε πως όντως
υπάρχει η Αθήνα πίσω απ’ ό,τι της συμβαίνει καθημερινά, κρυμμένη σαν τη σκόνη
κάτω από το χαλί. Όχι τόσο υστερόβουλα, αλλά υπάρχει.

Μόνοι ή σχεδόν. Χαμηλώστε τα φώτα, βάλτε μουσική easy listening, ή χαλαρή
ρέγκε, φτιάξτε το αγαπημένο σας κοκτέιλ και ετοιμαστείτε να ακούσετε ιστορίες
για διαδρομές ενός τετάρτου από το Μαρούσι στο Σύνταγμα, για απολαυστικές
επισκέψεις στο σούπερ μάρκετ Σάββατο μεσημέρι, για μια βραδινή έξοδο χωρίς
πρόβλημα πάρκινγκ, για παραλίες που χωράνε ανθρώπους και όχι μόνο τα μπαγκάζια
τους. Σιγα σιγά, όμως, μη μας ακούσουν. Γιατί, έχει αρχίσει να κυκλοφορεί. Πως
η πόλη ομορφαίνει, πως κάνει λίφτινγκ ή απλώς πάει στον ψυχολόγο της. Διώχνει
τις ανασφάλειες και ξεπερνάει τις κρίσεις πανικού. Και σκέφτονται, άκουσα να
επιστρέψουν ξαφνικά έτσι για να μας πιάσουν στα «πράσα» μόνους. Γιατί έτυχε κι
άκουσαν τα σχέδια που κάναμε ενώ απολαμβάναμε μόνοι παγωμένες κίτρινες τεκίλες
και κάντρι μουσική δυνατά, μια και δεν ενοχλούσαμε κανέναν. Να εγκαταστήσουμε
Αύγουστους στη μέση του Δεκέμβρη, στον ερχομό της άνοιξης και στη γιορτή των
Ταξιαρχών. Μέχρις ότου απλωθούν στο χρόνο ή τους πάρουμε εμείς μαζί μας και φύγουμε.