ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαλπάρουμε

Φτιάχνω λίστες εδώ και δέκα μέρες. Λίστα με τις δουλειές που πρέπει να γίνουν
πριν φύγουμε, οι λογαριασμοί, το σέρβις του αυτοκινήτου, αντηλιακό της Άννας,
εσπαντρίγες της μαμάς. Λίστα με τα χρειαζούμενα, κουβαδάκια και βιβλία,
πιπίλες και μπουκάλες, μπρατσάκια και μπουρνούζι. Λίστα με τις εκκρεμότητες
του γραφείου ­ αυτή δεν εξαντλείται ποτέ.

Υπάρχει, όμως, και μια λίστα που δεν είναι γραμμένη σε κανένα μπλοκ και
κανέναν υπολογιστή, βρίσκεται μονάχα στον εξαντλημένο μου εγκέφαλο: τι θα κάνω
και τι δε θα κάνω για τις επόμενες τρεις εβδομάδες.

Δε θα μιλήσω στο τηλέφωνο ­ και θα κλείσω το κινητό…

Δε θα αγοράσω εφημερίδα…

Δε θα μιλήσω σε κανέναν ενήλικο ­ παρεκτός κι αν διαθέτει μωρό και κουβαδάκι…

Δε θα πάρω καμία απόφαση ­ εκτός από αυτές που αφορούν το ημερήσιο πρόγραμμα
της μαγισσούλας…

Δε θα διαβάσω και δε θα σκεφτώ οτιδήποτε συνδέεται έστω κι έμμεσα με την
εξωτερική πολιτική ­ ή και με την πολιτική εν γένει…

Δε θα φωνάξω και δε θα κλάψω…

Δε θα προσπαθήσω να καταλάβω όλα αυτά που τόσους μήνες δεν μπόρεσα να καταλάβω…

Δε θα φοβηθώ ­ τους άλλους, τον καθρέφτη μου ή το Μάγο που κουβαλώ στην άκρη
των χειλιών μου…