[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν άρχισε ο τελευταίος πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, ορισμένοι υποστήριξαν ότι
οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διέρχονται από μία περίοδο ύφεσης. Και έσπευσαν να
προδιαθέσουν την κοινή γνώμη ότι «ανοίγονται νέοι ορίζοντες για τον
ελληνοτουρκικό διάλογο».

Κι όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η κατάσταση στα Βαλκάνια, από την
εποχή της κρίσης του Μαρτίου του 1987, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να
«κινητοποιήσει», προς όφελος της Ελλάδας, μία σειρά από ηγέτες των Βαλκανίων
(π.χ. τον Τοντόρ Ζίβκοφ της Βουλγαρίας) έχει αλλάξει άρδην.

Χάσαμε, ουσιαστικά, τον Ελληνισμό της Αλβανίας, με την πολιτική που
ακολουθήθηκε, κυρίως την περίοδο 1990-93, αλλά και τις επιλογές των τελευταίων
χρόνων. Και οι σχέσεις ανάμεσα στους δύο λαούς ­ κατά τραγικό τρόπο ­ χειροτέρεψαν.

Η Βουλγαρία έχει πλέον μία ισχυρή «τουρκική ­ όπως την αναγνωρίζει ­
μειονότητα», που πιέζει μαζί με τη βουλγαρική Δεξιά για «άλλου είδους» σχέσεις
με την Ελλάδα, από αυτές που είχαμε την περίοδο 1974-1989.

Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε και βομβαρδίστηκε και με τις υπογραφές της Ελλάδας.
Και η Ρουμανία «τρέχει» κι αυτή να προλάβει το τρένο της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ,
αδιαφορώντας για το «καλό παρελθόν» της σταθερότητας στα Βαλκάνια.

Αντιθέτως, η Τουρκία, όπως πολύ έγκαιρα, και με βιβλίο του, μας έχει
προειδοποιήσει ο Αμερικανός διπλωματικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου
Μπρεζίνσκι, μετατρέπεται, με τις ευλογίες ­ όπως γράφει ­ της Ουάσιγκτον, σε
περιφερειακή δύναμη.

Συνετέλεσε σ’ αυτό η όλη εξέλιξη του κουρδικού προβλήματος και της υπόθεσης
Οτζαλάν, όπου ­ αντικειμενικά και πέρα από προθέσεις ­ η Άγκυρα ενισχύθηκε από
την Αθήνα.

Έτσι, το γράμμα των μουσουλμάνων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του ΣΥΝ,
για την αναγνώριση «τουρκικής και μακεδονικής μειονότητας», δεν είναι κεραυνός
εν αιθρία.

Εντάσσεται, ασφαλώς, σε ένα ευρύτερο και μακροχρόνιο σχέδιο της Άγκυρας, το
οποίο δεν μπορεί να είναι άγνωστο στο αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ…

Το ερώτημα που τίθεται: Ύστερα και από την πρόσφατη τραγωδία της
Γιουγκοσλαβίας ­ κανείς δεν την προέβλεπε στις αρχές του ’80 ­ ποια άλλη
καμπάνα πρέπει να χτυπήσει για τον Ελληνισμό; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να
πεισθεί κανείς ότι «τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται»…