ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας μήνας που τον λένε καλοκαίρι

Αρμενίζω κιόλας. Και ας μένει μια εβδομάδα ακόμη για τις διακοπές. Ο Κώστας
γύρισε προκλητικά μαύρος, τόσο ομοιόμορφα μαύρος που θαρρείς πως έτσι
γεννήθηκε. Τα «χλωμά πρόσωπα» του γραφείου αναστενάζουν, ο Βασίλης απτόητος
πηγαίνει κάθε Σάββατο στο εξοχικό, γυρίζει Κυριακή απόγευμα στο πόστο του ­
πρέπει να ομολογήσω πως, παρά τα χρονάκια του, «το λέει η περδικούλα του».
Αρμενίζω στην άσφαλτο της Μεσογείων ψιθυρίζοντας όλα τα τραγούδια που ξέρω με
εικόνες θαλασσινές, ξεμπράτσωτες, φάτσα στον ήλιο. Οι Φατμέ, ο Σαββόπουλος, ο
Λευτέρης, ο Μάνος και ο άλλος Μάνος, ο Ελύτης, ο Σεφέρης, όλοι παρέα στο πίσω
κάθισμα. Στη θέση δίπλα μου, α, όλα κι όλα, τα παιδιά μου τραγουδούν, όπως
κάθε καλοκαίρι, τη σχολική «Μπρατσέρα». Πέτα θαλασσοπούλι, κελαρύζουν, και μου
φαίνεται πως το αυτοκίνητο βγάζει φτερά, γίνεται αμφίβιο, μια βάρκα βαρκένια,
ξύλινη με κουπιά και τρία ονόματα στο πλωριό της.

Αντίστροφη μέτρηση, σαν ο επόμενος μήνας να είναι μια άλλη ζωή, έχει γούστο να
είναι η μόνη ζωή, εντάξει, προτιμώ το «άλλη», γιατί κάθε φορά είναι και μια
άλλη. Πότε εδώ, πότε εκεί, ώσπου να πω «παντού» θα πάρει καιρό και ίσως να μην
προλάβω, όμως θ’ αρμενίζω, Αύγουστο μήνα, ανεμίζοντας ένα κασκέτο στους έντεκα
μήνες που πέρασαν και στους άλλους έντεκα που θα ‘ρθουν.