30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΑΡΑΜΑΓΓΙΩΛΗΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

ΓΕΝΝΘΗΚΕ: Για την καταστροφή.

ΕΜΑΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ: Να ρωτάει.

ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ: Δυστυχώς θυμάται τα πάντα… ακόμα.

ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ: Όσα έχασε.

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ: «Φάνυ και Αλέξανδρος», Ι. Bergman.

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: «Η επιτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση», Γ. Σκολιμόφσκι.

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Οι μεταμορφώσεις ενός κλόουν», Η. Bold.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΔΥΟ…: «Σημασία έχει ν’ αγαπάς», Α. Ζουλόφσκι.

Η ταινία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη «Black out» είναι από τις ελάχιστες
ελληνικές που έχουν «περάσει» μέχρι τώρα στο διαγωνιστικό τμήμα του περίφημου
Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, που αρχίζει σήμερα. Το «Black out», με
χορηγούς την Panafon και το Ιατρικό Κέντρο, φέρνει τα ελληνικά χρώματα, αυτές
τις μέρες, στο 21ο Φεστιβάλ της ρωσικής πρωτεύουσας.

ΕΡ.: «Black out» εκτός συνόρων. Η πρώτη αντίδραση;

ΑΠ.: Ότι μάλλον πρόκειται για φάρσα το να μας καλούν να διαγωνιστούμε
στο φεστιβάλ των Φελίνι, Κουροσάβα, Βάιντα κι άλλων τέτοιων άπιαστων μύθων του σινεμά.

ΕΡ.: Φεστιβάλ Μόσχας. Ήταν στα σχέδια;

ΑΠ.: Όλα τα «Α» κινηματογραφικά φεστιβάλ, όπως είναι της Μόσχας,
περιλαμβάνονταν μόνο στα ανομολόγητα όνειρά μας.

ΕΡ.: Πώς είδατε την αντίδραση του κοινού στην ταινία σας;

ΑΠ.: Σαν τα αλλεπάλληλα ερωτικά black out της οθόνης.

ΕΡ.: Οι Έλληνες έχουν… κινηματογραφικό κριτήριο;

ΑΠ.: Οι Έλληνες έχουν «εφεύρει» πρώτοι τον κινηματογράφοι, γιατί η ζωή
τους ήταν πάντοτε σινεμά.

ΕΡ.: Κάποιοι λένε πως το έχουν χάσει…

ΑΠ.: Επιμένω πως είμαστε τόσο σινεματζήδες που κάθε μέρα προτείνουμε
και νέες υποκριτικές μεθόδους και τεχνικές.

ΕΡ.: Ποιος φταίει, τελικά;

ΑΠ.: Η φτώχεια μας που μας κάνει να πιστεύουμε ακράδαντα από την ώρα
που γεννιόμαστε πως είμαστε σταρ του σινεμά.

ΕΡ.: Περιμένετε κάτι διαφορετικό από το ξένο κοινό;

ΑΠ.: Να ζήσει το «Black out» όπως εμείς.

ΕΡ.: Το θεωρείτε πιο εύκολο ή πιο δύσκολο;

ΑΠ.: Παντού οι άνθρωποι ερωτεύονται και παθαίνουν σκοτοδίνες.

ΕΡ.: Το νέο ελληνικό σινεμά καλά κρατεί στο εξωτερικό;

ΑΠ.: Φοβάμαι πως ναι.

ΕΡ.: Και στο εσωτερικό;

ΑΠ.: Επιμένει.

ΕΡ.: Τι απαντάτε σε εκείνους που λένε πως «πεθαίνει».

ΑΠ.: Να μην τσιμπάνε στους μελοδραματισμούς στους οποίους καταφεύγουμε
για να μας προσέξει το κοινό.

ΕΡ.: Πόσο φταίνε οι νέοι Έλληνες δημιουργοί για κάποια αρνητική εικόνα
που υπάρχει για το νέο σινεμά;

ΑΠ.: Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.

ΕΡ.: Συμφωνείτε με την άποψη ότι το σινεμά στην Ελλάδα «κλείνεται όλο
και πιο πολύ στον εαυτό του»;

ΑΠ.: Οι αριθμοί των εισιτηρίων και οι γεμάτες από νεανικό κοινό
αίθουσες δείχνουν το αντίθετο.

ΕΡ.: Θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερη απήχηση;

ΑΠ.: Πιστέψτε με πως έχει. Γι’ αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε ελληνικές
ταινίες, παρά τις αντιξοότητες.

ΕΡ.: Απειλούμαστε από τα αμερικανικά κινηματογραφικά ήθη;

ΑΠ.: Ευτυχώς τα ξερνάνε το κλίμα και η ιδιοσυγκρασία μας.

ΕΡ.: Πιστεύετε πως φτάνουν οι κρατικές επιχορηγήσεις;

ΑΠ.: Έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται κανείς να χρηματοδοτήσει επαρκώς το
όνειρό σου.

ΕΡ.: Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στους ανεξάρτητους παραγωγούς;

ΑΠ.: Να προχωράμε μπροστά, με τους ανεξάρτητους παραγωγούς παρέα.

ΕΡ.: Βρίσκετε αρκετό το ποσοστό για τον πολιτισμό, εν γένει;

ΑΠ.: Δυστυχώς ο πολιτισμός δεν πληρώνεται και δεν «… συνδικαλίζεται»
κι είναι μικρόψυχο. Εγκληματίες όσοι το εκμεταλλεύονται.

ΕΡ.: Τι είναι για σας πολιτισμός;

ΑΠ.: Οτιδήποτε δεν φοβάται, αποφασίζει, ονειρεύεται, τολμάει και δημιουργεί.

ΕΡ.: Και τι σινεμά;

ΑΠ.: Ένας τρόπος να ακυρώνεις τον θάνατο κι ό,τι σου βασανίζει τη ζωή
κάθε μέρα.

ΕΡ.: Πίσω στα χρόνια του «Rom». Τι θέλατε να «πείτε» τότε με την εικόνα;

ΑΠ.: Ό,τι και τώρα: πως κάθε ζωή αξίζει την αθανασία και πως όσοι ζουν
σ’ αυτή τη χώρα είναι προνομιούχοι.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι το επικοινωνήσατε στο κοινό;

ΑΠ.: Ευτυχώς το κοινό ξέρει τα πάντα πριν από τις ταινίες και απλώς
μπαίνει στις σκοτεινές αίθουσες για να το επιβεβαιώνει διαρκώς.

ΕΡ.: Η ειδοποιός διαφορά ντοκιμαντέρ και σινεμά;

ΑΠ.: Το ένα είναι ζωή κλεμμένη και το άλλο ζωή από την αρχή στημένη.

ΕΡ.: Και η ειδοποιός διαφορά «Rom» και «Black out»;

ΑΠ.: Φοβάμαι καμία, εκτός από τα χρόνια που μεσολάβησαν.

ΕΡ.: Με αυτή την ταινία τι θέλατε να πείτε;

ΑΠ.: «Η αγάπη πρέπει να εφευρεθεί ξανά… ίδια» ή «σ’ αγαπώ και τώρα
πια μη με φοβάσαι».

ΕΡ.: Πιστεύετε πως το περάσατε στο κοινό;

ΑΠ.: Το κοινό το ήξερε, απλώς μας τσέκαρε για να δει αν το είχαμε… εμπεδώσει.

ΕΡ.: Τι μάθατε σ’ αυτό το μεσοδιάστημα;

ΑΠ.: Πως η ζωή όσο πιο περιπετειώδης γίνεται τόσο πολύ βλέπει τα όριά
της να διευρύνονται.

ΕΡ.: Πόσα λάθη διορθώσατε;

ΑΠ.: Ελπίζω κανένα· «λάθη μου σωστά» μάθαμε να ζούμε μαζί τους.

ΕΡ.: Και πόσα έχετε να διορθώσετε ακόμη;

ΑΠ.: Μαζί με τους άλλους «τρελούς» του «Black out» είμαστε έτοιμοι να
κάνουμε τα ίδια λάθη από την αρχή οσονούπω.

ΕΡ.: Το επόμενό σας σχέδιο;

ΑΠ.: … Ερωτευμένοι ελέφαντες.

ΕΡ.: Ο γενικός άξονας και ο στόχος του;

ΑΠ.: Ο έρωτας, ο φόβος, η αγάπη, ο έρωτας.

ΕΡ.: Πιστεύετε σε ­ περισσότερο ­ εμπορικό σινεμά;

ΑΠ.: Πιστεύω σε ένα σινεμά πλήρες δυνατών συγκινήσεων και παθών.

ΕΡ.: Ποια ταινία… ταιριάζει στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Η πιο παράφορη.