«Τέλειο έγκλημα» ο φόνος σε ιταλικό Πανεπιστήμιο

Κανείς δεν ήταν παρών στον τόπο του εγκλήματος, πριν από δύο χρόνια, στο
διάδρομο που συνδέει το Τμήμα της Νομικής και το Τμήμα της Στατιστικής του
Πανεπιστημίου. Κανείς δεν είδε από πού προήλθε η μοιραία σφαίρα, κανένα όπλο
δεν βρέθηκε. Τη μια στιγμή η Μάρτα και μια φίλη της περπατούσαν και
κουβέντιαζαν για τις εξετάσεις και την άλλη η Μάρτα κοιτόταν στο έδαφος
θανάσιμα τραυματισμένη. Τέσσερις μέρες αργότερα, άφησε την τελευταία της πνοή.
Από τις έρευνες στην ιδιωτική της ζωή, σημειώνει η «Ιντιπέντεντ», δεν προέκυψε
κανένα στοιχείο για τα πιθανά κίνητρα του φόνου. Η Μάρτα Ρούσο ήταν μια μέτρια
φοιτήτρια που ήθελε να γίνει δικηγόρος. Ζούσε με τον πατέρα της, τη μητέρα της
και την αδελφή της σε ένα προάστιο της Ρώμης. Δεν υπήρχαν πρώην εραστές σε
απόγνωση, προβλήματα ναρκωτικών ή ακραίες πολιτικές απόψεις. Οι Ιταλοί
αναστατώθηκαν. Οι αρχές του Πανεπιστημίου ανησύχησαν για τις επιπτώσεις του
εγκλήματος στο Λα Σαπιέντσα. Η Αστυνομία υποσχέθηκε να βρει την άκρη. Κι ένα
μήνα μετά τη δολοφονία, συνέλαβε τους δύο λέκτορες. Ο ένας, ο Τζοβάνι Σκατόνε,
κατηγορήθηκε ότι πυροβόλησε την κοπέλα από το παράθυρο της βιβλιοθήκης, όπου
οι έρευνες των ιατροδικαστών έδειξαν ότι υπήρχαν ίχνη πυρίτιδας, κι ο άλλος
ότι ήταν ο συνένοχός του. Κανείς από τους δύο δεν είχε ένα πειστικό άλλοθι. Το
πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρχαν ούτε όπλα ούτε εμφανή κίνητρα. Οι δύο
συλληφθέντες δεν γνώριζαν προσωπικά τη Μάρτα. Η απουσία κινήτρου για τον φόνο
μετετράπη όμως σιγά-σιγά σε ένα ικανό κίνητρο από μόνη της. Οι ανακριτές
υποστήριξαν ότι οι δύο νέοι, που προέρχονταν από εύπορες μεσοαστικές
οικογένειες και είχαν μπροστά τους μια λαμπρή καριέρα, είχαν σχεδιάσει το
«τέλειο έγκλημα». Επηρεασμένοι από τις θεωρίες του Νίτσε για τον άνθρωπο και
τον υπεράνθρωπο, είδαν στην 22χρονη φοιτήτρια μια πνευματική πρόκληση. Η
συμπεριφορά τους στο δικαστήριο, όπου ο Σκατόνε ήταν αδιάφορος και ο Φεράρο
αλαζών, λειτούργησε ενοχοποιητικά γι’ αυτούς. Η Γκαμπριέλα Αλέτο, μια 45χρονη
γραμματέας, κατέθεσε ότι είδε τον Σκατόνε στο παράθυρο της βιβλιοθήκης με ένα
όπλο στο χέρι του και τον Φεράρο να πιάνει το κεφάλι του απελπισμένος. Η
παρουσία των δύο λεκτόρων στη βιβλιοθήκη επιβεβαιώθηκε και από άλλους
μάρτυρες. Μερικές εβδομάδες αργότερα, όμως, ο ένας μετά τον άλλο μάρτυρα
άρχισαν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους ή να δηλώνουν πως δεν θυμούνται καλά
τι έγινε. Το μόνο που έμενε ήταν η θεωρία του «τέλειου εγκλήματος». Καθώς η
δίκη έφτανε στο τέλος της, η κοινή γνώμη διχάστηκε σε δύο στρατόπεδα, αυτούς
που θεωρούν τους κατηγορούμενους ενόχους κι εκείνους που πιστεύουν ότι είναι
αθώοι. Αποφαινόμενοι ότι ο Σκατόνε είναι ένοχος για φόνο εξ αμελείας και όχι
εκ προμελέτης, και ότι ο Φεράρο απλώς τον «βοήθησε», οι ένορκοι απέρριψαν
ουσιαστικά τη θεωρία του τέλειου εγκλήματος και έκριναν ότι ο θάνατος της
Μάρτα Ρούσο ήταν αποτέλεσμα ενός τραγικού ατυχήματος που προήλθε από το
παιχνίδι δύο νέων με όπλα.

Η έφεση των δύο λεκτόρων θα εκδικαστεί το φθινόπωρο. Με βάση όμως το πολύπλοκο
νομικό σύστημα της Ιταλίας, και επειδή η καταδίκη τους είχε ανασταλτικό
αποτέλεσμα, ο Σκατόνε και ο Φεράρο μπορούν μέχρι τότε να κάνουν ελεύθεροι τα
μπάνια τους στην παραλία.