Εκατό ολόκληρα χρόνια θλίψης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
|
Οι παίκτες. Αριστερά ο Μπόναρ Λόου, που έκανε σκληρούς συμβιβασμούς για χάρη |
Για περισσότερο από έναν αιώνα, η Ιρλανδία προσέφερε θλίψη στους Βρετανούς
πρωθυπουργούς και πολιτικούς. Όταν προσχώρησε στην αυτοδιοίκηση το 1886, ο
Ουίλιαμ Γκλάντστοουν δίχασε το Απελευθερωτικό Κόμμα του αναφορικά με το
ιρλανδικό ζήτημα, ανοίγοντας τον δρόμο για μια εικοσαετία κυριαρχίας των
Τόρις. Όταν οι Απελευθερωτικοί ανέκτησαν την εξουσία, ο Άσκουιθ ήρθε
αντιμέτωπος τα τελευταία χρόνια τής εν γένει ειρηνικής θητείας του (1914-1917)
με την απειλή εμφυλίου πολέμου στην Ιρλανδία…
Ο πιο επιτυχημένος εκ των διαδόχων του, ο Ντέηβιντ Λόιντ Τζωρτζ, ανακάλυψε
στον άλλοτε ηγέτη των επαναστατών Μάικλ Κόλινς τον άνδρα που, όπως είπε,
μπορούσε να «τηρήσει την υπόσχεσή του» και να σταματήσει τη βία, σύμφωνα με
την Αγγλο-Ιρλανδική Συνθήκη του 1921. Τώρα, με εμφανή τα σημάδια της αιματηρής
δράσης του IRA, ο Μπλερ θα πρέπει να αναρωτιέται: «Μπορεί ο Τζέρι Άνταμς να
τηρήσει την υπόσχεσή του;».
Όταν τα προβλήματα ξανάρχισαν στη δεκαετία του ’60, η Ιρλανδία,
περιθωριοποιημένη χρόνια στη βρετανική πολιτική, αναδείχτηκε και πάλι πρώτο
θέμα. Το Ουέστμινστερ δεν ανέλαβε πλήρη ευθύνη για την επαρχία έως το 1972,
όταν ο Έντουαρτ Χιθ έθεσε υπό απαγόρευση το τοπικό κοινοβούλιο που ιδρύθηκε
από τον Λόιντ Τζωρτζ.
Θάτσερ – Μπλερ
Μερικά χρόνια αργότερα ήταν η σειρά της πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, επίσης
από τους Τόρις, να αναλάβει σημαντική πρωτοβουλία. Συνέβη το 1985, με την
αγγλο-ιρλανδική Συμφωνία, που έφερε δυστυχία στην πλειοψηφία των Ενωτικών με
το να παραχωρεί στην ιρλανδική κυβέρνηση σαφή θεσμική επιρροή στον Βορρά.
Ο Τόνι Μπλερ έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στο Όλστερ. Κατάφερε το 1998 με τον νέο
Ιρλανδό ηγέτη Μπέρτι Άχερν την επίτευξη της συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής,
η οποία, σαν από θαύμα, έτυχε μεγάλης υποστήριξης στα δημοψηφίσματα που
διεξήχθησαν και στις δύο κοινότητες. Ωστόσο, στις σημερινές διαπραγματεύσεις,
αυτή η νίκη διακυβεύεται. Την περασμένη εβδομάδα έθεσε ένα χρονοδιάγραμμα για
τον αφοπλισμό του IRA, καθώς και τη βεβαιότητα ότι θα υπάρξουν κυρώσεις αν δεν
επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
Σε μια παρόμοια στιγμή, το 1922, ο Λόιντ Τζωρτζ κατέστησε σαφές ότι η
βρετανική κυβέρνηση δεν θα ανεχόταν περαιτέρω απειλές από τον IRA ή απαιτήσεις
για επαναδιαπραγματεύσεις.
Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής επιβάλλει την κυριαρχία του βρετανικού
Κοινοβουλίου στη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς και την υποχρέωση του αφοπλισμού έως
τον Μάιο του 2000.
Στον «τάφο της Ιρλανδίας»
Ουίλιαμ Γκλάντστοουν
Εισήγαγε το σύγχρονο πρόβλημα του Όλστερ με την προσχώρηση στην Αυτοδιοίκηση,
γεγονός που απείλησε την ομώνυμη κοινότητα να τεθεί υπό του Κοινοβουλίου του
Δουβλίνου. Το 1870 ο Γκλάντστοουν ήταν ένας ισχυρός Ενωτικός και ένθερμος
αντικαθολικός φυλλαδιογράφος.
Χένρι Έρμπερτ Άσκουιθ
Ο Άσκουιθ ήθελε να παραχωρήσει αυτοδιοίκηση στην Ιρλανδία. Έβλεπε συμπονετικά
τον ιρλανδικό εθνικισμό και αρνιόταν ότι υπήρχαν δύο έθνη στην Ιρλανδία. Στη
διάρκεια της πρωθυπουργίας του, 1908-1917, οι εντάσεις αυξήθηκαν και
αναδείχθηκε ο Ενωτικός μυστικός στρατός UVF.
Ντέιβιντ Λόιντ Τζωρτζ
Μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Άσκουιθ από το 1910, ο Λόιντ Τζωρτζ
ενεπλάκη ιδιαίτερα στο Ιρλανδικό. Μαζί με τον Τσώρτσιλ, επέμενε ότι οι
Προτεστάντες του Όλστερ δεν θα έπρεπε να εξαναγκαστούν από το Λονδίνο να
δεχθούν ένα κοινοβούλιο στο Δουβλίνο.
Μάικλ Κόλινς
Ο ηγέτης των ανταρτών που στην πρώτη ιρλανδική κυβέρνηση έγινε υπουργός. Τόσο
στη διάρκεια όσο και μετά τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τον Λόιντ
Τζωρτζ, συνέχιζε να υιοθετεί απειλές και επιθέσεις βίας ώστε να πετύχει τους
στόχους του.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Τον ενδιέφερε ιδιαίτερα το ιρλανδικό ζήτημα τις περιόδους 1912-1914,
1921-1922. Ο Τσώρτσιλ ετάσσετο υπέρ της αρχής της ενότητας της Ιρλανδίας και
πίστευε ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μια συντηρητική βάση και με τη
συναίνεση του Βορρά. Το 1940, πρότεινε ενότητα στο Δουβλίνο με αντάλλαγμα την
υποστήριξή του ενάντια στον Χίτλερ. Ο Ντε Βαλέρα το απέρριψε και ακολούθως ο
Τσώρτσιλ μετεβλήθη σε πιστό υποστηρικτή των Ενωτικών της Βόρειας Ιρλανδίας, οι
οποίοι στάθηκαν στο πλευρό της Βρετανίας όταν το χρειαζόταν.
Έμον Ντε Βαλέρα
Πρωθυπουργός της Ιρλανδίας στη δεκαετία του ’30, ο Ντε Βαλέρα συνέβαλε στην
παγίωση διαμελισμού.
Άντριου Μπόναρ Λόου
Συντηρητικός πρωθυπουργός κατά τη διετία 1921-1922 πίστευε ότι το Κοινοβούλιο
δεν έχει το δικαίωμα να εκδιώξει την προτεσταντική κοινότητα του Όλστερ, που
επιθυμούσε να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. .
Τέρενς Ο’Νιλ
Ο φιλελεύθερος Ενωτικός του Όλστερ πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας
εξελέγη το 1963 και ανεδείχθη χάρη σε αυτό που ο Χάρολντ Ουίλσον αποκαλούσε
σημαντικό πρόγραμμα «ανακούφισης» για την πρόοδο των σχέσεων μεταξύ Καθολικών
– Προτεσταντών. Οι ακραίοι Ενωτικοί τον εμπόδισαν να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις.
Χάρολντ Ουίλσον
Ο πιο ενστικτώδης υποστηρικτής της ιρλανδικής ενότητας από τους τελευταίους
Βρετανούς πρωθυπουργούς. Ωστόσο, ποτέ δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία στο
ιρλανδικό κράτος και δεν συνειδητοποίησε ότι πρωταρχικός στόχος στον Βορρά
ήταν η σταθερότητα.
Έντουαρντ Χιθ
Άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Ουίλιαμ Ουίτλοου στις αρχές του ’70,
κατά τη διαδικασία Σάνινγκντεϊλ, που όμως αργότερα κατέρρευσαν.
Μπράιαν Φόλκνερ
Το φάντασμα που κυνηγά τον Ντέιβιντ Τριμπλ. Πρώην σκληροπυρηνικός Ενωτικός,
κατήργησε τη συμφωνία Σάνινγκντεϊλ με τους εθνικιστές το 1974, όμως αργότερα
απερρίφθη από το ίδιο του το κόμμα. Μέχρι στιγμής, ο Ντέιβιντ Τριμπλ έχει
διατηρήσει την υποστήριξη με μεγαλύτερη επιδεξιότητα, όμως παραμένει επιρρεπής.
Μάργκαρετ Θάτσερ
Στην πραγματικότητα έγερνε υπέρ της πολιτικής των Ενωτικών και αντιστάθηκε
σθεναρά στις απεργίες πείνας του IRA το 1981, οι οποίες συνέβαλαν στην
ενδυνάμωση της υποστήριξης του εκλογικού σώματος προς το Σιν Φέιν. Το 1985, σε
μια αιφνίδια αλλαγή στρατηγικής, επέβαλε την αγγλο-ιρλανδική συμφωνία στους
Ενωτικούς, αλλά γρήγορα απογοητεύτηκε, αφού δεν είχε τα αναμενόμενα για την
ίδια αποτελέσματα συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας.
Τζων Μέητζορ
Ως γνωστόν, έλεγε ότι συνομιλίες με τον IRA θα του «χαλούσαν το στομάχι».
Ωστόσο, στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του οι επαφές με τον Ιρλανδικό
Δημοκρατικό Στρατό οδήγησαν σε ειρηνευτική διαδικασία.
Άλμπερτ Ρέινολτς
Προερχόμενος από τον επιχειρηματικό κόσμο, ήταν ένας φυσικός παίκτης,
εξουσιοδοτώντας τους αξιωματούχους του να ξεκινήσουν διάλογο με το Σιν Φέιν
και να δελεάσουν τους Ρεπουμπλικανούς έως ότου επετεύχθη η πρώτη εκεχειρία το
1994, η οποία όμως κατέρρευσε δύο χρόνια αργότερα.
Τζον Μπρούτον
Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ιρλανδό πρωθυπουργό, κατανοεί πλήρως την
κοινότητα των Ενωτικών του Όλστερ. Έχει τις αμφιβολίες του για τη δημοκρατική
καλή πίστη των Ρεπουμπλικανών, αλλά ακόμη και αυτός ένιωσε την ανάγκη να
ενισχύσει την «ειρηνευτική διαδικασία» όταν ήταν στην εξουσία.
Τόνι Μπλερ
Εκλεγμένος από μια τεράστια πλειοψηφία εργατικών, με μεγάλη αντίληψη για τις
προσωπικές του δυνατότητες, έχει την ικανότητα να μένει αφοσιωμένος. Θα
τηρήσει το σχέδιο που ανακοίνωσε;
Google news
