Η «ελεύθερη οικονομία», η διπλωματία και η εκδίκηση

Το να μνημονεύουμε τους αναξιοπαθούντες δεν είναι κακομοιριά, αλλά δείγμα
πολιτισμού, σημειώνει ο Κωνσταντίνος Κάλλι απαντώντας σε άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου.

«Αντιλαμβάνομαι πως η αξία της συμπόνοιας δεν είναι “οικονομική”, αφού ακόμα
και ο Φουκουγιάμα την παραλείπει από την “Εμπιστοσύνη” του, υπονοώντας πως
αυτού του είδους ο “πολιτισμός” δεν προάγει την οικονομική ανάπτυξη.

Πάντως, ως οικονομολόγος τα λέτε σωστά. Μόνο που δεν είναι τελικώς η οικονομία
από μόνη της (και ιδιαίτερα η “ελεύθερη αγορά”) που ευθύνεται για την ευημερία
των ολίγων (οι οποίοι με τον καιρό αυξάνονται) και για τη φτώχεια των πολλών,
που δεν λένε να λιγοστέψουν!

Είναι η εξωτερική πολιτική των θιασωτών της “ελεύθερης οικονομίας” οι οποίοι,
θέλοντας να τιμωρήσουν τους εκάστοτε Σαντάμ, Μιλόσεβιτς και Κάστρο,
καταδικάζουν τους λαούς στην πείνα και την εξαθλίωση, δίκην εκδικήσεως…

Θα μου πείτε όμως ­ και με το δίκιο σας ­ πως αυτά είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

Κι όμως η διαπλοκή “ελεύθερης οικονομίας” και διπλωματίας είναι πασιφανέστατη.
Η αμερικανική κυβέρνηση ­ κι εμείς στη θέση τους τα ίδια θα κάναμε ­ εφαρμόζει
γκανγκστερική εξωτερική πολιτική. Αφαιμάσσει τους λαούς (π.χ. Έλληνες και
Τούρκους) φορολογώντας τους εμμέσως: πουλώντας τους όπλα, τα οποία θα
πληρωθούν από δάνεια που θα παραχωρηθούν από διεθνή πιστωτικά ιδρύματα κ.ο.κ.».