ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον κόσμο του βιβλίου

Την πρώτη φορά που τον είδα τον αντιμετώπισα ως ακόμη έναν αξιολύπητο ημίτρελο
τούτης της άχαρης μεγαλούπολης. Ένας άνδρας άνω των εξήντα, χωρίς κανένα
ενδιαφέρον στην εμφάνιση ­ παρεκτός που φορούσε ψάθινο καπέλο. Περπατούσε με
κανονικότατο βήμα στο κέντρο της πόλης και ταυτοχρόνως διάβαζε ένα βιβλίο που
κρατούσε ανοικτό στο ένα του χέρι. Ανέβαινε και κατέβαινε τα πεζοδρόμια,
έστριβε στις γωνίες κι απέφευγε τους άλλους πεζούς προφανώς με μια έκτη
αίσθηση, διότι το βλέμμα του ήταν κολλημένο στο βιβλίο…

Την επόμενη φορά ­ ίδια ώρα, ίδια πλατεία ­ προσπάθησα μάταια να διακρίνω τον
τίτλο του βιβλίου. Επέβαλα στον εαυτό μου μια άσκηση, «πες μου, κορίτσι μου,
ποιο κείμενο θα μπορούσε να σε κρατήσει έτσι προσηλωμένη», ανέτρεξα σε μνήμες
άλλων χρόνων κι εποχών, μαγικά μυθιστορήματα και δικά μου καλοκαίρια, τίποτα,
απάντηση δεν μπόρεσα να δώσω, πάει καιρός πια που το να χάνομαι από όλους κι
από όλα έχει περάσει στη σφαίρα της ουτοπίας…

Κι έπειτα, την άλλη φορά, όταν προσπάθησα να δω το χρώμα των ματιών του, να
αποσπάσω το βλέμμα του, να του χαμογελάσω, ζηλιάρα συνένοχη, πρόσεξα τη
διακριτική κι αδιάφορη παρέα του: τα περιστέρια δεν πετούσαν να πάνε λίγο
παραπέρα όταν πλησίαζαν τα βήματά του, έμειναν στη θέση τους, απολύτως βέβαια
για το ακίνδυνον του ανδρός… Μάζεψα από το έδαφος το πεσμένο μου χαμόγελο,
έριξα μια ματιά ακόμη στη σκυφτή πλάτη με το άσπρο πουκάμισο που απομακρυνόταν
και πήρα την άγουσα, έτοιμη και ήρεμη να διανείμω τις φέτες του εαυτού μου
στους αγαπημένους, έμπλεους αλαζονικώς άγνοιας ιδιοκτήτες τους…