ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι χαμένοι παράδεισοι

Το αποφασίσαμε ­ οχτώ νοματαίοι ­ και αρχίσαμε τα σχέδια. Θα πάμε, είπαμε, τις
λίγες μέρες που μπορούμε να μοιραστούμε, όσο πιο νότια μπορούμε, στα νησιά της
άγονης, εκείνα τα μικρά από τα Δωδεκάνησα, με τα ποιητικά ονόματα και το
παρθένο βαθυγάλανο γύρω τους. Ενθουσιασμός στα μικρά της παρέας ­ ποια μικρά,
δηλαδή, όλα μαντραχαλάκια έχουν γίνει… ­ και βάλαμε πλώρη… στα χαρτιά.
Γρήγορα καταλάβαμε πως αργά, πολύ αργά ­ κατά το ελληνικό συνήθειο ­
κινηθήκαμε, ακόμη και για τις βασικές πληροφορίες. Συγκοινωνία μεταξύ των
νησιών τόσο αραιή που έριχνε έξω, «στην ξέρα», τον χρόνο που διαθέταμε.
Καταλύματα ήδη κλεισμένα και πάντως ολωσδιόλου απίθανο να βρεθούν για τόσο
μεγάλη παρέα.

Έπεσε η ιδέα για νοίκιασμα σκάφους. Άλλος ενθουσιασμός. Όλα τα δύσκολα κάποια
λύση έχουν. Η επισταμένη έρευνα κατέδειξε πως το σκάφος που θέλαμε ­
τουλάχιστον οι μεγάλοι ­ δεν… πετούσε για να προλάβει τον διαθέσιμο χρόνο
μας και ­ το κυριότερο ­ προοριζόταν για πορτοφόλια εμίρηδων και όχι…
κακομοίρηδων, όπως νιώσαμε ακούγοντας την τιμή. Ναυάγιο.

Από την αρχή, νέα προσπάθεια για πιο μαζεμένη εξόρμηση. Σβάρνα τα πρακτορεία.
Και από όλα, η κοφτή απάντηση πως τα νησιά των ονείρων μας είναι δυσπρόσιτα,
να τα ξεχάσουμε. Στυφή γεύση. Αυτούς τους μικρούς αιγαιοπελαγίτικους
παράδεισους δεν θα τους δούμε; Το ‘χω καημό, βρε παιδιά. Του χρόνου; Μα τι θα
έχει αλλάξει;