[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ίσως το μήνυμα των ευρωεκλογών να μην ήταν ­ τελικώς ­ τόσο ηχηρό για το
κυβερνών κόμμα. Γιατί, όπως φάνηκε και στις εργασίες της τελευταίας Συνόδου
της Κ.Ε. του, λίγοι ήταν αυτοί που άντεξαν να μιλήσουν και να χτυπήσουν τον
κώδωνα του κινδύνου για την παράταξή τους, αν και γνώριζαν ότι θα παρεξηγηθούν
ή θα διαστρεβλωθούν οι θέσεις τους…

Γιατί, βεβαίως, όσα έθιξε, για παράδειγμα, ο βουλευτής Γιάννης Καψής, είναι
πολύ γνωστά σε όλους. Έχουν γραφτεί πολλά περισσότερα περί διαφθοράς ­ και όχι
μόνον ­ στον Τύπο.

Και αποτελούν ­ ως γεγονότα ­ μια από τις βασικές αιτίες φθοράς της
κυβερνητικής παράταξης, αλλά και γενικότερα του λεγόμενου «σοσιαλιστικού» ή
«προοδευτικού – δημοκρατικού» χώρου.

Το τελευταίο, μάλιστα, αυτό της γενικότερης φθοράς και της απώλειας της
εμπιστοσύνης προς «όλους», είναι και το σοβαρότερο. Γιατί στρέφει την κοινωνία
και τους ψηφοφόρους δεξιότερα, σε μια εποχή κατά την οποία δεν έχει ακόμη
διαμορφωθεί η μεγάλη και αξιόπιστη αριστερή δύναμη, η οποία θα μπορούσε να
αποτελέσει την «εναλλακτική λύση».

Το πρόβλημα, πάντως, που αφορά σε «μίζες και διαφθορά», όχι απλά δεν λύθηκε
στην Κ.Ε., αλλά ­ αν και κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόβλημα ­ παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη.

Η… εύκολη αυτή λύση υποτιμά τους αγώνες ενός λαού, που το 1974 και κυρίως το
1981, επιχείρησε να αλλάξει, μέσα από πολιτικές αλλαγές, τον ρου της ιστορίας
του. Όχι, φυσικά, γιατί η Δικαιοσύνη ­ όταν βλέπει και δεν εθελοτυφλεί ­ δεν
μπορεί να επιβάλει την κάθαρση. Αλλά γιατί αυτό είναι κατ’ εξοχήν έργο του
πολιτικού κόσμου, κυρίως μετά τις οδυνηρές εμπειρίες του 1989.

Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς, ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης θα
προβληματιζόταν σοβαρά απ’ όσα κατατέθηκαν στην Κ.Ε. Και ότι αμέσως θα
ανακοίνωνε πως θα προχωρήσει σ’ εκείνες τις κινήσεις που θα έκοβαν τον ομφάλιο
λώρο όσων επικοινωνούν με… θησαυροφυλάκια.

Όμως η… απάντηση που ήρθε ήταν το «ανάθεμα» και οι «καλένδες»…

Ίσως, θα πουν οι ρεαλιστές, δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά σε μια χώρα
όπου δεν υπάρχει ­ ουσιαστικά ­ «πόθεν έσχες» των πολιτικών. Αλλά το τελευταίο
έχει καταντήσει… ψιλά γράμματα!