ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας μεγάλος κοινοβουλευτικός

Τόνυ Μπεν. «Η ύστατη διαφθορά είναι να γίνεις ένας καλοσυνάτος ηλικιωμένος κύριος»

Η είδηση ότι ο Τόνυ Μπεν θα αποχωρήσει από το βρετανικό Κοινοβούλιο στις
επόμενες εκλογές, προκάλεσε έναν ποταμό από «νεκρολογίες». Προσηνής,
στοχαστικός, συνετός, τρυφερός, ευχάριστος: δημοσιογράφοι και πολιτικοί που
στο παρελθόν τού επιτέθηκαν και τον περιγέλασαν ­ ως τρελό, τέρας, ανάποδο
εκκεντρικό, σταλινικό αριστοκράτη που δίχασε τους Εργατικούς και πρόδωσε τους
οπαδούς του ­ διαγκωνίζονταν ποιος θα τον πρωτοεγκωμιάσει. Ως αποχωρών δεν
είναι πια «πληγή του Κοινοβουλίου», αλλά «ένας μεγάλος κοινοβουλευτικός».

«Η ύστατη διαφθορά είναι να γίνεις ένας καλοσυνάτος ηλικιωμένος κύριος»,
σχολιάζει στην «Ομπσέρβερ» ο Τόνυ Μπεν, ο οποίος δεν έχει βεβαίως κανέναν
τέτοιο σκοπό. Πέρασε τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής του εκτός Κοινοβουλίου, τα
επόμενα 50 στο Κοινοβούλιο και τα τελευταία 25 θέλει να είναι και πάλι εκτός,
επειδή χρειάζεται περισσότερο χρόνο ­ όχι για την οικογένειά του ή για τον
εαυτό του, αλλά για την πολιτική. Κυρίως τώρα που «έσπρωξαν τη δημοκρατία έξω
από το σύστημα» στο όνομα του νέου, «της παλαιότερης λέξης στην πολιτική γλώσσα…».

Ο άνθρωπος που κάποτε φαινόταν ότι θα γίνει ο επόμενος αρχηγός των Εργατικών,
έγινε τα τελευταία χρόνια ο ιδιόρρυθμος υπερασπιστής χαμένων και ξεχασμένων
υποθέσεων, μάρτυρας, σύμφωνα με μερικούς, τής επιθανάτιας αγωνίας του
σοσιαλισμού. «Ηττήθηκα εκατομμύρια φορές, αλλά δεν αισθάνομαι ηττημένος, είχα
πολλές νίκες όλα αυτά τα χρόνια», τονίζει ο ίδιος και αναφέρει για παράδειγμα
την κατάργηση της κληρονομικής διαδοχής στη Βουλή των Λόρδων, το δημοψήφισμα
για την Ευρώπη, το αντιαποικιακό κίνημα, τη μείωση της ηλικίας συναίνεσης στις
ερωτικές σχέσεις, το Κοινοβούλιο της Σκωτίας.

Οι παππούδες και ο πατέρας του ήταν πολιτικοί και ο γιος του, ο Χίλαρυ,
εξελέγη τώρα βουλευτής του Δυτικού Ληντς ­ στην παρθενική ομιλία του στη
Βουλή, ο Μπεν δεν συγκράτησε τα δάκρυά του. Όταν μιλάει για την οικογένειά
του, για τα τέσσερα παιδιά του ­ τον Στήβεν, τον Χίλαρυ, τον Τζος και τη
Μελίσσα ­ και για τη σύζυγό του, «την Καρολάιν μου», το πρόσωπό του γλυκαίνει.
Ήξερε την Καρολάιν μόλις εννέα ημέρες πριν να της κάνει πρόταση γάμου και
πρόσφατα γιόρτασαν τη χρυσή επέτειό τους. Το παγκάκι, στο οποίο της έκανε την
πρόταση, βρίσκεται τώρα έξω από το σπίτι τους στο Κένσινγκτον. Όταν πεθάνουν,
θα τους θάψουν μαζί και το παγκάκι θα είναι το μνήμα.

Ο Μπεν δεν φοβάται τον θάνατο, ούτε τα γηρατειά. Τα γηρατειά, λέει, είναι
«ελευθερία» ­ ελευθερία κυρίως από τις ματαιοδοξίες και τις φιλοδοξίες σου.
«Τώρα δεν θέλω τίποτε για μένα», τονίζει. Είναι αγνωστικιστής όσον αφορά τη
μετέπειτα ζωή, αλλά η ανυπαρξία δεν τον φοβίζει. Πιστεύει άλλωστε πως
βρίσκεται στην πρώτη γραμμή ­ το επόμενο ταξί, λέει εύθυμα, είναι για μένα.