ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καβαλάρης του Ουρανού

Ο γερο-καθηγητής σ’ εκείνη την αριστουργηματική ταινία του Μπέργκμαν «Άγριες
φράουλες» εξέπεμπε μια υπέροχη σοφία, παραδοχής και συμφιλίωσης με τη ζωή που
φεύγει, τη νεότητα που χάνεται και ξαναβρίσκεται σε μιαν άλλη, νεώτερη γενιά,
το εκκρεμές του χρόνου που ωθεί τη φαντασία σε παιχνίδια παλινδρόμησης σε
χαρές και λύπες, σε γεγονότα σημαδιακά, στο χρώμα της σέπιας, που ζωγραφίζουν
τον κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης. «Όταν αισθάνομαι κούραση και θλίψη, γυρίζω
στις αναμνήσεις μου», λέει ο γερο-καθηγητής.

Θ’ αργήσω, σκέφτομαι, να φτάσω τα χρόνια του, θ’ αργήσω να συμφιλιωθώ με
πολλά, όμως στο ίδιο καταφύγιο βρίσκω ηρεμία και ισορροπία από τώρα. Και τις
προάλλες που ανηφόρησα στο Θέατρο Βράχων του Υμηττού για τον Αρτ Γκαρφάνκελ,
γύρισα πολλά πολλά χρόνια πίσω, ένιωσα γαλήνια και συνάμα φορτωμένη ξανά με
τους χυμούς της νοσταλγίας και της προσμονής. Τα παιδιά μου καθισμένα μια
σειρά πιο μπροστά, δίπλα οι καλοί μου φίλοι, ο «Καβαλάρης του Ουρανού» στη
σκηνή, ώριμος, δίχως το μαύρο πλατύγυρο καπέλο και τον άλλο αχώριστο σύντροφό
του Πολ Σάιμον, αλλά με τα χέρια απλωμένα ή αμήχανα όπως τότε, μελωδικός όπως
τότε, προχωρώντας μέσα από τα σίξτις, την εποχή της ακούραστης νιότης, στους
ευφρόσυνους «Ήχους της Σιωπής». Τι χάρηκα περισσότερο; Που τα παιδιά μου και η
συντροφιά τους ταξίδεψαν για μια ώρα, όπως ταξίδευα κι εγώ.