[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σε συστηματικό μοχλό (ύποπτης) πολιτικής πίεσης εις βάρος της Ελλάδας έχει
αναχθεί τα τελευταία χρόνια από τις ΗΠΑ το (υπαρκτό, κατά τα άλλα) πρόβλημα
της τρομοκρατίας, με ορατό τον κίνδυνο να διολισθήσει η Αθήνα σε επιλογές και
δεσμεύσεις που μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Το γεγονός ότι στον χορό των πιέσεων προς αυτή την κατεύθυνση μετέχει ενεργά
και η τουρκική πλευρά με τα ίδια περίπου επιχειρήματα (ΡΚΚ, κ.λπ.)
πολλαπλασιάζει τους κινδύνους, ιδιαίτερα τώρα που το θέμα αυτό περιλαμβάνεται
στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών συνομιλιών.

Στον βαθμό, όμως, που οι ΗΠΑ καταλογίζουν άμεσα ή έμμεσα ευθύνες στην ελληνική
πλευρά για αδυναμία, ανικανότητα ή έστω και σκοπιμότητα για τη (μη)
αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, στην πραγματικότητα φωτογραφίζουν τον εαυτό
τους και ουσιαστικά (αυτο)εκτίθενται για τα ίδια πράγματα για τα οποία
κατηγορούν την ελληνική πλευρά.

Και αυτό γιατί από τη δεκαετία του ’70, όταν η τρομοκρατία έκανε αισθητή την
παρουσία της και στην Ελλάδα με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς, είχε επιβληθεί
μια διακρατική συνεργασία για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου με
ανταλλαγές πληροφοριών, εκπαιδεύσεις στελεχών, κοινές δραστηριότητες, κ.λπ.,
οι οποίες κατά περιόδους έδιναν την εντύπωση του ελέγχου και της εποπτείας των
ελληνικών υπηρεσιών από τις υπερατλαντικές ομόλογές τους.

Για τους λόγους δε αυτούς, είναι προφανές ότι οι πιέσεις και οι κατηγορίες εις
βάρος της Αθήνας δεν έχουν και τόσο «αγαθή» προαίρεση, αλλά αποβλέπουν σε
άλλους στόχους, δηλαδή ­ εκτός από την άσκηση της πολιτικής πίεσης ­ και στο
να οδηγήσουν την Αθήνα σε θέση άμυνας και «απολογίας» ώστε να διευκολυνθούν
στη συνέχεια άλλου είδους ρυθμίσεις. Γιατί όταν π.χ. η Αθήνα θα είναι σε
δύσκολη διπλωματική και πολιτική θέση λόγω της «τρομοκρατίας», τότε θα πρέπει
να δώσει «εξετάσεις» για να πείσει για την ειλικρίνειά της. Και οι «εξετάσεις»
αυτές είναι αυτονόητο ότι δεν περιορίζονται στα πλαίσια της τρομοκρατίας ­ ή
της «τρομοκρατίας» ­ αλλά επεκτείνονται σε ευρύ φάσμα θεμάτων που άπτονται της
εξωτερικής πολιτικής.

Η περίπτωση της διασύνδεσης της «τρομοκρατίας» με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις
(ΡΚΚ κ.λπ.) αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για τη σκοπιμότητα της ανακύκλωσης
όλης αυτής της (δύσοσμης) υπόθεσης.