ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην αυθεντική Θεσσαλονίκη

Ακουμπά την πλάτη της στον τοίχο και κρατά στα χέρια της ένα μικρό μπλοκ. Ένα
κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι. Ό, τι χρειάζεται δηλαδή για να σκιτσάρει τις
σκέψεις ή τα όνειρά της ­ τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Το πρόσωπό της
ίσα που φαίνεται, το όνομά της άγνωστο. Η φιγούρα της όμως στον χώρο, τον
γεμάτο από καβαλέτα, σημειώσεις και πρόχειρες μουντζούρες μοιάζει οικεία,
φιλική. Για έναν και μόνο λόγο: είναι γνήσια, αληθινή, σε μια στιγμή προσωπική
που όμως δεν εκθέτει, σε ένα λεπτό κατάδικό της. Μια φιγούρα που όσο και να
προσπαθήσει κανείς δεν μπορεί να την βελτιώσει ούτε να την αλλάξει, για να την
«πουλήσει» καλύτερα.

Μια φωτογραφία ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες, τυπωμένη σε άσπρο-μαύρο, για να
κρατήσει πάνω στο χαρτί μια στιγμή πολύτιμη, απλή και ανεπιτήδευτη. Την
ξεχώρισα για να βοηθά το βλέμμα να ξεφεύγει από στιγμές άλλες, γεμάτες πικρία
και απογοήτευση. Γιατί συμβολίζει την δημιουργία στην πιο αυθεντική της μορφή
και μαζί την γνησιότητα των ανθρώπων. Αυτή την πηγαία εκφραστικότητα που λίγοι
­ ελάχιστοι ­ έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν και ακόμη λιγότεροι μπορούν να
την αφήσουν να ακτινοβολήσει πάνω σε πρόσωπα και χαμόγελα, πάνω σε κινήσεις,
εκφράσεις και αγκαλιές. «Και εγώ η τυχερή που το ‘χω δει…». Μακαρίζω το
πείσμα και την απόφαση μιας στιγμής πριν από χρόνια που μ’ έφερε κοντά σε
ανθρώπους τόσο αληθινούς και ζεστούς, σαν εκείνους που μόνο μια πόλη σαν τη
Θεσσαλονίκη φαίνεται ικανή να γεννήσει. Άνθρωποι που είναι μακριά, κι όμως
βρίσκονται δίπλα μου. Με δυο λέξεις, γραμμένες σε μια κάρτα, με δυο κουβέντες
από το τηλέφωνο, αυθόρμητες κι αληθινές. Είμαι κι εγώ μακριά, όμως τους νιώθω
πολύ κοντά μου. Χαζεύω το κέφι τους, απολαμβάνω το γέλιο και τη ζωντάνια τους
κι αφήνω μια παράτολμη ιδέα να μου κλέβει το μυαλό. Δεν θέλω να την διώξω,
τουλάχιστον όχι πριν με ζαλίσει με τη φρεσκάδα και την δροσιά της. Τουλάχιστον
όχι, πριν εξαντλήσω και την τελευταία ανάσα που μου προσέφερε.