3η ΚΑΡΤΑ Μαχαίρι και πεπόνι

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ η ΕΠΟ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 κυρίαρχη θέση στα
ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας, χρησιμοποιώντας και τη FIFA σαν μπαμπούλα.
Ύστερα από πολλές προσπάθειες και περισσότερα τελεσίγραφα για αποβολή του
ελληνικού ποδοσφαίρου από τη διεθνή κοινότητα, κατάφερε να πάρει στα χέρια της
το μαχαίρι και το πεπόνι. Μόνο που έως τώρα δεν έχει κόψει ούτε μία φέτα και
το πεπόνι κοντεύει να αλλοιωθεί.

Τι έχει να παρουσιάσει η ΕΠΟ; Μήπως τόλμησε κάποιο βήμα κάθαρσης; Μήπως
προώθησε θέματα οργάνωσης; Μήπως βελτίωσε το επίπεδο της διαιτησίας και την
απαγκίστρωσε από τα πλοκάμια εξουσιαστών; Μήπως σχεδίασε ένα νέο ποδόσφαιρο,
απαλλαγμένο από ζιζάνια και στηριγμένο στους ειδικούς επιστήμονες; Μήπως βρήκε
λύση στο οικονομικό πρόβλημα που μαστίζει το επαγγελματικό και ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

Μήπως μελέτησε το τεράστιο θέμα των άδειων εξέδρων; Μήπως φρόντισε να μάθει
τι χρειάζεται ο σωματειακός αθλητισμός, για να αναπτυχθεί σωστά και να ξεφύγει
από τα χέρια αλεξιπτωτιστών παραγόντων; Μήπως πέταξε τη μάσκα της υποκρισίας;
Μήπως έπεισε ότι λειτουργεί για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο και πέταξε στη
χωματερή τις ειδικές εξυπηρετήσεις;

Είχε οπωσδήποτε συμβολή στη λειτουργία των Σχολών Προπονητών στη Λεπτοκαρυά
και την Καλαμάτα (ο Τέλης Μπατάκης έχει αξιοπρόσεκτο δείκτη προβληματισμού στο
θέμα αυτό), αλλά πικράθηκαν μέλη της, όταν σημείωσα ότι το βάρος της ευθύνης
είχε η ΓΓΑ. Ποιος φορέας ανέλαβε το κόστος των σχολών; Ποια ήταν η στελέχωση
της οργανωτικής επιτροπής; Ποιος υπογράφει και δίνει τα διπλώματα στους προπονητές;

Όσο για το θέμα της αγωγής του Άγγελου Ιορντανέσκου και το αίτημα της
αποζημίωσής του με 200 εκατ. δραχμές, πρέπει να μιλήσουμε για θράσος του
Ρουμάνου ή υπάρχουν ευθύνες και στην ΕΠΟ; Πότε θα χειροκροτήσουμε την Ομοσπονδία;