Ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις;

* Τώρα που τέλειωσε το μαρτύριο της Εθνικής και όλοι έχουν εκφράσει τη
γνώμη τους για τα αίτια της αποτυχίας, αυτό που ενδιαφέρει τους Έλληνες
φιλάθλους δεν είναι γιατί έπεσαν (πέσαμε) τόσο έξω με το να ελπίσουν
(ελπίσουμε) σε αυτή την ομάδα, αλλά αν η απόδοση του τριημέρου της Ντιζόν
αντικατοπτρίζει την πραγματική εικόνα του αθλήματος.

* Απαιτείται καταρχήν ένας μετριασμός στη χρήση της δικαιολογίας που,
εκ των υστέρων, χρησιμοποιήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη: ότι έφταιγαν οι
τραυματισμοί βασικών παικτών. Όσο κι αν είναι αλήθεια, δεν επιτρέπεται μια
εθνική ομάδα, σε μια χώρα όπου όλοι παίζουν μπάσκετ, να μην μπορεί να
αναπληρώσει κάποια κενά, από τα οποία μάλιστα μόνο του Αλβέρτη (λόγω
ελπιζόμενου σκοραρίσματος, αλλά και τελευταίας στιγμής) υπήρξε πραγματικά καθοριστικό.

* Πού βρίσκεται λοιπόν η Εθνική, τώρα που όχι μόνο κατάφερε, όπως
ευχόμαστε από αυτές τις στήλες, να αποφύγει τη μόνιμη τέταρτη θέση της, αλλά
τα κατάφερε τόσο καλά, που δεν κατετάγη καθόλου στα γαλλικά γήπεδα; Η θέση της
είναι ξαφνικά στον πάτο του ευρωπαϊκού μπάσκετ ή, όπως σχεδόν απειλητικά
υποσχέθηκαν οι παίκτες, μονάχα για λίγο καιρό θα ξαποστάσει;

* Έχοντας μόλις παραβεί τον χρυσό κανόνα κάθε ασχολούμενου με τον
αθλητισμό (ου προβλέψεις), δεν είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να μαντέψουμε
τι πορεία επιφυλάσσεται σε ένα άθλημα που μας χάρισε δόξες, αλλά που ποτέ δεν
έγινε εθνικό (το ποδόσφαιρο έχει εξ ορισμού και ασχέτως αποτελεσμάτων αυτή τη
θέση λόγω του γενικότερου κοινωνικού του ρόλου). Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον,
έστω και με αναδρομική σοφία, να αναλύσουμε τι είδαμε.

* Στη Γαλλία, εκτός από έλλειψη ρυθμού και προσωπικοτήτων, δεν είδαμε
και μοντέρνο, δηλαδή γρήγορο, μπάσκετ. Εκεί είναι που έχει πραγματικά μείνει
πίσω η Εθνική, όσο κι αν το έκρυβε σε προηγούμενα παιχνίδια με αυταπάρνηση και
αμυντική προσπάθεια. Το ότι δεν υπάρχουν ισάξιοι διάδοχοι του Γκάλη, του
Γιαννάκη ή του Φάνη (μόνο ο Τσακαλίδης φαίνεται στο επίπεδο, αν όχι καλύτερος,
του Φασούλα), το ξέραμε. Μάθαμε όμως και ότι την έλλειψη ταλέντου δεν μπορούμε
να την αναπληρώσουμε με πλεόνασμα φρεσκάδας. Γιατί δεν υπάρχει φρεσκάδα.

* Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό μπορεί και να συνδέονται με τον
γιγαντισμό του αθλήματος και τα ανακλαστικά νωχέλειας που προκάλεσε στους
παίκτες. Οφείλεται και στα ατέλειωτα παιχνίδια μιας ατέλειωτης αγωνιστικής
περιόδου (κάτι που ισχύει όμως και για όλους τους αντιπάλους μας). Πάνω απ’
όλα όμως, νομίζω, έχει τις ρίζες του σε ένα χαρακτηριστικό που δεν αποτελεί
προνόμιο των αθλητών στη χώρα μας: αφού κατακτήσουν κάτι, νομίζουν ότι αρκούν
τα λόγια για να το διατηρήσουν.