ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσα χωράει μια ματιά

Την παραλία την θεωρώ δικιά μου. Είναι μπροστά από το σπίτι μου, γνωρίζω κάθε
σπιθαμή της, παρατηρώ πως από καλοκαίρι σε καλοκαίρι μεγαλώνει ή μικραίνει
ανάλογα με τη φορά του ανέμου, κατέχω τα μυστικά μονοπάτια που σου επιτρέπουν
να φθάσεις μέχρι την άμμο αλώβητος από τις πέτρες που σε υποδέχονται, ξέρω τις
ώρες που σηκώνει κύμα και πότε μπορείς να την βρεις λάδι, γνωρίζω σε ποιο
ακριβώς σημείο πρέπει να βάλω την ψάθα και σε ποια κατεύθυνση, έτσι ώστε το
μαύρισμα να είναι ομοιόμορφο, και βέβαια είμαι κάτοχος πολλών άλλων παρόμοιων,
άκρως σημαντικών λεπτομερειών καθοριστικών για την πορεία του κόσμου και των
καλοκαιρινών διακοπών…

Το τοπίο είναι κάτι περισσότερο από οικείο. Οι αλμύρες που προσφέρουν τον
ίσκιο τους, οι απέναντι κορυφογραμμές που κλείνουν τον ορίζοντα δημιουργώντας
μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας, ο κόλπος με το εκκλησάκι στην κορυφή του λόφου,
όλα παραμένουν απαράλλαχτα στο πέρασμα των καλοκαιριών και ημών των
απεγνωσμένων για χαλάρωση και δροσιά επιδρομέων του θέρους. Ακόμα και οι
πυλώνες της ΔΕΗ έχουν απορροφηθεί από το φυσικό τοπίο, έχουν γίνει μέρος του ­
ένας θάμνος, μια λεύκα, μια κολόνα, ένας βράχος, η θάλασσα…

Εντάξει, ανθρώπους μπορείς να αγαπήσεις, ζώα, φυτά ­ η καρυδιά από την Ινδία
έχει προσφέρει τη δροσιά της σε ορδές φίλων που καταθέτουν στις ρίζες της
προβλήματα, πειράγματα και έρωτες, τόσο ώστε να της δώσουμε το παρατσούκλι
«σοφή» λόγω του πλούτου των γνώσεών της ­ αλλά τοπία; Μπορείς να έχεις
συναισθήματα για βράχους, πέτρες, γη και θάλασσα που χωράνε σε μια ματιά; Το
ξέρετε κι εσείς πως είναι έτσι. Και με το πρώτο μπάνιο της χρονιάς έρχονται
όλα να επιβεβαιώσουν πως η καρδιά μας χωράει πολλά περισσότερα απ’ αυτά που
μπορούμε να περιγράψουμε…